• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wybieranie zajęć dodatkowych dla dziecka po szkole

Jako troskliwy rodzic chcesz najlepszego dla swojego dziecka, ale dobór zajęć, które będą zabawą i wartością rozwojową, może być przytłaczający. Jest tak wiele wyborów: od lekcji muzyki i sportu, przez hobby i kluby, wszystkie różnią się stopniem konkurencyjności, kosztami i nakładem czasu. Pojawia się też pytanie: pozwolić dziecku wybrać własne zajęcia, czy Ty wybierasz te, które uważasz za najlepsze. Od czego zacząć?

Rozważ te ogólne pytania:

Czy to wystarczy? A może to za dużo?

Zanim zapisisz dziecko, pamiętaj o kilku rzeczach. Jeśli dziecko uczęszcza do szkoły całymi dniami, nie przeładowuj jego harmonogramu. Upewnij się, że ma czas na zadania domowe i wystarczająco snu, co jest najważniejsze dla zdrowego rozwoju. Zachęcaj dziecko do wyboru zajęć, u których myśli, że będzie się dobrze bawić. Dzieciństwo to najlepszy czas na eksplorację zainteresowań – wspieraj to!

Za mało zajęć:

• Jeśli szalejesz w domu z dzieckiem, które nieustannie narzeka na nudę, może zorganizowana aktywność pomóc.

Za dużo zajęć:

• Szansa jest taka, że jeśli Ty jesteś zmęczona wcieraniem dziecka z miejsca w miejsce, Twoje dziecko jest podobnie zmęczone!

Jaki rodzaj aktywności jest najlepszy dla Twojego dziecka?

• Najlepsza aktywność to ta, która interesuje Twoje dziecko.
• Jeśli dziecko jest wystarczająco duże, by wyrazić zainteresowanie konkretną aktywnością – posłuchaj ich!
• Zajęcia próbne to świetny sposób na sprawdzenie, w których aktywnościach dziecko będzie chętnie uczestniczyć. Zazwyczaj są darmowe lub zniżkowane przy pierwszym razem.
• Jeśli zajęcia próbne nie są opcją, zaproponuj dziecku kilka wyborów i pozwól wybrać (zakładając, że są dość duże, by mieć preferencje).
• Jeśli pediatra lub nauczyciel dziecka zasugerował udział w konkretnej aktywności z konkretnego powodu (np. więcej ruchu), ale dziecko ma zero zainteresowania, może być potrzebne nieco więcej zachęty.

Spróbuj tych taktyk:

• Zapisz się na nowe zajęcia z przyjacielem
• Użyj nagród lub motywacji (uwaga – to śliska stokrotka!)
• Pozwól dziecku wybrać własne zajęcia jako nagrodę za ukończenie tych, które wybrałeś Ty.
• Rozważ więcej niż jedną aktywność, jeśli harmonogram pozwala.
• Zastanów się, jak chcesz, by dziecko uczestniczyło. Czy tylko się uczy, czy chce być w drużynie konkursowej? Czy lekcje muzyki prowadzą do występu, czy możesz zrezygnować, jeśli dziecko nie chce na scenę?
• Koszt zawsze ma znaczenie. Ogólnie zajęcia klubowe mogą być tańsze niż prywatne lub półprywatne lekcje, i niekoniecznie wymagają zobowiązania do określonej liczby lekcji.
• Zwróć uwagę na dojazdy. Czy będziesz musiał/a odbierać dziecko ze szkoły i jechać 45 min na zajęcia? To wpłynie na Twój dzień! Czy Ty i dziecko realnie możecie dodać ten dojazd do harmonogramu? Nic złego w dojeździe, ale pamiętaj o czasie, kosztach i przekąskach w aucie.

Jakie są mocne i słabe strony Twojego dziecka?

Każde dziecko ma inne mocne i słabe strony. Zajęcia pozalekcyjne to świetny sposób na adresowanie zestawu umiejętności dziecka i minimalizowanie słabości w przyjaznym, luźnym środowisku. Oto podział typów zajęć i jak mogą wspierać pozytywny rozwój dziecka:

Sporty zespołowe (np. piłka nożna, koszykówka, baseball, football) pomagają w:

• Uwadze/skupieniu
• Fizycznej kondycji/wytrzymałości
• Umiejętnościach motorycznych ogólnych (bieganie, skakanie, kopanie, równowaga, koordynacja)
• Umiejętnościach społecznych (praca zespołowa, fair play, komunikacja, przywództwo)
• Zachowaniu (dyscyplina, zarządzanie gniewem, asertywność/nieśmiałość, kontrola impulsów)
• Sporty zespołowe adresują te same kwestie co sporty indywidualne dla dzieci do 4 lat. Dla starszych dzieci sport może stać się bardziej konkurencyjny.

Sporty indywidualne (np. gimnastyka, taniec, tenis, karate) pomagają w:

• Uwadze/skupieniu
• Fizycznej kondycji/wytrzymałości
• Umiejętnościach motorycznych ogólnych
• Umiejętnościach społecznych (szczególnie w sportach indywidualnych konkurencyjnych)
• Zachowaniu
• Samopoczuciu/świadomości (dla dzieci z niską samooceną najlepiej zacząć od sportów niekonkurencyjnych)
• Dla dzieci potrzebujących poradnictwa (emocjonalnego, behawioralnego itp.) i będących aktywnych fizycznie, warto rozważyć terapię ruchem jako alternatywę lub uzupełnienie tradycyjnej „terapii rozmowy”.
• Kluby (np. harcerstwo, książkowe, grupsowe młodzieżowe religijne)
• Umiejętności społeczne
• Umiejętności behawioralne
• Samopoczucie/świadomość
• Umiejętności poznawcze (uczenie się, poszerzanie wiedzy)
• Zajęcia (gotowanie, szycie, sztuka, muzyka, dramat)
• Uwaga
• Umiejętności manualne (zręczność, zdolność do pracy szczegółowej)
• Umiejętności poznawcze (matematyka, nauka)
• Samopoczucie/świadomość
• Zachowanie
• Sztuka jest znana z cech terapeutycznych. Jeśli masz dziecko potrzebujące poradnictwa (emocjonalnego, behawioralnego lub innego) i lubiące aktywności artystyczne, spróbuj terapii przez sztukę, dramat lub muzykę.

Co jeśli dziecko nienawidzi wybranych zajęć?

No cóż, to się zdarza. Nie jesteś sam/a, jeśli skończyłeś/aś na opłaceniu salda drogich lekcji po ciągłym ciąganiu liny z dzieckiem. Argument „Zapłaciliśmy za te lekcje dużo pieniędzy” nie robi wrażenia na dzieciach (ani nie sprawia, by czuły winę). Jeśli dziecko uczestniczy w zajęciach lub lekcjach, których naprawdę nie lubi, musisz porozmawiać o tym, czy rezygnacja jest opcją. Wiek i dojrzałość dziecka to duża część tej rozmowy. Na szczęście, drogie czy nie, większość lekcji i zajęć trwa tylko jeden sezon lub semestr. Wytrwanie bywa nagradzane, ale cierpienie zazwyczaj nie. Musisz podjąć decyzję najlepszą dla dziecka i rodziny. Jeśli dziecko jest dość duże, porozmawiajcie razem. Rozważ te punkty:

• Czy są częścią drużyny, która liczy na ich udział?
• Zostało kilka lekcji czy paręnaście?
• Czy możecie odzyskać zwrot? (Czasem można, jeśli rezygnujesz wcześnie w sesji)

I nie zapomnij zapytać, dlaczego dziecko nie lubi zajęć. To może wydawać się oczywiste pytanie, ale rodzice często błędnie to oceniają. Nie zakładaj, że dziecko chce rzucić, bo nie lubi aktywności. Gdy dziecko mówi, że nie lubi zajęć, może też oznaczać:

• Prowadzący idzie za szybko dla mnie.
• Trener nie pozwala mi grać tyle, ile chcę.
• Ktoś w grupie (lub w drużynie) mnie drażni.
• Boję się występu lub występu.
• To zajęcie jest za trudne/łatwe dla mnie.
• Nie lubię ćwiczyć.