Jak wykorzystać czas na czytanie, by uspokoić zalekane dzieci (i rodziców też!)
Jedną z głównych cech opowiadania historii jest jej zdolność do przechwycenia i przekierowania uwagi dziecka – lub dorosłego. Nazywamy to "pętlą opowiadania". Jeśli zaczynamy od normalnego zestawu okoliczności, potem wprowadzamy historię, zazwyczaj wracamy do tego samego zestawu okoliczności z nową perspektywą.
Dla początkującego opowiadacza, to zazwyczaj oznacza bajkowe historie mające na celu rozrywkę i wspieranie kreatywnych wyjść do zabawy. Takie historie prawdopodobnie pozostaną fundamentem praktyki każdego opowiadacza, ale jak Twój warsztat się rozwija, zaczniesz widzieć możliwości opowiadania w różnorodnych okolicznościach.
Prosto mówiąc, struktura narracyjna to potężne narzędzie do zdobywania uwagi. Jeśli kiedykolwiek zmagałeś się z zdobyciem uwagi dziecka (a kto nie?), możesz rozważyć opowiedzenie historii. Często łagodzi konflikt i frustrację związane z bezpośrednimi pytaniami lub żądaniami. Poza tym, gdy uwaga zostanie zdobyta, sprawny opowiadacz może ją przekierować w stronę dowolnego obiektu lub aktywności, którą wybierze. To jest istota pętli opowiadania.
Jak opowiadanie uspokaja zalekane dzieci.
Historie są wrodzone uspokajające. Niezależnie od tematu, dają uwagę dziecku w rozpaczy, i robią to bez przyciągania jej skupienia na problemie. Dzieci, które zostały zranione, zachorowały lub doznały urazu emocjonalnego, mogą stać się zafiksowane na problemie.
Widzimy to w zachowaniach tak różnorodnych jak wybuch gniewu 2-latka i ponurecie przednastolatka. Oboje mogą niezwykle skorzystać z historii. Emocjonalna bliskość pomaga im czuć się połączonymi, spokojnie i czasem nieco silniej.
Przykład z życia.
Jeden z naszych uczniów niechcący postawił kolano na kaktusie. To był kaktus cholla, jeden z najgorszych w Nowym Meksyku, bo jego igły długości cala mają haczyki na końcu, jak haczyk wędkarski. Bo boli, gdy wchodzą, ale jest jeszcze gorzej, gdy wychodzą. Czasem mamy do czynienia z jedną lub dwiema igłami, ale tym razem dziecko wylądowało na 15-centymetrowym fragmencie, który teraz przylgnął do jego goleni jak ogromny kolczasty jaszczur.
Gdy początkowe ugryzienia bólu przeniosły się do jego świadomości, ten chłopiec, 5 lat, zaczął się zamierać. Wiedział, w co się wplatał. Zaciśnął zęby i w ogóle przestał oddychać. Ból był prawdziwy, ale myśl o tym, co ma nadejść, była niemal nie do zniesienia.
Joe powoli zbliżył się do dziecka, spokojnie powtarzając "Oddychaj, oddychaj". Tymczasem Silke, domyślając się sytuacji, wezwała przyjaciół. "Josh, Tim, pomóżcie swojemu przyjacielowi Michaelowi, opowiadając zabawną historię", powiedziała.
Josh i Tim rzuciły jeden rzut i natychmiast zrozumiały wagę sytuacji. Natychmiast wpadły w najzabawniejsze antyki, opowiadając najlepsze wydarzenia z tygodnia, machając, krzycząc i bawiac się. Twarz Michaela, skurczona w bolesnym wyrazie, zaczęła się śmiać, potem zapiąć, śmiać i zapiąć. Można było usłyszeć walkę w jego głosie.
W końcu, gdy historie go przejęły, Joe powoli sięgnął po kaktusa. Jednym szybkim ciągnięciem spodnie Michaela napięły się i kaktus wyszedł. Twarz Michaela poczerwieniała, potem wstał, zgiął się w pół i na koniec machnął ręką, odsyłając nas. "Wszystko w porządku", powiedział, walcząc z łzami. "Wszystko w porządku." Pięć minut później, po szybkim sprawdzeniu, wrócił do zabawy z przyjaciółmi.
Opowiadanie oferuje rozproszenie i poczucie bezpieczeństwa.
Są momenty w życiu, gdy nie ma nic do zrobienia, tylko stanąć twarzą w twarz z bólem. Jeśli podejdziemy do niego frontalnie, jednak, czasem pomnażamy traumę, dając każdej męczącej uncji naszej uwagi naszemu upadkowi. Skupienie na rozwiązaniach lub alternatywach czasem tylko doładowuje płomienie, bo trzyma naszą energię skupioną na problemie.
W tych momentach historie mogą być unikalną medycyną. Czasem możemy ich użyć w trudnych okolicznościach, by sięgnąć do świadomości dziecka i przełączyć przełącznik w stronę bezpieczeństwa i bliskości szybciej, niż aspiryna lub ibuprofen mogłyby trafić do ich krwiobiegu.
Może to uderzyć niektórych czytelników jako grandiozne twierdzenie, że opowiadanie może być tak skuteczne. Większość z nas myśli o opowiadaniu jako o rodzaju rozrywki. Ale jeśli pojmiemy intymność w centrum relacji opowiadania, wraz z ewolucywnym łukiem organizmu ludzkiego do chwytania informacji i znaczenia przez strukturę narracyjną, zaczynamy widzieć, jak to unikalnie ludzkie narzędzie może pomóc nam dotrzeć i połączyć z naszymi dziećmi w szybki i skuteczny sposób.
Intymność opowiadania to dwukierunkowa ulica: uspokojone dziecko to uspokojony rodzic.
Matka przygotowywała ciasto. Dziewczynka urodzinowa rozdawała prezenty gościom, te, co się rozwijały, gdy dmuchnąłeś do nich, a potem zsuwały się z powrotem, gdy przestałeś. Zip! Pfffft! Wree! Wszystkie dzieci się dobrze bawiły, aż dziewczynka urodzinowa zdała sobie sprawę, że rozdała wszystkie prezenty, a żaden nie został dla niej. Gdy jej przyjaciele buzowali wokół, dmuchając trąby i kichając, zaczęła płakać.
Jej matka, zapalając świeczki, nagle to zauważyła i poczuła niepewność. Dzieci, matka, rodzice, dziecko urodzinowe – wszyscy czuli co innego. Chaos niemal nastąpił, ale wtedy ktoś zawołał: "Hej, czy kiedykolwiek opowiedziałem ci o..."
Historie zdejmują presję. Przechwytują uwagę i potem przekierowują ją na coś użytecznego. Pomagają zsynchronizować emocje mówiącego, słuchacza i wszystkich zebranych. Nie musi to być 20-minutowy triller. Jednominutowy epizod często w zupełności wystarcza.
Podsumowanie.
Następnym razem, gdy trudna sytuacja nadejdzie dla Twojego dziecka, spróbuj opowiedzieć uspokajającą historię. Może to być ból fizyczny albo trudna emocja. Może to koszmar, a nawet moment konfliktu między Wami.
Cokolwiek to jest, upewnij się, że to nie coś, co można łatwo naprawić inną metodą, jak krojąca się rana. Celem nie jest używanie historii jako wymówki; to byś świadkował, jak historia bywa czasem jedyną dostępną medycyną.
Fragment z How To Tell Stories to Children autorstwa Silke Rose West i Josepha Sarosy. Copyright © 2021 Silke Rose West i Joseph Sarosy. Dostępne od 22 czerwca 2021, od Mariner Books.
-
Istnieją wszelkiego rodzaju sposoby na świętowanie Dnia Niepodległości. Doskonały sposób na spędzenie jakościowego czasu z dziećmi to wspólne robienie ozdób na nadchodzące świętowanie 4 lipca. Jeśli szukasz inspiracji do robienia rękodzieła z dziećm -
Moja prababcia zawsze mówiła „niemowlęta potrzebują powietrza” – co oznaczało, że powinny iść na spacer każdego dnia. Nie jestem pewna, czy jest jakakolwiek nauka za tym (ona też mówiła mi, że dostanę kamienie nerkowe od siedzenia na zimnym bruku), -
Wybór opiekuna to jedna z pierwszych decyzji po pozytywnym teście. Prosty sposób na zawężenie poszukiwań to przygotowanie pytań, które idą daleko poza „czy są w mojej sieci?” i „jak blisko dobrego burrito?”. Dlaczego ma znaczenie, kto przyjmie moje
