Kradzież u dzieci – dlaczego kradną, konsekwencje i jak im pomóc

Grałeś w policyjne i złodzieje? Zabawa w policjanta goniącego złodzieja. Jeszcze ciekawsze bycie złodziejem – bierzesz rzeczy i uciekasz przed kumplem-policjantem. To tylko zabawa, nie prawdziwa kradzież.

Albo baseball: kradniecie bazę, by nie dać się wyeliminować. Koszykówka: kradniecie piłkę przeciwnikowi. To fair play, część gry!

To przykłady udawanej kradzieży – OK. Ale jest inna forma – zła.

Jaka kradzież jest zła?

Gdy ktoś zabiera coś cudzego bez zgody – to kradzież. Obiekt: od cukierka do samochodu. Od znajomego lub obcego. Ze sklepu (kradzież w sklepie – shoplifting) lub z domu. W obu przypadkach – kradzież.

Można kraść słowa i pomysły. Np. ktoś zabiera Twój referat i mówi nauczycielowi, że to ona napisała. Wyobraź swój złość!

Dlaczego dzieci kradną?

Małe dzieci (do 4 lat) mogą nie rozumieć, że nie wolno brać cudzego. Ale 5-6 lat = rozumiesz dobro/zło. Większość dzieci szkolnych wie: nie bierzesz bez pytania/płacenia.

Niektórzy brakuje samo kontroli. Widzą, chcą, biorą. Nie myślą o konsekwencjach. Nie pomyślą o kupnie lub pożyczeniu. Samokontrola rośnie z wiekiem. Niektórzy potrzebują dodatkowej pomocy.

Niektórzy kradną, bo znajomi/rodzina to robi lub wyzwali. Myślą: przyjaciele mnie polubią. To presja rówieśników, ale nie musisz się poddawać.

Niektórzy kradną, bo czują brak: miłości, uwagi, jedzenia, ubrań. Złość, smutek, strach, zazdrość. Kradzież jako sposób na radzenie. Ale kradzież nie wypełni braku.

Inni: problemy osobiste. Zazdrość, poczucie nielubiania, zaniedbania. Rozwód rodziców, kłótnie. Kradzież nie to rozwiąże.

Inni nie obchodzą zasady. Kradną, bo myślą, że nie zostaną złapani. Zasługują na skradzione. Ale dzieci muszą nauczyć się szacunku do praw i praw innych.

Co może się stać, jeśli kradniesz?

Kradzież = góra problemów. Dziecko bierze długopis ze sklepu. Jeśli złapane: właściciel – zakaz wstępu, powiadomi rodziców. Pieniądze za długopis, policja (kradzież = przestępstwo). Areszt, jeśli recydywa. Sąd, kara społeczna.

Jak czuje się kradnący? Nerwowo podczas. Jeśli ucieknie – ulga, potem źle (wie, że źle). Strach przed odkryciem, chce zaprzeczyć. Kłamstwo pogarsza.

Złapane: wstyd, hańba (rozczarowanie rodziny), brak zaufania, głupek, lęk (więzienie? nauczyciel? utrata przyjaciół?).

Ale nawet bez tych uczuć – kradzież zła. Dlaczego? Poważne konsekwencje – szkodzi wszystkim:

  • Problem dla rodziny przy złapaniu.
  • Właściciele sklepów wydają więcej na ochronę → wyższe ceny dla uczciwych.
  • Dzieci nie ufają sobie nawzajem z rzeczy.
  • Ludzie czują się niebezpiecznie (strach przed kradzieżą).
  • Kradzież → przemoc. Niektórzy noszą broń by chronić biżuterię/ubrania. Więcej problemów.

Co zrobić, jeśli ktoś kradnie?

Nie ignoruj – to jak zgoda. Możesz powiedzieć: to złe / martwię się. Ale może się zdenerwować. Lepiej: powiedz dorosłemu, któremu ufasz (rodzic, nauczyciel, poradnik). On zdecyduje.

Nie chodź z kradnącymi. Nie warto iść za kumplem tylko dlatego, że jest przyjacielem/boisz się wykluczenia. Słuchaj sumienia – nie rób tego, co krzywdzi innych. Rób to, co wiesz, że dobre.

Jeśli ktoś zostanie złapany przy kradzieży, Ty też możesz dostać kłopoty – bo byłeś z nim.

Gdy kradzież staje się nawykiem

Niektóre dzieci kradną raz, drugi, trzeci – nawyku. Powtarzalni złodzieje często: kłamią, biją, oszukują, pisać graffiti. Ignorują zasady, nie szanują innych i ich mienia.

Ale nawet jak nawykiem – mogą zmienić drogi. Dzieci popełniają błędy, ale są drogi powrotne. Mogą prosić dorosłych o pomoc. Rodzice, poradnicy inni dorośli pomogą z problemami, które doprowadziły do kradzieży. Dzieci uczą się dobra od zła, lepszej samokontroli, rozwiązywania problemów bez kradzieży.

Gdy dzieci są uczciwe i trzymają się dobra – czują się szczęśliwiej i lepiej z sobą. Nauka, jak dostać to, co potrzebne – bez kradzieży – to wielka ulga.

Previous:

Next: