• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Szkoły w podach to najnowszy trend pandemii, ale czy szkodzą więcej niż pomagają?

Learning pody, domowe pody nauczania, mikroszkoły, pandemijne pody, nano-szkoły: to wszystkie nazwy używane do opisywania najnowszego trendu szkół w podach w edukacji w epoce COVID-19. Zamiast ryzyka powrotu do nauki stacjonarnej czy zniechęcenia problemami zdalnej nauki, rodzice w wielu miastach zrzeszają się z innymi rodzinami w kwarantannie, by tworzyć małe, prywatne grupy szkolne w domach dla dzieci. To innowacyjny pomysł, który może pomóc dzieciom uczyć się i socjalizować bezpiecznie, ale niektórzy online wskazują, że szkoły w podach mogą być też bramką ucieczki dostępną tylko dla uprzywilejowanych.

Kto korzysta z trendu pandemijnych podów?

Pomysł learning podów uchwycił narodowo, gdy dzielnice szkolne zmagają się z tworzeniem odpowiednich planów na nadchodzący rok akademicki. Krajowa grupa na Facebooku pomagająca rodzicom tworzyć „pandemijne pody” ma ponad 25 000 członków. Bardziej zlokalizowane grupy szkół w podach też chwalą się tysiącami członków, jak ta dla rodziców z Seattle z ponad 3800 członkami, i ta dla rodziców z hrabstwa Marin, Kalifornia, która ma ponad 1200 członków.

Learning pody różnią się rozmiarem i specyfiką, ale użytkownik Facebooka J. Li, który niedawno napisał wiralną krytykę trendu, opisuje je jako „klastry 3-6 rodzin z podobnowiekowymi (i czasem z tej samej szkoły) dziećmi,współkwarantannowanych ze sobą, które najmują jednego korepetytora [lub nauczyciela] do osobistego wsparcia dla dzieci”. Ozywa kwestie rasy i klasy, a problem, wyjaśnia, to to, że nie każde dziecko ma możliwość ani zasoby, by wziąć udział w jednym z tych podów.

Może kosztować 100 USD lub więcej za godzinę, by zatrudnić certyfikowanego nauczyciela prywatnie, a prywatni korepetytorzy mogą kosztować rodziców od 10 do 40 USD za godzinę, w zależności od doświadczenia i wieków/klas uczniów. Raport Bloomberg ujawnia, że pięć rodzin w Los Angeles wydało ponad 22 500 USD tworząc szkołę w podzie dla dzieci przedszkolnych, co obejmuje pracę z projektantem wnętrz do stworzenia klasy w domu i zatrudnienie nauczyciela na prowadzenie zajęć trzy dni w tygodniu. The Washington Post cytuje innego rodzica, który mówi, że jego poda szkoły rozważa wynajem osobnego studia, by służyć jako „szkoła” dla ich dzieci i prywatnego nauczyciela.

Nie każda rodzina zapewnia drogie zakwaterowanie i prywatnych nauczycieli. Jeden pod z San Francisco opisany w New York Times planuje rotować obowiązki gospodarowania zajęciami w domach uczniów i mieć rodziców dzieci na zmianę uczyć różnych przedmiotów. Nawet w tej sytuacji, jednak, jest inherencyjne uprzywilejowanie rodziców, którzy mają czas i przestrzeń, by stworzyć tak dostosowane środowisko szkolne.

Jak pandemijne pody zmieniają nauczanie?

Zrozumiałe, dlaczego rodzice i nauczyciele mogą skoczyć na szansę udziału w alternatywnych formach szkoły. Przypadki COVID-19 wciąż rosną w USA. Nauka zdalna jest opcją w niektórych częściach kraju, ale to niedoskonały system, który może stawiać liczne wyzwania dla edukatorów, pracujących rodziców, tych z małymi dziećmi i dzieci potrzebujących dodatkowych zasobów do nauki. Dla nauczycieli, których średnie wynagrodzenie startowe w 2018 r. wynosiło 39 249 USD, oferowanie lekcji prywatnych może być też niezwykle opłacalne.

Niestety, to właśnie te kwestie sprawiają, że pody są tak kontrowersyjnymi. Już 66% nauczycieli, dyrektorów i liderów dzielnic mówi, że mają obawy o powrót do nauki stacjonarnej. Niektórzy z tych nauczycieli mogliby zostać werbowani na lepiej płacone prace w szkołach w podach, zostawiając szkoły publiczne z mniejszą liczbą nauczycieli i utrudniając jeszcze bardziej wdrożenie dystansu społecznego i innych protokołów bezpieczeństwa.

Dodatkowo, niektóre stany, jak Kalifornia, używają frekwencji do alokowania funduszy szkół, a stały napływ rodziców wyciągających dzieci na naukę domową lub w podach może oznaczać mniej pieniędzy i mniej zasobów dla tych, którzy wracają do zajęć. A oczywiście, będą wiele rodzin, które po prostu nie mogą założyć learning podów, bo nie mają czasu poza pracą by to zrobić, nie mają pieniędzy na naukę prywatną, mają specjalne potrzeby, mieszkają w domach komunalnych, które nie mają miejsca na klasę i z wielu innych powodów.

Kto zostaje wykluczony z trendu pandemijnych podów?

Jednym rozwiązaniem tych problemów jest zaproszenie przez rodziny w podach zdyskryminowanych dzieci, by dołączyli do nich, ale jak wskazuje Li, to może być niemożliwe. „Najbardziej oczywiste rozwiązanie – indywidualne klastry rodzin stypendialne dla zdyskryminowanych dzieci do ich podów – nawet nie działa w skali, bo istnieje wysoka korelacja między dziećmi, które nie stać na korepetytorów, a dziećmi w rodzinach, gdzie ścisłe zasady dystansowania po prostu nie są opcją”, pisze.

Pracownicy niskopłaceni częściej pracują w pracy, gdzie mają więcej kontaktu z publicznością i stoją przed wyższym ryzykiem narażenia na COVID-19. Ponieważ wiele rodzin formuje learning pody z innymi, którzy się samookreślnie kwarantannują, dzieci robotników niskopłaconych mogły zostać wykluczone na podstawie ich poziomu ryzyka.

Próby tworzenia bardziej sprawiedliwych szkół w podach są podejmowane. Nikolai Pizarro, mama i autorka z Atlanta, prowadzi grupę na Facebooku skupioną na mikroszkolaniu dla czarnych, tubylców lub ludzi kolorowych (BIPOC). W Kalifornii, San Francisco Unified School District uzupełnia naukę zdalną K-8 Rooftop School, która podzieli uczniów na małe pody spotykające się z nauczycielami na zewnątrz.

Nie ma łatwego ani one-size-fits-all rozwiązania dylematu szkolnego. Wielu po prostu robi to, co może, i szuka strategii, by pomóc swoim keluargaom przejść nadchodzący rok szkolny bez ryzyka choroby ani ich psychicznego, emocjonalnego i finansowego dobrostanu. Nadal, pośpiech do formowania elitarnych szkół w podach tylko dowodzi, o ile rodzice potrzebują pomocy od edukatorów i liderów rządowych, by upewnić się, że dzieci z mniejszymi opcjami nie zostaną zostawione w tyle.