5 powodów, dla których NIE chcę gadać o moim potępieniu – i jeden, dla którego TAK

„O, jestem taka przepraszam. Nie widzę tego serca, którego szukamy.” To zdanie spłonie w mojej pamięci na zawsze. Przynajmniej tak czuję 4 dni po potępieniu. Byłam w 11. tygodniu ciąży, tak myślałam, gdy wstałam 23 kwietnia.

Dzwoniłam do gabinetu ginekologa wieczorem przedtem z podstawowym zastrzeżeniem, które uznałam za ważne do notatki, ale pewnie nic poważne. Lekarz dyżurny, z którym rozmawiałam, starannie unikał brzmienia ani zbyt troskliwie, ani zbyt obojętnie, ale zaproponował, bym sprawdziła z pielęgniarkami rano. Zadzwonili następnego ranka, zanim zdążyłam. Pielęgniarka poinformowała, że umówiły mi wizytę na 13:00 na USG, by upewnić się, że wszystko OK.

Gdy usłyszałam to zdanie, uderzyło mnie jak przysłowiowy „ton cegieł”. Do tego momentu nie faktycznie rozważałam, że mogłyśmy stracić dziecko. Mam lęk (czasem ciężki) i zawsze rozważam (naprawdę: obsesyjnie) najgorszy scenariusz dla WSZYSTKIEGO, ale szczerze nie w tym przypadku. Jak mogłam? Mam piękne, zdrowe, silne (prawie) 5-latka. Moja ciąża z nim była bezproblemowa. Dlaczego miałabym sądzić, że ta będzie inna? Lub przynajmniej TAK tragicznie inna.

USG

Pomiary pokazały, że był mały do żadnego lub minimalnego wzrostu od wizyty w 9. tygodniu. Widzieliśmy serce, ruch, dwie ręce, dwie nogi, ogromną głowę, jak opisują wszystkie aplikacje. Dlaczego W TAMTYM CZASIE nie było żadnych znaków, że coś nie tak? Gdyby lekarz był bardziej doświadczony, czy zauważyłby czerwone flagi? „Właśnie tu byłam i wszystko było OK!” powiedziałam, gdy gorące łzy napięły się na powiekach. Ale nie było OK, po prostu nie wiedzieliśmy tego jeszcze.

Jestem zarazem zła i niesamowicie smutna. Byliśmy dwa tygodnie od podzielenia się nowinami. Tak byłaem podekscytowana, by pogadać z synem. On by był w siódmej spherze. Kupiłam mu książki o byciu starszym bratem. Strategowaliśmy, jak upewnić się, że nie czuje się zaniedbywany lub mniej ważny. Jak to realne?

Próba zrozumienia

Jak byłam w ciąży 5 dni temu i teraz nie jestem? Jak to, że muszę iść do pracy każdego dnia i udawać, że nic się nie zmieniło. Iść do toalety 6 razy dziennie i widzieć krew w podpaskach, które będę musiała nosić przez tygodnie, i nie pękać w płacz przy stałym przypomnieniu. Mało ludzi wiedziało, że jestem w ciąży, więc dlaczego ktoś podejrzewa, że coś się zmieniło? I to jest sedno, nieprawda? Oczywiście są straszne aspekty komunikowania straty w każdym etapie ciąży i porodu, ale to te I trymestrza potępienia, które są tak ciche i samotne.

Parę rzeczy, których nauczyłam się:

  • Wskaźnik potępień w USA to 15–20%
  • Anomalie chromosomowe odpowiadają za ok. 60%
  • Po zobaczeniu serca w 9. tygodniu, szansa na potępienie spada do 5% lub poniżej
  • Ponad 80% potępień zdarza się przed 12. tygodniem
  • Kobiety z nudnościami mają o 1/3 niższe ryzyko potępienia

Te statystyki są zgrabne, prawda? A kiedy ostatnio słyszałaś, by ktoś gadał o potępieniu, które przeżył rok temu, miesiąc temu, tydzień temu? Chyba że Ty też przeżyłeś, prawdopodobnie nigdy nie usłyszałeś nikogo o tym gadającego. To jak ten ciemny, tajemniczy, sekretny klub, którego nigdy nie znałeś, aż zostajesz wezwany.

Dlaczego nie gadam o moim potępieniu – na razie

Co utrzymuje ten niespodziewany, a powszechny los w milczeniu? Wiem, co mnie powstrzymuje przed chęcią o tym gadania.

1. Nie chcę, by mnie żałowali. To strasznie ssie, że to się stało, ale nie chcę podlegać kaprysowi większości smutku dla mnie. Chcę być smutna, gdy jestem smutna, a gdy mam luksus odciągnięcia uwagi od fali emocji, nie chcę, by ponury twarz kolegi z pracy lub dobre intencje SMS-u wróciły mnie tam z powrotem.

2. Nie chcę być donosicielką złych wiadomości. Nie chcę być tą, która mówi: „hej, mam tę naprawdę smutną rzecz, by na tobie rzucić”. Ważę plusy i minusy. Jaka korzyść z powiedzenia tej osobie? Chcą wiedzieć? MUSZĄ wiedzieć? Pomůže mi to to przejść, czy utrudni?

3. Co to za powiedzenie? Udawaj, aż osiągniesz? Udawam mocno. Jeśli spotkam kogoś w sklepie, nie wie, że przeżyłam to emocjonalnie upokarzające wydarzenie, więc chyba muszę trzymać pozory, prawda? Okej, może brzmiem trochę (lub bardzo) szalone, ale przelatuję dzień, udając, że jestem OK. Niektóre dni nawet faktycznie wierzę, że jestem OK. (A potem pękam w płacz przy doborze dresów…).

4. Nie chcę, by moje doświadczenie zostało zlekceważone. Zakładam (pewnie bo udaję normalność), że jeśli podzielę się tą nowiną z kimś, nie dadzą zadowalającej grawitacji smutkowi. Może to dlatego, że ja też nie dałabym, gdybym była w czyichś butach. Mam wysokie oczekiwania i łatwiej założyć, że nie zostaną spełnione, niż rozczarować się.

5. Jeśli nie gadam o potępieniu, to mogę udawać, że się nie stało, tak? Chciałabym. Ale wciąż jestem ok. 12% pewna, że to rozsądne uzasadnienie.

Skoro wymyśliłam 5 powodów, dla których OSOBISTO nie chcę o tym gadać, myślę, że bezpiecznie założyć, że 1 na 4 kobiety, które przeżyły podobne, mają inne powody do dodania.

A jednak, opowiadając nasze historie, rzucamy światło na zbyt powszechne doświadczenie, dzielone przez mnóstwo kobiet, wielu z nich cierpiących w ciszy. Może, otwierając się, gdy czas jest właściwy, damy komuś innemu ulgę, wiedząc, że nie są same, mimo jak samotne to czujesz.

„A gdy noc zachmurzy, wciąż jest światło, co na mnie świeci. Świeć do jutra, niech to będzie.” — The Beatles

„Cofnij to, zabierz z powrotem, spraw, by każdy dzień był poprzednim, aż wrócę do dnia przed tym, co cię zabrało. Albo postaw mnie na samolocie na zachód, przekraczając linię daty, raz i znowu, tracąc ten dzień, potem ten, aż dzień straty wciąż przed nami, a ty tu, zamiast smutku.” — Nessa Rapaport

„Choć blask, co kdys tak jasno świecił, na zawsze zniknął z moich oczu, nic nie przywróci godzinę blasku w trawie, chwały w kwiecie. Nie będę żałować, ale znajdę siłę w tym, co zostało.” — William Wordsworth

Nasze kolejne rekomendacje: 23 rzeczy, których chciałabym, by ktoś powiedział mi o ciąży po potępieniu

Previous:

Next: