Wyzwanie dobrego stresu dla dzieci z ADHD

Wyzwanie dobrego stresu dla dzieci z ADHD

Wyzwaniem jest cel, który stawiasz sobie lub swojemu dziecku. Ze względu na związek między działaniami biologicznymi a psychicznymi, zalecam cel fizyczny. Ale chcecie zaplanować aktywność, którą można wykonywać codziennie, a nie tylko w szczególnych okazjach. Wasze dziecko może wybrać doskonalenie treningu jogi, przebiegnięcie dziesięciu mil, ustanowienie regimenu ćwiczeń z ciężarami lub podjęcie wyzwania typu Outward Bound, w zależności od preferencji i możliwości. Jakiekolwiek wyzwanie zostanie wybrane, upewnijcie się, że wymaga napornego wysiłku, by wytworzyć specyficzne hormony mózgowe niezbędne do zmiany stanów umysłu.

Plan działania dla wyzwania pozytywnego stresu

Nie trzeba mieć dokładnego planu, by zacząć, bo większość kluczowych elementów ewoluuje naturalnie. Gdy wyzwania są przyjmowane, a sukcesy widoczne, naturalnie rośnie chęć osiągania dodatkowych celów dzięki wzrastającemu poczuciu osiągnięcia. Ćwiczenia staną się bardziej zindywidualizowane zgodnie z tym, co dziecko lubi i jakie doświadcza rezultaty.

Kluczowe jest po prostu zacząć. Będąc najwolniejszym członkiem drużyny piłkarskiej w wieku piętnastu lat, zostałem „zachęcony” do wyjścia na lekkoatletykę. Pierwszego dnia trener lekkoatletyki spojrzał na mnie i powiedział: „Będziesz biegać z drużyną cross-country. Biegają około pięciu mil, więc ruszaj. Jeśli nie nadążasz, idź szybkim marszem”.

Moja reakcja: Będę biegać do północy! Uważałem się za piłkarza, a nie długodystansowca. Zrobiłem, co mi kazano, i zdecydowałem, że przebiegnę całą trasę. I odkryłem, że jestem znacznie lepszym biegaczem, niż myślałem. Nie stałem się najszybszym biegaczem cross-country, ale byłem sukcesem w moim umyśle, bo przyjąłem wyzwanie i odniósłem sukces. Od tego momentu znalazłem radość w bieganiu.

Stres towarzyszy każdemu nowemu wyzwaniu. Ale stres nie jest zły, jeśli nauczycie się go wykorzystać na swoją korzyść. Rozważcie, jak czujecie się, gdy zostajecie postawieni przed zadaniem, które wiecie, że nie jest prawdziwym wyzwaniem dla Waszych prawdziwych zdolności. Możecie czuć gniew, że ktoś ma tak mało wiary w Wasze zdolności, których wiecie, że macie. Pamiętam, gdy moja dawniej dziewczyna pogratulowała mi tak aferyście na maturze, że poczułem się urażony. Zastanawiałem się, czy myślała, że to duże osiągnięcie dla mnie i że nie mogę zrobić nic lepszego niż tylko przesunąć się do punktu ukończenia szkoły.

Wyobraźcie sobie, jak to czuje się, gdy nauczyciel obniża oczekiwania w lekcjach czytania dla dziecka z ADHD. Przesłanie jest jasne: „Jesteś zbyt niepełnosprawny, by wykonywać normalne zadania czytania”. To nie jest dobre wyzwanie. To zdecydowanie nie jest dobra wiadomość.

Pozytywne stresy muszą zachęcać do optymizmu, a jednocześnie muszą być wymagające i stanowić prawdziwe osiągnięcie. Te pozytywne stresy, jeśli są właściwie dobrane, mogą promować nadzieję i zachętę dla każdego, kto mówi: „Mogę i wezmę na to wyzwanie”.

Lou był chłopcem o drobnej budowie w siódmej klasie, a jego rozmiar był tylko dodatkową wadą do objawów ADHD. Czule się wykluczonym. Nie tylko czuł się niewystarczający, by działać na tym samym poziomie co rówieśnicy, ale nie miał też unikalnych talentów ani umiejętności, by zidentyfikować się jako jednostka, a co dopiero jako wyjątkowa osoba. Czuł się niewidzialny, a może tak był. Jego kolegowie z klasyLedwo znali jego imię.

Zainteresowałem się tym chłopcem szczególnie, bo wiedziałem, że niezależnie od tego, ile może osiągnąć, nigdy nie znajdzie pewności siebie, by zobaczyć jakikolwiek postęp. Musiał wiedzieć, że może odnieść jakiś sukces. Dlatego, jak dziwne to może brzmieć, wysłałem go do trenera boksu jako kandydata na mistrzostwa Golden Gloves. Boks jest podzielony na kategorie wagowe, więc pomyślałem, że chłopak ma szansę, bo zmierzy się z kimś o podobnej posturze. Na pewno miał wystarczająco zgromadzonego gniewu, by nauczyć się go przekierowywać w pozytywny sposób. Nie chodziło mi o to, by nauczył się agresji i przemocy, ale chciałem, by znalazł coś, w czym może się chwalić.

Z moim uspokojeniem i pewną poradą dla jego matki, Lou podjął wyzwanie. Odkrył, że potrafi zrobić dziesięć pompek, potem piętnaście, a potem dwadzieścia pięć! Jego postęp był imponujący i regularnie dzwonił do mnie, by zgłosić to z entuzjazmem. Gdy zaczął nabierać mięśnie, skierował też więcej energii do nauki i poprawił koncentrację. Trener boksu był jednym z tych genialnych ludzi, którzy wiedzieli, jak wyciągnąć z dziecka to, co najlepsze. Uważał, że Lou ma realny potencjał jako bokser. I miał rację. Już w drugim roku konkurencji Lou zdobył mistrzostwo stanu w swojej kategorii wagowej.

Nie mogę powiedzieć z pewnością, czy sukces Lou w poprawie nauki wynikł z jego treningu sportowego. Prawdziwym czynnikiem była jego oddanie własnemu sukcesowi.

Audit Wyzwania Dobrego Stresu

Audit Satysfakcji z Ćwiczeń

Previous:

Next: