Cechy kontrolującego rodzica

Naturalne jest dla rodzica prowadzenie dziecka, gdy rośnie – przecież chcesz i oczekuj od niego najlepszego. Ta prowadzenie może jednak pójść za daleko i prowadzić do nadmiernie kontrolujących zachowań. Kliniczna i rozwojowa psycholog dr Diana Baumrind zidentyfikowała trzy style wychowywania: autorytatywne, autorytarne i uprawnicze. Kontrolujący rodzice mają styl autorytarny i mają tendencję do wykazywania podobnych zachowań, które wynikają z ich własnych niepewności.

Mamusia najlepiej wie

Nadmiernie kontrolujący rodzic może być perfekcjonistą, który myśli, że jego sposób jest jedynym poprawnym. Ma tendencję do robienia rzeczy dla dziecka, które on potrafi zrobić sam, bo myśli, że ona może to zrobić lepiej, według strony "Empowering Parents". Podobnie, kontrolujący rodzic może dać dziecku małą wolność myślenia za siebie. Według Kansas State University, rodzic może to robić, bo boi się, że dziecko nie będzie jej potrzebować, jeśli będzie miało więcej autonomii. W konsekwencji dziecko może czuć zazdrość, bezsilność, jakby nie było dość dobre. Gdy rośnie i zyskuje więcej odpowiedzialności, dziecko może uważać trudnym przejście w role dorosłe i podejmowanie decyzji samodzielnie. Jeśli dziecko działa niezależnie od matki, może czuć winę.

Wysokie oczekiwania

Nie jest rzadkie, by kontrolujący rodzic nadmiernie analizował życie społeczne, wygląd lub hobby dziecka, według Neuhartha. Jako perfekcjonista, rodzic może stawiać nienaturalne oczekiwania przed swoim dzieckiem, takie jak uzyskiwanie idealnych wyników ze wszystkich egzaminów i nie pozwalanie na debatę swoich standardów. To zachowanie może doprowadzić nastolatka do buntowniczego zachowania lub uzależnienia od rodziców w robieniu rzeczy lub podejmowaniu decyzji za nią. Gdy rodzic kładzie wysokie oczekiwania na wygląd fizyczny, dziecko może rozwinąć niską samoocenę, co może prowadzić do drastycznych konsekwencji, takich jak rozwój zaburzeń odżywiania, by zyskać akceptację rodzica.

Zakaz prywatności

Naturalne jest dla rodzica bycie ciekawym, co dziecko robi, czuje i myśli. Kontrolujący rodzic może naruszać prawo dziecka do prywatności, według Neuhartha. Ten brak prywatności może wynikać z nieufnego natury rodzica. Inwazja prywatności może sięgać poza chęć matki poznania szczegółów życia społecznego i szkolnego dziecka, do czucia potrzeby dozorowania dziecka, gdy wychodzi z przyjaciółmi, nawet jeśli jest w połowie lub końcówce nastolatek. Inne kontrolujące zachowania mogą obejmować czytanie pamiętnika dziecka lub nie pozwalanie dzieckowi na drzwi do sypialni. Gdy dziecko dojrzewa, naturalnie dąży do większej autonomii. Gdy rodzic inwazuje granice związane z prywatnością, jego dziecko może czuć, jakby nie mógł jej ufać lub jakby zdradziła go, według psychologa Romeo Vitelli w sierpniowym 2013 artykule dla Psychology Today. W konsekwencji, kontrolujący rodzic może skończyć z mniejszą wiedzą o swoim dziecku, jeśli młoda osoba odpowie na zachowanie rodzica większą tajemniczością.

Manipulacyjne motywy

Niektórzy kontrolujący rodzice prowadzą dzieci do wiary, że ich miłość i afekt są warunkowe. Psycholog dr Jim Taylor stwierdza, że kontrolujący rodzic może używać miłości jako nagrody za sukces i nielogicznych kar za postrzegane porażki. Takie kary mogą sprawić, by dziecko czuło poczucie porzuceń, miało zdzienie dziwne dążenie do sukcesu i/lub żyło w stanie ciągłego strachu przed porażką. Alternatywnie, kontrolujący rodzic może używać miłości, afektu i uwagi jako łapówek, by zmuszyć dziecko do robienia tego, co on chce. Zadania, jednak, mogą być nienaturalne, a rodzic może nigdy nie nagrodzić dziecka za jej wysiłki. W takiej sytuacji dziecko może dorastać z myślą, że jej działania i sukcesy są jedynymi rzeczami, które czynią ją godną miłości.

Previous:

Next: