Jak rozmawiać z dziećmi o koronawirusie
Niezależnie od tego, czy Twoje dziecko boi się szczepionki na grypę, czy chodzi po kolei chorująca, radzenie sobie z sezonem grypowy jako rodzic to zawsze wyzwanie. Teraz obawy rodzin są nasilonę, dzięki rozprzestrzenianiu się koronawirusa – nazywanego też nowym (novel) koronawirusem, lub SARS-CoV-2 – w USA i rosnącej liczbie krajów. W dniu wtorku, 3 marca, Centra Kontroli Chorób (CDC) odnotowały 60 przypadków w USA.
Jeden powód do optymizmu: „Ponieważ ten wirus należy do rodziny wirusów powodujących zwykły przeziębienie, prawdopodobne, że zdrowi dzieci i dorośli przejdą chorobę sami i wyzdrowieją bez problemów” – zauważa dr Rodney Rohde, Ph.D., kierownik programu Clinical Laboratory Science (CLS) i adjoinkt dziekana ds. badań w College of Health Professions w Texas State University.
Mimo to, dzieci na pewno widzą historie, które sprawiają im lęk o rozprzestrzenianie się najnowszego zaraźliwego baczka. Choć stres i lęk są normalne, chcesz złagodzić strachy i obawy dziecka. „Ogólnie ważne jest rozmawianie z dziećmi o tym, co się dzieje, bo mogą widzieć media społecznościowe lub inne media dyskutujące o tym wybuchu” – zauważa Rohde.
Oto strategie rozmowy z dziećmi o koronawirusie, wedle ekspertów.
1. Dąż do komunikacji odpowiedniej do wieku
Przedszkolaki
Dr Rosemary Olivero, M.D., szefowa sekcji chorób zakaźnych u dzieci w Spectrum Health Helen DeVos Children's Hospital, mówi, że „żywe terminy” jak „grzybki” lub „robaczki” dobrze działają u małych dzieci. Dobrze reagują też na zdjęcia wirusa pod mikroskopem, co pomaga im zrozumieć coś, co jest niewidoczne gołym okiem. (Możesz też sprawdzić odcinek serialu „Ask the StoryBots” na Netfliksie pt. „How Do People Catch a Cold?”)
„Używaj bardzo konkretnego języka, np. jak ‚ślina’ może przenosić grzybki od jednej osoby do drugiej” – mówi Olivero. Potem podkreśl, że najlepszy sposób, by „nie pozwolić tym grzybkom dostać się do Twojego ciała, to umyć je zanim dotkniesz jedzenia lub twarzy.”
Rada też do przypomnienia dziecku momentu, gdy było chore. To mogłoby brzmieć: „Leo, pamiętasz, gdy byłeś bardzo chory i wymiotowałeś i nie mógłeś jeść przez dni? To dlatego, że dostałeś złego grzybka od kogoś innego. Nie widzimy tych małych robaków, ale możemy dbacie o zdrowie ciała myjąc ręce.”
Dzieci w wieku szkolnym
„Ta grupa wiekowa jest znacznie bardziej świadoma swojego ciała i zmotywowana, by zadowalać rodziców i zdobywać nagrody” – zauważa Olivero. „Pozytywne wzmocnienie może robić wielką różnicę u tej grupy, więc docieraj zdrowym zachowaniom.”
Innymi słowy, Twój piątoklasista dobrze zareaguje na pochwałę za umycie rąk lub kaszlanie w łokciu zamiast w dłonie.
Nastolatkowie
„Naprawdę chcesz im umożliwić samodzielną dbałość o siebie” – mówi Olivero. Zaleca unikanie czegokolwiek, co mogłoby brzmieć jak wykład. Zamiast tego zadawaj pytania, daj im szansę zadawać pytania i generalnie dąż do dwukierunkowej dyskusji o wirusie i prewencji. To może prowadzić do większego zaangażowania i uczenia się, zauważa.
To też cenna szansa na rozmowę o tym, jak inne kraje radzą sobie z kryzysami zdrowotnymi i jak wygląda dostęp do opieki medycznej w USA, mówi dr Deborah M. Mollo, M.D., FAAP, pediatra w CareMount Medical, największej niezależnej wielospecjalistycznej grupie medycznej w stanie Nowy Jork.
2. Porozmawiajcie o zapobieganiu infekcji
„Wirus myśli się, że rozprzestrzenia się głównie z osoby na osobę – między ludźmi w bliskim kontakcie (ok. 1,8 m), przez kapi kapeluszowe produkowane, gdy zainfekowana osoba kaszle lub chrapie” – mówi dr Amy Fuller, DNP, WHNP-BC, MSN, RN, dyrektor programu magisterskiego pielęgniarstwa rodzinnego w Endicott College. „Te kapi mogą lądować w ustach lub nosach osób w pobliżu lub być wdychane do płuc. Wirus rozprzestrzenia się też przez kontakt z zainfekowanymi powierzchniami lub przedmiotami.”
Omówcie codzienne sposoby przełamania, jak pocałunki, dzielenie kubków, sztućć czy przedmiotów higieny osobistej, mówi Olivero.
Potem możecie przejść do faktu, że prewencja COVID-19 może być skuteczna tymi samymi środkami co przy innych wirusach przeziębienia i grypy, mówi dr Larry K. Kociolek, M.D., MSCI, lekarz przyjmujący i adjunkt dyrektor medyczny prewencji i kontroli infekcji w Ann &Robert H. Lurie Children's Hospital of Chicago. „Uczcie dzieci mycia rąk, zwłaszcza po toalecie, kaszlu i chrapaniu oraz przed jedzeniem lub dotykaniem ust, nosa lub oczu” – mówi.
Te lekcje mogą mieć pozytywny wpływ na zdrowie emocjonalne dzieci, według dr Dyan Hes, M.D., dyrektor medyczny Gramercy Pediatrics w Nowym Jorku. „Dzieci kwitną, gdy czują się uprawnione, a dając im te narzędzia, poczują się bezpieczniej” – zauważa.
3. Ustal konkretne zasady i tryby higieny
Wykorzystaj ten moment, by wdrożyć zdrowe nawyki, zwłaszcza u przedszkolaków, mówi Olivero. Np. ustal zasady: „nigdy nie jemy bez mycia rąk” lub „zawsze myjemy ręce z mydłem i wodą po toalecie”.
A czyny są równie skuteczne co słowa, zwłaszcza jeśli dziecko jest młodsze. „Przedszkolacy uczą się przez robienie i ćwiczenie, więc poświęcanie czasu na wspólne ćwiczenie zdrowych nawyków jest bardzo ważne” – zauważa.
4. Sprawdź swoje źródła
Upewnienie się, że otrzymujesz wiarygodne informacje z godnych zaufania źródeł, może pomóc w rozmowach z dzieckiem. Kociolek wskazuje na Centra Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) i Amerykańską Akademię Pediatrii jako dwa przykłady zaufanych źródeł informacji.
5. Poruszyć temat profilowania rasowego
Wiedza, że nowy koronawirus wykryto po raz pierwszy w Wuhan w prowincji Hubej w Chinach, doprowadziła do licznych doniesień o przypadkach, gdzie osoby pochodzenia azjatyckiego były wykluczone lub bity z powodu podejrzenia koronawirusa, mówi dr Sandra Elizabeth Ford, M.D., MBA, FAAP, Dyrektor Dzielnicy Zdrowia i CEO DeKalb County Board of Health. Z tego powodu Ford apeluje do rodziców, by odstraszali młodzież i młodych dorosłych od profilowania grup z strachu.
„A rodzice powinni praktykować to, co głoszą” – dodaje. „Dziecko może poważnie potraktować uwagę rodzica zrobioną żartobliwie.”
6. Rozmawiajcie o kwarantannach lub zamknięciu szkół z troską
„Jeśli Twoje dziecko lub rodzina jest pod kwarantanną lub szkoła jest zamknięta, powinieneś powiedzieć dzieciom, że jeśli złapią koronawirusa, nie będzie to choroba poważna, będzie to jak grypa” – mówi Hes. „Jednak z powodu potrzeby bezpieczeństwa publicznego, ludzie zarządzający zamknęli szkoły i/lub zajęcia pozalekcyjne, by nie rozprzestrzeniać grzybków.”
7. Bądź wzorem zdrowego radzenia sobie z emocjami
Eksperci AAP zachęcają rodziców do bycia wzorem skutecznego radzenia sobie dla dzieci, które mogą zmagać się z trudnymi uczuciami, jak strach czy lęk. Rodzice powinni unikać wyglądu na przytłoczonych przez rozprzestrzenianie się koronawirusa, bo dzieci są wrażliwe na lęk rodziców, zauważa Hes. Ale pomocne jest dzielenie się częścią swoich uczuć i tym, co robią, by sobie z nimi radzić. Daj dzieciom znać, że w porządku jest być zdenerwowanym i daj im przestrzeń, by „przywłaszczyły” i porozmawiali o swoich emocjach.
Następnie po prostu omówienie kroków, jakie podejmujesz, w zbalansowany sposób, może daleko posunąć w redukcji stresu dziecka. Rohde mówi: „Przyznaj problem jako taki, który monitorujesz i pracujesz nad zapobieganiem problemom.”
Jeśli czujesz się przytłoczony/a i/lub bez nadziei, AAP radzi szukać wsparcia u innych dorosłych przed kontaktem z dzieckiem.
Previous:Bobas sam decyduje (BLW): Przewodnik dla ciekawskich rodziców
Next:Opieka nad dziećmi a wybory 2020: Co mówią plany kandydatów
-
Nie tylko recykluj, upcykluj! Jako rodzice i nianie, zawsze szukamy genialnych pomysłów na rękodzieło z dziećmi. Ale nie byłoby super, gdyby były też przyjazne planecie? Znaleźliśmy pięć świetnych (i zielonych!) pomysłów na rękodzieło dla dzieci od n
-
„Jeśli myślisz, że jesteś oświecony, idź spędź tydzień z rodziną.” To jedno z najbardziej palących uczciwością cytatów amerykańskiego nauczyciela duchowego Ram Dassa, i oczywiste dlaczego. Rodziny mają zdolność do wciskania guzików jak nikt inny – sz
-
Kiedy wielu z nas dorastało, społeczeństwo narzucało sztywsze oczekiwania w kwestii ról płci, od tego, jak „powinniśmy” zachowywać się i ubierać, po to, jakie ścieżki kariery były „odpowiednie”. Z biegiem czasu, nawet gdy wiele z tych tak zwanych „no





