Edukacyjne strategie dla dzieci z ADHD

Edukacyjne strategie dla dzieci z ADHD

Mój przyjaciel z dzieciństwa, Spook, był człowiekiem o wielu talentach. Już w wieku piętnastu lat był znany na zachodzie Teksasu jako utalentowany trener koni. Był szepczącym do koni, który miał sposób na mustangi i... Mustangi (samochody). Spook świetnie radził sobie też z mocą mechaniczną. Przysięgam, że mój Plymouth z 1947 roku działał dzięki jego kombiniowaniu z szczypcami i drutem do siana.

Mimo swoich różnorodnych umiejętności, Spook nie radził sobie z liczbami. Jednym z powodów, dla których staliśmy się tak bliskimi przyjaciółmi, było to, że mój ojciec pomagał Spookowi z zadania domowe z algebry prawie każdego wieczora. Mój kumpel był geniuszem, gdy chodziło o pracę z rzeczami, których mógł dotknąć, ale nigdy nie mógł opanować pojęć takich jak x + y = z.

To frustrowało go niezmiernie, ale pamiętam, jak mój ojciec mówił do niego: „Spook, nie jesteś głupi ani mało zdolny, po prostu uczysz się inaczej niż inni. A może nawet powinieneś z tego dumować”. Mój ojciec był mądrym człowiekiem. Pomógł Spookowi przejść algebrę, a ostatnio słyszałem, że mój przyjaciel pracuje jako sędzia okręgowy.

Dzieci zdiagnozowane z zespołem deficytu uwagi (ADHD), których objawy wynikają z problemów neurologicznych, również nie są głupie ani mało zdolne. Tak jak Spook, po prostu uczą się w innych, unikalny sposób. Ale też potrzebują cierpliwych i chętnych nauczycieli, którzy rozumieją ich wyzwania. Uczniowie z ADHD uczą się inaczej, ponieważ ich mózgi działają na bardziej ograniczonych częstotliwościach. Nie dobrze reagują na sztywne podejścia typowe dla klasy uczniów bez zaburzeń.

Rodzice dziecka z ADHD muszą być czujni, monitorując edukację swojego dziecka. Wasze dziecko w trakcie nauki spotka prawdopodobnie ponad trzydzieści różnych nauczycieli. Zależy od Was, by upewnić się, że nauczyciele są świadomi, że ADHD niesie specyficzne wyzwania, ale też szanse na innowacyjne nauczanie. Większość nauczycieli przeszła pewne szkolenie w pracy z uczniami z ADHD, ale ponieważ muszą zajmować się całą klasą, zazwyczaj stosują metody działające dla większości. Rodzice muszą zadbać, by dziecko otrzymało szczególną uwagę i wsparcie, których potrzebuje do nauki.

Ze względu na wyzwania, jakie uczniowie z ADHD stawiają przed większością systemów szkolnych publicznych, coraz więcej rodziców decyduje się na nauczanie domowe. W grupach rodzicielskich, z którymi współpracuję, niemal każdy, kto miał dziecko ukończające szkołę średnią, propaguje nauczanie domowe zamiast szkoły publicznej. Oczywiście nie każda rodzina ma na to zasoby. I nie każdy rodzic nadaje się do roli nauczyciela, dzień za dniem.

Niezależnie od tego, czy chcecie uczyć dziecko w domu, czy wysłać je do szkoły publicznej czy prywatnej, kluczowe jest zrozumienie, jak działa jego umysł i jakie są najskuteczniejsze sposoby jego uczenia się. Zauważyłem, że większość dzieci z ADHD najlepiej uczy się, gdy rodzina angażuje się w ich edukację – jako nauczyciele lub jako pomocni opiekunowie.

Specjalne potrzeby a taśmowa produkcja

Większość nauczycieli szkół publicznych powie Wam, że dzisiaj są zmuszeni uczyć pod obowiązkowe testy postępów wymagane przez system oświaty. Te wymagania i rosnąca liczba uczniów w klasach pozbawiły nauczycieli odrobiny czasu, którą kiedyś mieli na indywidualne podejście do uczniów ze specjalnymi potrzebami. Niestety, dzieci z ADHD w ogóle nie radzą sobie w systemach edukacyjnych opartych na taśmowej produkcji. Ponieważ wymagają dodatkowej uwagi i powodują zakłócenia, są często postrzegane jako zagrożenie dla kontroli jakości przez nauczycieli pod ogromnym presją, by „dostarczyć” uczniów do następnego etapu w terminie. Nie żartuję.

Nadzorca jednego z texańskich dzielnic szkolnych wprowadził rozbudowany system telew nauczania do każdej klasy. Program na taśmach wideo jest ustandaryzowany pod kątem wysokich wyników testów. Nauczyciele pełnią rolę nieco więcej niż monitorów.

Problemy motoryczne i pamięciowe

Pięć mostów nauczania nad neurologicznymi lukami

Dzieci i dorośli z ADHD mają luki neurologiczne, które zakłócają procesy poznawcze pamięci, koncentracji i spanu uwagi. Ich bardziej ograniczone funkcje mózgu wpływają również na koordynację mięśniową i energię psychiczną. Nauczyciele muszą radzić sobie z:

  • nieskutecznym wyjściem motorycznym
  • niewystarczającą pamięcią
  • słabą kontrolą produkcji
  • niską energią psychiczną
  • dysfunkcją językową

Nieskuteczne wyjście motoryczne

Gdy dzieci są skierowane do diagnozy ewentualnych problemów neurologicznych, jednym z typowych narzędzi oceny jest rysowanie figur geometrycznych, np. koła, kwadratu i rombu. Opóźnienie w rozwoju motoryki drobnej staje się widoczne w rysunkach tych prostych figur. To prawdopodobnie najbardziej namacalny test. Niektóre zniekształcenia wynikają z faktu, że wewnętrzne percepcje wzrokowe dzieci są zniekształcone (zazwyczaj związane z trudnościami w uczeniu się). Wiele z tych dzieci nie potrafi narysować niczego przypominającego koło lub kwadrat z powodu braku precyzji motorycznej w dłoniach. Ten brak kontroli motorycznej odzwierciedla neurologiczną konfuzję koordynacji, tempa i planowania wymaganą w każdym przedmiocie szkolnym.

Większość z nas nie myśli o neurologicznej złożoności rysowania prostych figur i formowania liter, a jest ona ogromna. Dla dziecka z ADHD wymaga to prób, błędów i mnóstwa cierpliwości, by osiągnąć ten poziom koordynacji. Operacyjne słowo to cierpliwość. Nawet typowi uczniowie pierwszej klasy na początku mają trudności z nauką abecadła. Proces uczenia się polega na treningu mózgu, czyli wyrabianiu sekwencji neurologicznej.

Dzieci z ADHD mogą to zrobić, ale muszą mieć prawo robić to wolniej ze względu na ich wolniejsze procesy neurologiczne. Dobre jest dać im papier i pozwalać im przerywać litery wielokrotnie, pozwalając im oceniać własną pracę i zachęcając do coraz lepszych wyników. Najlepiej nie robić z tego ćwiczenia ilościowego, by musieli napisać dwieście liter „a” i dwieście „b”. Zróbcie z tego ćwiczenie dumny; niech sami decydują, kiedy wykonali zadanie poprawnie, z nadzieją na wbudowanie poczucia osiągnięcia.

Ćwiczenie jest najlepszym nauczycielem dla uczniów z ADHD. Nie nakładajcie limitów czasowych i pozwalajcie im pracować w luźnych warunkach. Stawiajcie nacisk na radość i przyjemność z tworzenia czegoś pięknego.

Niewystarczająca pamięć

Pamięć to funkcja neurologiczna. Niektórzy ludzie mają większe zdolności niż inni, ale w pewnym stopniu zdolność pamięci można poprawić ćwiczeniami, a nawet kilkoma trikami. Gdybyście naprawdę chcieli, moglibyście nauczyć się pamiętać każde imię w książce telefonicznej lub daty urodzin wszystkich znajomych. Nie wymaga to geniuszu. A dzieci z ADHD często karzą się za słabą pamięć w błędnym przekonaniu, że nigdy nie będą w stanie robić to lepiej.

Trening pamięci opiera się na fizjologii pracy mózgu. Mózg wymaga tlenu do funkcjonowania, a pamięć zależy od ilości tlenu krążącego we krwi. Ale objawy ADHD ograniczają przepływ tlenu. Dzieci i dorośli pod stresem nie oddychają głęboko. Napinają też mięśnie. Oba te zachowania przytrzymują tlen w mózgu i, gdy stają się nawykiem, ograniczają zdolność pamięci. Dlatego tak ważne jest, by uczniowie z ADHD uczyli się w zrelaksowanym środowisku.

Naucz się relaksować; naucz się robić kroki

Naucz się relaksować, relaksuj się, by uczyć się

Krok pierwszy

Im głębiej Wasze dziecko oddycha, tym lepsza będzie jego pamięć – o ile nie przesadzi i nie zahiperwentyluje. Powiedzcie dziecku, by myślało o tym tak: Twój oddech to paliwo pamięci, a im bardziej relaksujesz i oddychasz, tym więcej możesz zapamiętać. Uczyłem dzieci tej strategii i ich wyniki testów konsekwentnie wzrastały o co najmniej dziesięć punktów.

Krok drugi

Pouczcie dziecko, by wykorzystywało całe swoje paliwo tlenowe do skupienia na tym, co musi zapamiętać. Jeśli zapisane informacje nie wracają same, niech pomyśli o wszystkich skojarzonych informacjach. Na przykład, jeśli próbuje przypomnieć datę zamachu na Kennedy'ego, niech pomyśli o wszystkim innym, co działo się w tamtym okresie, jak kryzys karibski czy ruch praw obywatelskich. Skojarzenia pamięciowe to świetny trik do nauki. Dzieci mogą nauczyć się zapamiętywać rzeczy nawet poprzez skojarzenie materiału z ubraniem, które noszą, lub jedzeniem, które jedzą podczas nauki. Pamięć mięśniową można nauczyć w ten sam sposób. Miałem przyjaciela, który był pastorem, a cztery ostatnie cyfry jego numeru telefonu to 8-2-4-6. Gdy je wybierało, robiło wzór krzyża. Nigdy nie zapamiętałem tych cyfr, bo moje mięśnie były wytrenowane, by robić krzyż, gdy chciałem do niego zadzwonić.

Pomocne dla uczniów z ADHD (i większości innych) jest też zapisywanie materiału, który ma zostać zapamiętany. Kiedy coś zapisujecie, angażujecie też pamięć mięśniową. Wyznawczostwo: w liceum próbowałem oszukać na fizyce, zapisując wszystkie wzory na małej kartce, którą chciałem wsunąć na sprawdzian. Wzory były długie i miałem problem, by zmieścić je na wystarczająco małym kawałku papieru. Musiałem je przepisywać kilka razy, za każdym razem mniejszymi literami. Kiedy doskonaliłem swój mikroskopijny pismo, nie potrzebowałem ściągi. Miałem wzory zapamiętane!

Czytanie na głos materiałów też bardzo pomaga, gdy dziecko próbuje coś zapamiętać, być dlatego, że angażuje też pamięć mięśniową. Polecam zachęcać dziecko do mówienia na głos podczas rozwiązywania zadań matematycznych.

Słaba kontrola produkcji

Kontrola produkcji to sposób, w jaki pokazujecie to, co wiecie. Wielokrotnie słyszałem od dzieci z ADHD, że znają odpowiedzi, ale nie wiedzą, jak je wyrazić. To wynik ograniczeń poznawczych powodujących słabe umiejętności organizacyjne. Jest to szczególnie zniechęcające dla dzieci z ADHD, by wyrażać złożone myśli, więc często pospieszają proces, próbując powiedzieć wszystko naraz.

Kiedy byłem w liceum, pracowałem u ojca jako asystent mechanika, głównie specjalista od hamulców. Przełożonym był Dud, mądry człowiek – mimo jego przezwiska – który śmiał się z moich wielu błędów. Jak typowe dziecko z ADHD, nerwowo próbowałem przyspieszyć proces, który wymagał podejścia krok po kroku.

„Frank, próbujesz robić wszystko naraz” – powiedział mi raz Dud. „Jest początek i koniec, a między nimi kroki. Spróbuj tego i zobacz, co się stanie”.

Lekcja dla uczniów z ADHD polega na dzieleniu każdego zadania – czy to naprawa hamulców, czy zadanie domowe – na części: początek, drugą część i tak dalej, aż do końca. Dotyczy to czytania, pisowni, pisania i zadań matematycznych. Może pomóc przypomnienie dziecku, że najlepiej zjeść słonia: po kawałku.

Pouczcie dziecko, by do zadania podchodziło, najpierw myśląc o krokach, które musi wykonać. Może pomóc opowieść oparta na zadaniu. To może być zabawa i pomoże w zrozumieniu oraz produkcji. To nazywa się metodą sokratyczną, od greckiego nauczyciela Sokratesa. On angażował w dialogi i pytania, by uczniowie nauczyli się myśleć metodycznie. To najlepszy sposób nauczania dziecka z diagnozą ADHD. Daje szansę na rozszerzenie możliwości, pozwalając uczniowi ćwiczyć umiejętności rozwiązywania problemów.

Stymulacja mózgu

Niska energia psychiczna

Często dzieci z ADHD zaczynają zadanie z wielkim entuzjazmem, który szybko przemienia się w zmęczenie. Jedna z moich pacjentek, Nancy, dobrze radziła sobie na zajęciach porannych i miała dobre oceny, ale nie zaliczała zajęć popołudniowych. Inna pacjentka, Frances, miała problem odwrotny. Była „osobą popołudniową”, która źle radziła sobie rano i doskonale później w ciągu dnia.

Wszyscy mamy wzloty i upadki energii psychicznej, a te wzorce są dość stałe dla każdego z nas. Niektórzy jesteśmy „osobami porannymi”, którzy wstają w dobrej disposición, gotowi do nauki. Inni to „osoby nocne”, którzy ożywają dopiero po zachodzie słońca. Naukowcy nazywają te cykle energii rytmem dobowym i badania mózgu potwierdziły ich istnienie.

Niestety większość szkół podstawowych i średnich nie oferuje zmian dziennych i nocnych. Nawet normalni nastolatkowie bywają „osobami nocnymi” z powodu przepływów hormonalnych związanych z dojrzewaniem. Dzieci z ADHD mają wahające się cykle, co dodaje im wyzwań w nauce. Ich energia chodzi po wysokich szczytach i nizinach. Trudno im utrzymać energię psychiczną przez cały dzień szkolny.

Jednym z najlepszych rozwiązań dla wahającej się energii dzieci z ADHD jest męczenie nastolatków. Nastolatek nie jest męczony, ale ludzie wokół niego mogą. Chcę delikatnie poinformować rodziców, ale nie ma delikatnego sposobu, by to powiedzieć: głośna muzyka, którą Wasze dziecko z ADHD odtwarza, może być właśnie tym, co przepisuje ten lekarz. Jak już wspomniałem, dzieci z ADHD instynktownie starają się stymulować свою leniwe aktywność mózgu wieloma sposobami, które inni oceniają jako antyspołeczne, nielogiczne i niebezpieczne. Ryzykowne zachowanie to jedno z nich. A słuchanie głośnej muzyki z mocnym basem i biciem to inny.

Mózg jest stymulowany przez te formy muzyki. Gdy Wasze dziecko z ADHD słucha muzyki podczas nauki, może to mu pomóc. Energetyzuje jego neuroprzekaźniki, nawet jeśli zwariowuje Was i sąsiadów.

Mam dla Was jeszcze bardziej szokujące wiadomości. Żucie gumy to inny sposób, by dziecko z ADHD stymulowało swój mózg, choć nie musicie tolerować zostawiania jej na grisiu nocą. Żucie, wipowanie nogą, stukanie stopą i inne powtarzalne, rytmiczne zachowania to typowe sposoby, jakimi dzieci z ADHD próbują samo stymulować swoje leniwe mózgi. Wyjaśnienie jest ciekawe. Substancja zwana kolagenem łączy każde tkanki w ciele, a gdy człowiek się rusza, napięcia tworzone w tej tkaninie ciała generują ładunki elektryczne. To nazywa się efektem piezoelektrycznym. Osoby te naładowują swoje mózgi, pompując energię psychiczną. Ten mechanizm wyjaśnia też, dlaczego ćwiczenia fizyczne pomagają w rozwiązywaniu problemów i pamięci.

Pozycje ciała mogą stymulować stany emocjonalne. W naszych badaniach prosiliśmy studentów, by przybrali pochyloną pozę typową dla osób zdepresjonowanych, przez dziesięć minut. Po tym okresie każdy zgłaszał uczucia depresji, niezależnie od nastroju przed testem. Istnieje naukowe wyjaśnienie. Krystaliczne komponenty na końcach mięśni emitują sygnatury elektromagnetyczne oznaczające nieéquilibre chemii ciała, komunikowane przez emocje, takie jak depresja. Znaleźliśmy inne pozy dające stany emocjonalne, w tym pozę „zwycięstwa”, w której ktoś wystawia klatkę piersiową i podbródek i rzuca ręce do tyłu. To daje uczucie euforii.

Uważa się, że dzieci z ADHD faktycznie korzystają z wstawania i poruszania się na lekcji – mimo że normalnie groziłoby to napomnieniem od nauczyciela. Poza zazwyczaj przyjmowana na lekcji pozą siedzącą jest prawdopodobnie szkodliwa dla nauki dziecka z ADHD ze względu na stan emocjonalny, w który go wpędza. Gdy barki dziecka są pochylone i głowa opuszczona, klatka piersiowa jest ściskana, wywołując u dzieci z ADHD lenistwo. Zademonstrowaliśmy nauczycielom, że gdy pozwolą dzieciom z ADHD na swobodniejsze poruszanie się, pomaga im to w nauce.

Moc słów

Dysfunkcja językowa

W badaniach nad przestępcami i innymi osobowościami antyspołecznymi, jedną z najbardziej spójnych cech osobowości jest ich trudność w werbalnym wyrażaniu emocji. Uważa się, że wypowiadają swoje emocje przez przemoc i ryzykowne zachowania, by kompensować niezdolność do ich werbalnego wyrażania. Na moich zajęciach z zarządzania gniewem często zauważamy, że uczestnicy mają ograniczone zasoby słownictwa. Gdy damy im słowa lub zwroty pomagające im wyrazić uczucia werbalnie, często rozprasza to ich gniew bez przemocy. Dzieci z ADHD mają podobne problemy ze względu na swoje ubogie słownictwo. Fakt, niektóre badania wykazały, że ponad 50% osób skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy lub zachowania antyspołeczne miało diagnozę ADHD.

Dobra wiadomość jest taka, że dzieci z ADHD również korzystają z terapii poprawiających ich zdolność do wyrażania się. Moc słów może być niesamowita. Dowiedziałem się tego w trzeciej klasie. Szkolny zuchwałek mnie nękał pewnego dnia i staliśmy się twarzą w twarz na placu zabaw. Dzieci stłoczyły się wokół nas, licząc na walkę. Moja starsza siostra była w tłumie. Przyszła mi z pomocą, ale w bardzo ciekawy sposób. Gdy zuchwałek i ja krążyliśmy wokół siebie, ona zasypywała go pytaniami: „Wyglądasz na dość wściekłego, to pewne. Wyglądasz na dość zlego, więc chyba zamierzasz rozbić mojego młodszego brata, co?”.

Zuchwałek nie oderwał oczu ode mnie, ale odezwał się do niej. „Nie, nie jestem wściekły. Tylko się z nim bawię”.

To była dla mnie dobra wiadomość. Byłem tak ulgą, że nie mogłem powstrzymać się od spontanicznej dowcipności. „No to uznaję, że mnie zbulwersowałeś, i teraz możemy się zająć czymś innym”.

Zuchwałek to się pobawił. „Chyba możesz powiedzieć, że cię zbulwersowałem”. Wszyscy posmialiśmy się. Koniec konfliktu.

Od tego momentu, zawsze gdy mnie bulwersował, ogłaszałem, że osiągnął swój cel – mnie przerażenie – i to było wszystko, co było potrzebne.

Lata później widziałem kolejny przykład siły uzdrawiającej słów, gdy mój kolega Richard Wall uczył starsze kobiety pacjentki, zmagające się z depresją, by wywietrzały swój gniew przekleństwami. Udało im się to jak marynarzom, ale tylko w granicach jego gabinetu, gdzie ściany drgnęły od słów brzydkich matron. Był to widok i dźwięk. I to działało. Słowa mają moc, a mając tę moc, dzieci i dorośli mogą znaleźć drogi do swoich potencjałów.

Innowacyjne dary nauczania

Nauczyłem się innych kreatywnych metod stymulowania umysłów uczniów z ADHD od innowacyjnych nauczycieli, których spotkałem w ciągu lat. Wychowałem się wśród nauczycieli, więc głęboko je szanuję. Niektórzy z najbardziej oddanych ludzi, których znałem, byli na wydziale publicznej szkoły w Andrews, Teksas, gdzie miałem moje pierwsze zatrudnienie nauczycielskie po studiach. Dyrektor, Vernon Payne, miał kadrę nauczycieli naturalnych. Mieli wykształcenie, ale wiele z tego, co robili, było instynktem. Zachwycałem się ich umiejętnościami. Byli podekscytowani potencjałem swoich uczniów. Żaden uczeń nie brakuował uwagi w tej szkole. W moich trzech latach tam nie widziałem, by jakiś uczeń nie zdał. Poniżej kilka innowacyjnych metod dla uczniów z ADHD, których nauczyłem się od nauczycieli tam i w całym kraju.

System nagród żetonowych; uczenie wielozmysłowe

Żetonowe nagrody / Wielkie zyski

To metoda wzmocnienia, w której uczniowie otrzymują żeton o wartości do wymiany za odpowiednie i produktywne zachowanie. Jednym z kroków tej procedury jest rozbicie pożądanego zachowania na małe części, by osobom uczyły się przyrostowo. Na przykład, jeśli chcecie używać żetonów, np. groszy, do zachowań czytania, możecie zacząć od nagradzania dziecka za samo spojrzenie na książkę jako pierwszy krok. Po nagrodzie za to, następnym krokiem może być nagroda za przeczytanie pierwszej strony, potem pierwszych pięciu stron, dziesięciu stron itd. Ostateczna nagroda byłaby za odpowiedzi na pytania sprawdzające zrozumienie.

To podejście jest bardzo skuteczne dla dzieci z ADHD, częściowo dlatego, że podejście krok po kroku do zadań dobrze działa z dziećmi, które mają trudności ze skupieniem na wielkim obrazie. System przyrostowych nagród też dobrze działa w budowaniu poczucia osiągnięcia u dzieci z niskim poziomem zaufania i samooceny.

Widziałem też skuteczne stosowanie tej metody w terapiach grupowych dla dzieci z ADHD. Byli dzielenie na małe grupy i otrzymywali żetony do wymiany w lokalnym sklepie muzycznym. To nie tylko zwiększyło produktywność uczniów i zbudowało samoocenę, ale także sprzyjało lepszej współpracy w grupie wśród dzieci z ADHD, które zazwyczaj nie radzą sobie w sytuacjach grupowych.

Serdecznie polecam stosowanie systemu nagród żetonowych do nauczania dzieci z ADHD. Tak często te dzieci czują się izolowane. Są też wysoce samo krytyczne. Wyobraźcie sobie stały frustrację nigdy niekończonego projektu ani braku nagrody za dobrą robotę. Te dzieci są często zabite emocjonalnie, bo ich objawy ADHD wpędzają je w kłopoty. System żetonów sprawia, że nauka staje się dla nich znacznie przyjemniejsza. Nie chodzi o wartość żetonów; chodzi o uznanie kroku do przodu. I o przesłanie: „Zależy nam”.

Uczenie wielozmysłowe

Im więcej z pięciu zmysłów angażujemy w naukę, tym proces jest lepszy i szybszy. Badania pokazują, jeśli przedmiot jest prezentowany klasie tylko ustnie, tempo nauki wynosi zaledwie 17%. Ale jeśli materiał zawiera prezentację wizualną, tempo nauki drastycznie wzrasta do 75%. Jeśli materiał jest odgrywany z uczestnikami mówiącymi dialogi, tempa nauki wzrastają do 95%.

Ze względu na luki neurologiczne doświadczane przez dziecko z ADHD, uczenie wielozmysłowe jest narzędziem kluczowym. Zdolność dziecka do zrozumienia i nauki drastycznie rośnie, gdy nauczyciele używają metod angażujących różnorodne ćwiczenia wizualne, słuchowe, kinestetyczne (ruch ciała) a nawet zapachowe. Kto może zapomnieć eksperymenty z gnitymi jajkami na chemii?

Jedną z badawczych metod nauczania, którą próbowaliśmy, było używanie cytryn, pomarańczy i cynamonu jako narzędzi wzmocnienia pamięci. Nie było wrodzonego związku między słowami do zapamiętania a owocami, ale mieliśmy studentów skojarzyć każde słowo z określonym zapachem podczas prezentacji elementów. Gdy seria ośmiu słów miała zostać powtórzona, np. krzesło, kot, pogoda, obręcz, mężczyzna, obraz, płaszcz, żółty, obrazek każdego przedmiotu był prezentowany na slajdzie, a studenci otrzymywali smak konkretnego owocu. Niezaskoczenie, studenci osiągnęli wyższe wyniki.

Częstym narzekaniem krytyków edukacji jest to, że nauczyciele nie są odpowiednio nagradzani za innowacje. Ale nauczyciele używający innowacyjnych metod z dziećmi z ADHD są nagradzani tym, że ich uczniowie często stają się znacznie bardziej uwagowi i współpracują na lekcji. Nauczanie ich wielozmysłowym podejściem ma ogromne korzyści, niezależnie od wieku ucznia.

W moich czasach nauczyciela matematyki w szkole publicznej przynosiłem na lekcje klocki drewniane różnych rozmiarów i rozdawałem je uczniom. Używałem tych klocków jako pomocy audiowizualnych do prezentacji lekcji o ułamkach, proporcji, geometrii i równaniach kwadratowych. Używałem też jabłek, które tnąłem na początku dyskusji o rachunku różniczkowym. Ponieważ moja sala była kiedyś salą chóralną, nawet zawiózłem pianino i używałem progresji akordów do dyskusji o szeregach liczbowych i równaniach hierarchicznych. Byli to przeciętni uczniowie siódmej i ósmej klasy z typową gamą problemów behawiorowych i rozpraszaczy, ale udało mi się nauczyć ich materiału na poziomie akademickim, bo angażowałem ich mózgi wszelkiego rodzaju materiałami. Wiem, że moje metody działały, bo testowałem uczniów na konkretną wiedzę. A moja klasa średnio wynikła w dziewięćdziesiątym percentylu testów osiągnięć. Niech żyją klocki drewniane i plasterki jabłek!

Ćwiczenia przed lekcją; wzmocnienie pozytywne

Napompowanie klasy

Wszyscy uczniowie korzystają z regularnych ćwiczeń, ale dzieci z ADHD w szczególności muszą być aktywne fizycznie, by utrzymać przepływ krwi do mózgu. Polecam trzy kluczowe ćwiczenia, pożyczone z treningu sztuk walki, przed każdą lekcją. Te ćwiczenia pomagają mózgowi przyspieszyć, co zwiększa span uwagi i skupienie. Kroki oparte są na zdrowym rozsądku, ale młodzi ludzie cenią rytuał sztuk walki. Niektórzy nauczyciele nawet nagradzają kolorowe pasy za koncentrację na lekcji.

Zacznijcie te ćwiczenia od tego, by Wasze ucznie z ADHD wykonywali terapie relaksacyjne, jak głębokie oddychanie. Pouczcie ich, by się wygodnie ustawili, a potem skupili na obiekcie lub konkretnym miejscu na ścianie. Niech skupią swoją energię i skupienie psychiczne na bicie serca. Mówię studentom, że serce jest źródłem czystej energii, pozbawioną strachu i lęku, i to potężne narzędzie.

Po około trzech minutach kazuję studentom wykonać kilka ćwiczeń rozciągających mięśnie. Dokładne ćwiczenia nie są krytyczne, o ile ręce, nogi i plecy dostaną trochę uwagi. Moim ulubionym jest to, co nazywam „kwiatem budzącym się”. Używam do tego muzyki. Wszyscy zaczynają złożeni na podłodze i powoli wyciągają ręce i szyję, jakby byli kwiatem rosnącym z podłogi i sięgającym po słońce lub deszcz. W końcu studenci stoją i wyciągają ręce i nogi. Również się giną i rozciągają według własnych potrzeb. Niektóre z tych ruchów stają się humorystyczne. Śmiech jest mile widziany. On też stymuluje.

Okres rozciągania powinien trwać około trzech minut. Następna faza to ćwiczenia tonujące. Prosi się studentów, by wygłosili ton (lub nawet piosenkę), który obudzi mózg. Starają się znaleźć ton, który wywołuje wibracje w ich głowach. Pokój może brzmieć jak ulej w ciągu minut. To w porządku, jeśli oddychają i koncentrują się na swoim potęgowaniu. Te ćwiczenia fizyczne zjadają trochę czasu lekcyjnego, ale dają dywidendy w postaci zwiększonego skupienia i energii.

Miłość i nauka

Najlepsi nauczyciele znajdują sposoby, by dotrzeć do wszystkich swoich uczniów. Rodzina jest cenną częścią procesu nauczania i edukacji, zarówno w przekazywaniu bezpośredniej instrukcji, jak i dzieleniu się wartościami. W szczególności uczeń z ADHD musi nauczyć się tych rzeczy od członków rodziny:

  • Że go kochają i szanują.
  • Że wierzą w niego.
  • Że go wspierają zawsze.
  • Że interesują się jego uczuciami i myślami.
  • Że cenią postęp w nauce jako pozytywne narzędzie dla ucznia.
  • Że są chętni do pomocy.

Uczniowie z ADHD muszą o tym wiedzieć i muszą to słyszeć powtarzane – każdego dnia. Zawieszcie to na lodówce, wklejajcie karteczki do ich książek i drugich śniadań. Największy wkład, jaki rodzina może wnieść do dziecka z ADHD, to dać mu znać, że jego rodzice i rodzeństwo są zawsze po jego stronie.

Previous:

Next: