Czy fesowanie przygotowuje dzieci do rzeczywistości?

Zbrodnie wzrosły, odkąd społeczeństwo zaczęło patrzeć z pogardą na rodziców, którzy fesują dzieci. Dzieci teraz wydają się myśleć, że mogą robić, co chcą. Nie szanują autorytetu w domu ani w szkole. Uważam, że robimy więcej szkody niż dobra, nie stosując tej formy dyscypliny.

Nie zgadzam się, że fesowanie uczy dzieci bać się błędów, bo powodują one ból i wstyd. Czy błędy nie wciąż powodują nam bólu i wstydu jako dorosłym? Czy fesowanie nie powinno służyć, by dziecko poznało dobro od zła i przygotować do życia w prawdziwym świecie?

Żadne dziecko ani dorosły nie powinno cierpieć wstydu za codzienne błędy, jakie popełniamy w życiu. Na pewno nie powinniśmy za nie być bili. Uważam, że dziecko potrzebuje poczucia wstydu i żalu za pewne złozyny i akty nieżyczliwości; to część zdrowego rozwoju moralnego i charakteru dziecka. Ale fesowanie nie przygotowuje dziecka do „bólów”, jakie dozna jako dorosły, gdy popełni błędy. Uczy go, że dorośli, nawet rodzice, mogą go uderzać, gdy tylko chcą, jeśli go rozczaruje lub popełni błędy.

Nie znam żadnego zbioru badań, który potwierdzałby Twoje stwierdzenie, że przestępczość wzrosła w wyniku potępiania fesowania jako produktywnej metody dyscypliny. Faktem jest, że wiele stanów wciąż pozwala nauczycielom na stosowanie kary cielesnej. Cała solidna dostępna badań głośno proclamuje, że jesteśmy narodem fesujących i takim byłem przez pewien czas. Powinniśmy uczyć dzieci dobra i zła poprzez budowanie miłujących, szanujących relacji z nimi, a nie przez strach i kontrolę. Dyscyplina przychodzi przez nauczanie i zachęcające słowa, a nie przez nagrody i kary.

Previous:

Next: