• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

5 sposobów, by pomóc dzieciom najlepiej wykorzystać nudność

To refrain dzieciństwa, ale rzadko nie zapala irritacji u rodziców i opiekunów: "Mam nudno". Kiedy dzieci mówią, że się nudzą, lub używają bliskiego kuzyna tego zwrotu, "nie ma co robić", zrozumiałe, dlaczego rodzice i opiekunowie są szybcy do zdenerwowania ("Masz tyle zabawek!" "Przeczytaj książkę!" "Wyjdź na dwór i baw się!"), ale ważne jest, by pamiętać, że Twoje podejście do sytuacji może albo nasilić, albo złagodzić frustrację dziecka.

"Kiedy dzieci mówią, że się nudzą lub że nie lubią nudności, dorośli mogą użyć tego jako okazji, by zarówno pomóc dzieciom przyzwyczaić się do uczucia, jak i pokazać im, że minie", mówi Tovah Klein, psycholog rozwoju dziecka, dyrektor Centrum Rozwoju Malucha Barnard College i autorka "How Toddlers Thrive". Według Klein, ważne jest, by dzieci doświadczały nudności, bo może to ulepszyć ich umiejętności rozwiązywania problemów, a także pomóc im rozwijać kreatywność i budować ciekawość.

Choć robienie nudności "w dobry sposób" może brzmieć kontrintuicyjnie, jest kilka sposobów, w jakie rodzice i opiekunowie mogą zoptymalizować czas wolny dziecka, by "Mam nudnoooo" zamieniło się w coś naprawdę produktywnego. Oto pięć eksperckich wskazówek do prowadzenia dzieci po jasnej stronie nudności.

1. Daj dzieciom znać, że nudność jest OK

Nudność może być niekomfortowym uczuciem, więc dzieci mogą mieć trudności z tolerowaniem jej i instynktownie etykietować ją negatywnie. Pierwszym celem rodziców i opiekunów powinno być pomóc dzieciom czuć się bardziej komfortowo, mówi Klein. Pozwolenie dzieciom wiedzieć, że nudność jest normalna, pomoże im w niej skuteczniej pracować. "Gdy dzieci wyrażają, że nie lubią nudności, daj im znać, że to OK i że nudność nie jest złą rzeczą – wszyscy czasem się nudzimy", mówi Klein. "Przekaż im, że ustalą, co chcą robić lub w co się angażować, gdy będą gotowe."

2. "Idź się bawić" nie oznacza brak nadzoru

Choć celem jest, by dzieci same znalazły aktywność, którą będą cieszyć, rodzice i opiekunowie wciąż powinni być czujni, gdy dzieci pracują przez nudność, by zapobiec niebezpiecznym sytuacjom. "Gdy nudność przejmuje kontrolę, a nadzoru nie ma, dzieci mogą znaleźć się w kłopotach", mówi dr Brandon Smith, stażysta pediatrii akademickiej w Dziale Pediatrii w Johns Hopkins w Baltimore. "Rodzice i opiekunowie powinni upewnić się, że kontynuują nadzór nad czasem dzieci na zewnątrz, i rozglądać się po domu pod kątem problemów bezpieczeństwa, jak leki lub środki czystościostawione na widoku."

3. Zrób inwentarz ich nawyków wokół zabawy

Według Klein, nudność może być znakiem, że dziecko jest nadstymulowane na co dzień. "Jeśli czas dziecka jest zbyt ustrukturyzowany i prowadzony przez dorosłych, mogą nie wiedzieć, jak wymyślić własne pomysły na to, co robić", mówi. Dla rodziców i opiekunów, którzy podejrzewają, że dziecko może być zbyt stymulowane, Smith zaleca stworzenie kilku relaksujących przestrzeni w domu i zostawienie trochę otwartego czasu w ciągu dnia na "przerwy dla mózgu" dzieci, gdzie mogą czytać, rysować albo po prostu wygaszać patrząc przez okno. Dzieci powinny brać te przerwy przez co najmniej 30 minut rano i po południu, a mniejsze mogą rozsiewać w ciągu dnia, doradza.

4. Bądź źródłem wskazówek

Możesz musieć zaoferować trochę wskazówek dzieciom, które nie są przyzwyczajone do pracy przez nudność samodzielnie. "Jeśli dziecko jest przyzwyczajone do bycia rozrywkowanym lub bawionym przez większość czasu, możesz musieć spotkać się w połowie z kilkoma sugestiami", mówi Klein. "Powiedz coś w stylu: 'Pomyślmy o tym, co chcesz zrobić. Możesz mi pomóc zrobić kolację albo znajdziesz coś do zabawy.'" Gdy zrobisz sugestie, niech dzieci przejmą stąd. "Zasugeruj aktywność, ale potem odstąp i daj dziecku znać, że to OK czuć nudność", mówi Klein. "Gdy dzieci wiedzą, że mogą wziąć swój czas, by ustalić, co robić, lepiej radzą sobie z wymyślaniem własnych pomysłów."

Inną opcją jest luźne przygotowanie na nudność przez stworzenie listy aktywności z dziećmi z wyprzedzeniem. "Robąc to, dzieci będą miały kilka pomysłów, do których mogłyby się odwołać po wskazówki, gdy nudność wyskoczy", zauważa Smith.

5. Oceń swoje pojęcie nudności

Czy denerwujesz się za każdym razem, gdy słyszysz "Mam nudno"? Jeśli tak, Twoja irritacja może sprawić, że będzie trudniej dziecku znaleźć coś konstruktywnego do zrobienia. "Jeśli rodzic lub opiekun denerwuje się na dziecku, które mówi, że się nudzi, dziecko może poczuć negatywność, co może sprawić, że niekomfortowe uczucie stanie się jeszcze bardziej niekomfortowe", mówi Klein.

Badanie z 2007 roku z Uniwersytetu Waszyngtonu stwierdziło, że dzieci w wieku 18 miesięcy angażują się w coś zwanego "podsływaniem emocjonalnym", co oznacza, że biorą sygnały od rodziców, jak zareagować i zachowywać się. "Dzieci mają swoje anteny emocjonalne podniesione cały czas, i uczą się z podsłuchiwania zachowań innych", napisali badacze. Innymi słowy: Jeśli Ty denerwujesz się na nudność dziecka, duża szansa, że one też się na to zdenerwują.

Choć niewielu rodziców i opiekunów odrzuciłoby okazję, by dziecko instynktownie "poszło się bawić" za każdym razem, gdy nudność wskoczy, rzeczywistość jest taka, że to nie zawsze tak działa. Wiele dzieci musi być delikatnie pchnięte w dobrym kierunku przez dorosłych – nawet jeśli to tylko znaczy podejście do nudności z odpowiednią postawą. "Dorośli czasem nakładają 'złą' interpretację na nudność, gdy nie musi tak być", zauważa Klein. "Gdy rodzice i opiekunowie pomagają dzieciom ustalić, jak radzić sobie z nudnością, uczy ich szeregu rzeczy, w tym jak być samemu sobie i ze swoimi myślami."