Nieszablonowe zasady dyscypliny, które działają

Trzymanie kciuków i nadzieja, że dziecko będzie idealnym aniołem przez całe życie, nie zadziała w rzeczywistości. W pewnym momencie trzeba opracować strategię dyscypliny z jasnymi zasadami i konsekwencjami korygującymi niegrzeczności. Jeśli tradycyjne metody nie działają, warto spróbować niekonwencyjnych, ale skutecznych podejść.

Domowy pomocnik

Jesteś w drugiej godzinie wielkiego sprzątania, a 5-latka nieustannie prosi o wodę, przekąskę, DVD z górnej półki, pomoc w ubieraniu lalki – choć tato jest blisko. Zamiast wysyłać ją z kuchni i zakazać chodzenia po mokrym podłodze, wprowadź zasadę: przerywanie zajęć domowych zamienia je w jej obowiązki. Oczywiście musisz dostosować zadania do wieku dziecka – nigdy nie pozwól na korzystanie z środków czystości ani pracę w miejscach pełnych bakterii (toaleta, kuwet kota). Możesz jednak ustalić, że każde przerywanie sprzątania automatycznie oznacza, że dziecko dołącza do pracy. Albo zrozumie, że przerywanie nie jest mile widziane, albo się ucieszy dodatkowym czasem z mamą. Jako bonus nauczy się odpowiedzialności i zmniejszy Twoje obciążenie.

Naturalne konsekwencje

Według pediatrów z KidsHealth, dzieci w starszych klasach szkoły podstawowej i dalej dobrze reagują na naturalne konsekwencje. Zamiast wymyślać własne kary (np. zakaz TV za nieprzygotowanie do lekcji), pozwól naturze poczynić swoje. Jeśli piątoklasista nie nauczy się do hiszpańskiego, nie karz go od razu. Poczekaj na ocenę z kartkówki i niech złą notatkę stanie się karą. Szansa duża, że dziecko wyciągnie wniosek i zmieni zachowanie. Choć lekcja może wydawać się surowa, czasem dzieci muszą doświadczyć porażki, by potem samodzielnie iść do przodu.

Wybór

Powszechną ideę, że dzieci powinny mieć wybór, można przekształcić w nieszablonową formę dyscypliny. Dając dziecku wiele opcji i pozwalając mu wybrać właściwą albo ponieść konsekwencje, stosujesz strategię skuteczną u większości dzieci. Zamiast oferować gotowe alternatywy („posprzątaj pokój albo siedź w nim, będąc ukarana”), pozwól dziecku samemu dobrać konsekwencję za złamanie zasady. To pomoże mu zrozumieć wagę swojej niegrzeczności i powiązać ją z odpowiednim rezultatem.

Sprawiedliwość

„Ale mamo, to niesprawiedliwe! Chciałem bawić się na placu zabaw tyle samo co Jasiek”. Jeśli słyszysz ciąg takich skarg, złagodź wybuchy gniewu i wyjaśnij dziecku, że w życiu nie zawsze jest sprawiedliwie. Wprowadź zasadę „to nie jest sprawiedliwe”, by uczyć, że nie zawsze można mieć rację. Uleganie dziecku w 100% przypadków prowadzi do wychowania zdzitego dziecka. Uniknij problemów rosnącego zdzitego nastolatka, który coraz bardziej żąda rzeczy materialnych, tłumąc to zachowanie w korzeniu.

Previous:

Next: