• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rodzicielstwo na zawsze zmienione przez pandemię, ale to będzie warte, prawda?

Gdyby było jedno słowo, by kocowo opisać uczucia życia w midst tej pandemii, mogłoby to być "intensywne". Intensywna frustracja. Intensywna lęk. Intensywna miłość. Intensywna wdzięczność. Intensywna nudność. Choć moja rodzina i ja jesteśmy niesamowicie szczęśliwi teraz – wszyscy jesteśmy zdrowi, mąż i ja mamy prace, które możemy robić z domu, mamy Wi-Fi, opiekę zdrowotną i ogród, w którym nasze troje dzieci może bawić się – intensywność rzadko puści. Przynajmniej, tak to teraz czuję, dla mnie, emocjonalnie zlevelowaną wersję siebie, której nigdy nie dążyłam osiągnąć – przynajmniej nie tak niestosunkowo.

By dać kontekst – i pewnie każdy rodzic może się do tego jakoś nawiązać – kilka tygodni temu leżałam w ogrodzie z moją 2-latką córką, gdy moje 8- i 5-latki jeździły rowerami w górę i w dół podjazdu. Było słonecznie. Nikt nie kłócił się. To był moment kilka tygodni wcześniej, który nigdy nie byłby rzeczywistością o 14:00 we wtorek. "Jaka okazja", pomyślałam, bawąc się słońcem nagrzanym kucem mojej najmłodszej i ostatniej maluchy – tej, której harmonogram zawsze zawierał niankę i przetasowanie do różnych aktywności starszych rodzeństwa.

Następnego dnia, jednak, pogoda była fatalna, i w ciągu godziny było pęknięte szklanko, e-mail od nauczycielki mojej najstarszej, że przegapiła zadanie szkolne, dwie epickie hysterje, maile z pracy się gromadziły, a denouement? Nie kłamię – biegunka. Zostawimy to przy tym. Przed posprzątaniem pękniętego szkła (które miało być "zabawowym" drinkiem dla syna – woda gazowana, dużo lodu, skrętki cytryny i takie), zrobiłam zdjęcie mokrej podłogi i wysłałam do dwóch przyjaciół z napisy: "Jestem gotowa." Ciężkość, którą czułam gromadzącą się w mojej klatce piersiowej w tym momencie, była inną marką rodzicielskiej putrzeskłości, która przychodzi od, powiedzmy, dziecka, które jest na szczególnie solidnym biegu nocnych obudzeń lub malucha, który niedawno odkrył słowo "nie". To uczucie było wszechobjęte, bezgraniczne i całkowicie niejasne.

Intensywność, oczywiście, to los rodzicielstwa. Pandemia czy nie, zawsze jest pełna wielkich, sprzecznych emocji – rozpaczy i radości często się splatają. Ale normalnie jest początek i koniec momentów ogromnej frustracji i radości. One są ładnie ułożone w bloki między zajęciami gimnastycznymi i przejazdami do szkoły i wycieczkami do Targetu po legginsy dla dziecka, które oczywiście właśnie przeszło skok wzrostowy. Ale to jest inne. Rozpieszcz, lęk i złość są nieokreślone, i, jeśli rzucisz okiem na newy, rzucone na dość grimmowe tło. To większe niż zwykle, i żaden z nich, ani wysokie, ani niskie, nie puści.

Mamy wciąż parę rzeczy, które pomagają nam wykroczyć poza intensywność bycia i rodzicielstwa w pandemii, ale teraz mogą czuć się trochę wymuszone. Joga, medycyna, spacery, Netflix – one nas uziemiają lub dodują lekkości do życia. I dodają znacznie cenniejszą ulgę niż, powiedzmy, wycieczka do apteki mogła by, ale one są intencjonalnym przerwaniem od tego dziwnego, emocjonalnie naładowanego świata, w którym wszyscy teraz żyjemy.

Zanim to wszystko zaczęło się, wątpiłabym, by rodzice czerpali radość z pospolitych zadań, jakie przychodzą z życiem i dziećmi. Beszty, wożenie do zajęć, listy, maile i admin osobisty. Ale normalnie te nudne rzeczy chwilowo wyjmują nas z rumiowania życia. Sprawiają, że czujemy, że idziemy do przodu. To mini-resety w ciągu dnia, które dają przerwę od egzystencjalnego. Większość z tych zadań jest teraz w ogóle nieobecna, a te, które pozostały – idź do sklepu spożywczego, płacenie rachunków, cokolwiek związane ze szkołą – są zabarwione nieznajomą ciężkością. Nawet czasem honorową ucieczką TV może być słabo zasłonięta poczuciem dziwactwa. (Ktoś inny czytał książkę lub oglądał show ostatnio i miał kolanowy reflex: "Poczekaj, dlaczego ci ludzie są tak blisko teraz?" to wyrywa Cię z escapizmu?)

Innymi słowy: Zamiast bycia przerwą w dobrej lub złej intensywności, która to życie, te codzienne do-do tylko dodają do przytłaczającej sterty.

Normalnie jest nieskończona ilość czasu na zmianę, na ulepszenie siebie. Ale teraz, dodając do dziennego ciężaru, jest ten gryzący poczucie, by robić lepiej, gdy to wszystko się skończy, zwłaszcza gdy chodzi o rodzicielstwo, i może czuć się, jakbyśmy dostałi deadline. Niektóre momenty, czujesz, że to test, i jest data końcowa, gdy wszyscy wyjdziemy z domów, rąkami do nieba, by zasłonić dawno zapomniane światło, i ustalimy, czy ewoluowaliśmy, czy to wszystko było na marne.

"Czy będę czerpać przyjemność z biegania do Trader Joe's po cheddar rockets i kartony z sokiem?" Znajduję się pytaniem. Prawdopodobnie nie na długo. Gdy moje dzieci są chciwe i robią masywne bałagan w naszym domu po szkole, czy będę mieć cierpliwość Joba? Zgaduję, że nie na zawsze. Będę miększa? Łagodniejsza? Bardziej ostrożna? Bardziej wdzięczna? Czy moja rodzina utrzyma nasze rzemiosło, planszówki i spacery? Mam nadzieję, ale nie wiem. Czy możliwe jest poprawa jako matki lub osoby w atmosferze, która tak persistently jest ekstremalna? Nie wiem, ale czuje się jak coś, co zasługuje na eksplorację teraz i znowu, nie?

Gdy moje duże uczucia są dobrymi uczuciami, myślę o tym, jak gdy Zoomowe spotkania i motocykowe korzo urodzinowe i nauka na odległość i maski skończą się, dla wielu rodziców, inne rzeczy też znikną. Losowe, popołudniowe spacery z dziećmi. Obserwowanie rodzeństwa tworzących "stacje szpiegowskie" w piwnicy w południe. Jedzenie śniadania jako rodzina codziennie. Wszystkie intensywne, obce rzeczy znikną, nie tylko te złe. Może, w rodzaju syndromu Sztokholm, nasze uczucia będą kombinacją ulgi i żałoby, gdy życie wznowi się, jakkolwiek to będzie. Kto może wiedzieć, gdy jesteśmy w tym, prawda? Ale mam nadzieję, że wszyscy będziemy w stanie oddychać nieco łatwiej i rozpakować nasze uczucia po jakiejś gadce o pogodzie na bocznej linii meczu piłki nożnej, podczas gdy pół-obserwujemy nasze dzieci w dali.