• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Twoje dziecko boi się robaków lub natury? Oto jak pomóc mu to przezwyciężyć

Duch niezależności, oko na przygodę, duch ciekawości: Witamy w lecie Dzikiego Dziecka. W tej serii rodzicielskiej "Jak wychować Dzikie Dziecko" badajemy wszystkie powody, by wychowywać dziecko, które uwielbia wielką naturę, zaczyna własne wyprawy i pozwala wyobraźni biegać, no cóż, dziko.

Gdy żyjesz w mieście, często jedynym dostępem do natury jest lokalny park, który może nawet nie mieć trawy. Duża przygoda na świeżym powietrzu może wydawać się przerażająca dla młodego dziecka. Albo nie musisz mieszkac w mieście: na przedmieściach dzieci mogą mieć ograniczone doświadczenia z naturą. I tak naprawdę każde dziecko może bać się pewnych aspektów dzikiej przyrody – czy to robaki, czy zwierzęta. Bałagan przed naturą jest zupełnie normalny. Ale skoro wiemy o ogromnych korzyściach spędzania czasu na naturze, gorąco zachęcamy do zachęcania do tego dzieci, jeśli masz takie możliwości.

"Niektóre dzieci rodzą się super przygodne i ryzykujące, inne – ostrożne, czujne i skłonne do lęku. To po prostu kwestia strachu przed nowością albo fobii", mówi licencjowana psycholog Nicole Beurkens, Ph.D., CNS. "Radzi się się z tym tak, jak z każdą nowością u dziecka: delikatnie".

Planuj z wyprzedzeniem

"Musisz szukać okazji tam, gdzie je znajdziesz", mówi Beurkens. I musisz ich szukać, bo nie będą tak łatwo dostępne.

Może to wydawać się kontrintuicyjne – planowanie "dzikiego czasu" – ale dla wielu rodzin to konieczność, zauważa autorka i trenerka rodzicielska Caroline Maguire, PCC, M.Ed. Wplecenie tego w rutynę, codzienną lub tygodniową, pokazuje, że priorytetyzujesz tę aktywność i pomaga Ci w jej realizacji. Ustalone plany trudniej pominąć niż plany "może".

To pomoże też rodzicom mieszkającym w miastach, bo wystawianie dziecka na kontakt z naturą wymaga większej przemyślaności. Może to wymagać wyjazdu za miasto na jednodniową wyprawę, co oznacza planowanie transportu i pakowanie niezbędników.

Wystawiaj na naturę z łagodnością

Jest trochę prawdy w tym, by radzić sobie ze strachem bezpośrednio. Np. jeśli dziecko dusi się przy robakach, a wy sadzicie w ogrodzie (domowym lub społecznym), spróbuj pokazać im jednego – ale nie zmuszaj. Może na początku to tylko szybki spojrzenie, a potem stopniowo dotyk. W końcu prawdopodobnie przezwyciężą część strachu i będą mogły przebywać przy robakach łatwiej.

"Wiele dzieci radzi sobie z tym dobrze; potrzebują tylko małego popychnięcia, by to zrobić", mówi Beurkens. "Ale w momencie, gdy to zrobią, zazwyczaj jest git. Dzieci są w tym naprawdę dobre. Wielkie uczą się łatwo".

Jeden kluczowy punkt, mówi Beurkens: musisz modelować entuzjazm. Dzieci wyczuwają Twoje lęki, więc jeśli Ty jesteś nerwowy, one też będą. Gdy dajesz im małe popychnięcie – cokolwiek to za aktywność – wyraź अपना 흥분.

Oczywiście jest granica. Jeśli wyczuwasz, że dziecko doświadcza prawdziwego strachu – czy to na nowej ścieżce, czy z zwierzęciem – musisz wyczuć moment, by nie pchać. "Jeśli dziecko naprawdę panikuje lub się zamyka, powinieneś przestać; w takiej chwili nie dochodzi do wzrostu", mówi.

Szukaj małych okazji w domu i na zewnątrz

"Czasami chodzi tylko o delikatną zmianę ich nawyków codziennych lub tego, co i tak robią, by poczuły się wygodniej ze zmianą", mówi Beurkens. "Nawet samo pokazywanie zdjęć lub książka może pomóc", dodaje.

Np., jeśli lubią czytać: kup im serię przygodową o dzikiej przyrodzie lub książkę naukową o zwierzętach i roślinach. Jeśli lubią ręczne prace, zabierz ich do parku rysować kwiaty. Jeśli lubią muzea, idźcie na wystawę robaków. Jeśli lubią klocki Lego, spróbujcie zbudować coś w ogrodzie lub parku. "Po prostu znajdź coś, co je interesuje, i rozwijaj to stąd", mówi.