Jak rozpoznać, czy partner czuje się dobrze po porodzie
Urodzenie dziecka to piętny kamień w życiu nowej rodziny, ale to także emocjonalnie i fizycznie wyczerpujące doświadczenie, zwłaszcza dla nowej mamy. Choć każdy nowy rodzic potrzebuje czasu, opieki i cierpliwości na regenerację, czasami początek jest trudny. Oto jak partnerzy mogą najlepiej wesprzeć się nawzajem w tym przejściu.
Czy Twój partner czuje się dobrze?
Jeśli zaczynacie zastanawiać się, czy coś może nie tak z partnerem, warto wybrać ciszą chwilę na rozmowę. Zapytajcie, jak się czuje i czy coś go/nią boli. Pamiętajcie, że łagodne wahania nastroju czy chwilowe smutki po porodzie są normalne.
Jeśli jednak partner często płacze, wydaje się przytłoczony lub bez nadziei, wyraża intensywne lęki, boi się, że zranię dziecko, lub utracił całe zainteresowanie opieką nad sobą lub noworodkiem, mogą to być objawy poważniejszego stan.
Może to oznaczać zaburzenia nastroju lub lękowe po porodzie. Jeśli podejrzewacie coś takiego, zachęcajcie partnera do rozmowy z lekarzem.
Oczywiście obserwowanie tych zmian u partnera może być mylące, trudne, a nawet bolesne, zwłaszcza gdy nie reaguje on/ona na porod i opiekę nad dzieckiem tak, jak się spodziewaliście. Spokojnie – partner prawdopodobnie jest tak samo zmieszany i zdenerwowany tą sytuacją jak wy.
Zrozumcie, że nowi rodzice nie winni są żadnej depresji czy lękowi, jakie doświadczają. Z odpowiednią opieką i waszą dodatkową pomocą partner wkrótce poczuje się znacznie lepiej.
Co jeszcze to może być?
Co jeśli lekarz partnera powie, że to, co przeżywa, jest normalne? Jeśli to nie depresja poporodowa, co jeszcze napędza jego/jej gniew i zazdrość wobec was oraz rosnącą drażliwość? Według psychologów nie jest rzadkie, by nowe mamy zmagały się z frustracją, drażliwością i irytowalnością.
Faktem jest, że mogą one nawet czuć zazdrość wobec partnerów wkrótce po porodzie. Przecież łatwiej jest złościć się na dorosłego człowieka niż na niemowlę. Ale co leży u korzenia tych emocji?
Może to, że partner wierzył/ a w mit macierzyństwa. Może być zfrustrowany, że zmaga się jako nowa mama i zastanawia się, dlaczego nie radzi sobie wydajniej, jak myślał/a.
Może zazdrościć braku normalności w życiu. Może tęsknić za dawnym życiem i zazdrościć swojej po porodzie sylwetce. Nowa mama ma wiele do przeliczenia i im bardziej pomócicie jej złagodzić te obawy i lęki, tym lepiej.
Jak możecie pomóc
Niezależnie od tego, czy partner ma drażliwość poporodową, czy zmaga się z depresją poporodową, pewnie zastanawiacie się, co możecie zrobić, by pomóc. Po pierwsze, najlepszą rzeczą jest słuchanie bez oceny ani rad i podążanie za sygnałami partnera.
Nawet jeśli waszą naturalną tendencją jest pośpieszenie z naprawianiem rzeczy, to nie jest to teraz potrzebne. Zamiast tego stawajcie na empatii i praktycznym wsparciu. Oto dodatkowe sposoby pomocy.
- Idźcie razem do lekarza. Nie tylko zapewnicie wsparcie i motywację, udzielając towarzyszenia na wizycie, ale możecie też dać lekarzowi dodatkowe informacje. Jeśli jednak partner woli iść sam/a, musicie dać mu/jej tę przestrzeń, jeśli jest to bezpieczne.
- Przekuwajcie partnera pewnością. Nowe mamy naturalnie obwiniają się same, czują winę, nudzą się lub wierzą, że coś zrobiły źle. Przypominajcie im regularnie, że to nie ich wina, że nie są same/i i że będzie lepiej. Zachęcajcie do otwierania się i dzielenia się uczuciami. Następnie poświęćcie czas na prawdziwe słuchanie.
- Zachęcajcie do przerw. Elementem regeneracji jest odpoczynek i dbanie o ciało. Zmęczenie to główny czynnik pogarszający objawy. Dlatego możecie pomóc w szybszym wyzdrowieniu, przypominając o czasie dla siebie. To może oznaczać przejęcie części obowiązków domowych lub uspokajanie dziecka, gdy jest niepokojne. Wszystko, co da im przerwę, przyspieszy poprawę.
- Pomagajcie z inicjatywą. Pamiętajcie, że partner właśnie urodził/a dziecko. Powinien/a skupić się na opiece nad sobą. Zamiast czekać na prośbę o pomoc z domem lub przełożeniem dziecka, podejmijcie inicjatywę i róbcie to, co trzeba. Opieka nad noworodkiem to dużo pracy.
- Oferujcie proste gesty bliskości. Przytulajcie, całujcie, bądźcie czuci. Ważne, by partner wiedział/a, że jest kochany/a i doceniany/a. Bądźcie też cierpliwi w kwestii seksu, bo ciało po ciąży potrzebuje czasu na gojenie. Obniżona libido przy depresji czy problemach fizycznych jest normalna. Z odpoczynkiem i leczeniem wróci.
- Zorganizujcie randkę. Zobaczcie, czy chciałby/a spędzić czas zu zweit bez dziecka. Wtedy weźcie inicjatywę: umówcie się na randkę i zadbajcie o opiekę nad dzieckiem. Jeśli nie czuje się na siłę, by wyjść z domu – nic nie szkodzi. Możecie zorganizować randkę w domu, gdy dziecko zasnie. Nawet wspólne przytulanie i film może dać przerwę.
Słowo od Verywell
Niezależnie od przyczyny drażliwości i wahania nastroju partnera, musicie zrozumieć, że to nie jest nic niezwykłe i ostatecznie minie. Kluczem jest praca nad wspieraniem go/niej w adaptacji do nowej roli i odpowiedzialności.
Szukajcie sposobów na dawanie dodatkowego wsparcia. Zanim się nadarzy, obaj dostosujecie się do nowych ról rodziców i wzmocnicie przy tym swoją relację.
Previous:Jak dziecko wpływa na relację z partnerem
Next:Dlaczego nowej mamie warto rozważyć terapię dna miednicy
-
Każdy rodzic bliźniąт spotyka pytanie „Wasze bliźnięта są identyczne czy płodozajęczne?”. Gdy Wasze bliźnięта to para chłopiec-dziewczynka, odpowiedź jest prosta, ale ludzie nie zawsze to rozumieją. Wielu myśli, że bycie identycznymi bliźniętami doty -
Pierwsze godziny dziecka Twój pierwszy dzień z dzieckiem będzie ekscytujący (i emocjonalny), gdy lekarze i pielęgniarki zbadają je, by upewnić się, że jest zdrowe – i nauczą Cię podstaw opieki. Wiedza, czego się spodziewać, sprawi, że ten wyjątkowy c -
Jeśli lata niemowlęce były pełne wyrzewania, a lata dziecięce hysteriami, to lata nastolatkowe to zdecydowanie wszystko o zakręcaniu oczami. I westchnieniach. I ogólnej aurze „Boże, nic nie wiecie, mamo i tato.” Nie myśl się jednak: nastolatkowie są
