• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Knieblessure: Caroline's Verhaal

Ik was net 13 geworden toen ik mijn eerste levensveranderende ervaring meemaakte.

Ik hield van sporten: basketbal, softbal, zwemmen, voetbal, veldhockey. Ik droomde ervan een steratleet te worden op de middelbare school en misschien in het college te zwemmen. Maar alles veranderde op een winterochtend tijdens een basketbalwedstrijd voor mijn ploeg op het platteland.

Knieschijfproblemen

Ik had een goed spel. Maar dan viel ik en schreeuwde om hulp. Ik wist niet wat er mis was. Ik keek naar mijn been en het was in de tegenovergestelde richting gedraaid alsof het gebroken was.

Mijn coaches en moeder liepen naar me toe maar wisten ook niet wat het was. Ik werd per ambulance naar het ziekenhuis gebracht waar ik gediagnosticeerd werd met een geluxateerde patella (knieschijf).

Mijn eerste gedachte was: "Hoe komt je knieschijf uit zijn plek?" Op dat moment had ik extreme pijn en mijn hele lichaam tintelde. Ik keek naar de getreinde schilderingen op het plafond van de spoedeisende hulp en volgde de sporen om mijn aandacht van de pijn af te leiden.

Mijn patella werd pas na enkele uren teruggezet omdat de artsen eerst andere schade wilden uitsluiten. Voor een 12-jarige was dit veel. Ik bleef vragen: Hoe geneest dit? Heb ik operatie nodig? Wat is fysiotherapie? en Gaat het weer gebeuren? Die nacht ging ik naar huis met een grote knie-immobilisator en een afspraak bij de orthopedist.

Mijn eerste opluchting was toen ik hoorde dat ik geen operatie nodig had – nog. Mijn artsen voorschreven 6 weken fysiotherapie. Ik zei mezelf dat dit hoe ik zou genezen en dat ik snel weer zou sporten.

Ik ging terug naar school. Eerst dacht ik dat ik moeite zou hebben met concentreren door pijn en ongemak. Maar ik redde het. Ik werd vaak gevraagd wat er gebeurde. Het is nooit makkelijk om uit te leggen, zeker als je de exacte oorzaak niet kent. En op de middelschool begrijpen andere kinderen niet echt wat je vertelt.

Door mijn veelvuldige artsbezoeken leerde ik dat mijn letsel niet door mijn activiteit veroorzaakt was. Het was de manier waarop mijn eigen lichaam gebouwd was die mijn patella liet luxeren – een combinatie van hoeken, banden die op sommige plekken te strak en op andere te los waren, en het ontbreken van een gleuf voor mijn patella. Ik had geen idee dat er zoveel dingen 'mis' konden zijn! Maar ik ging door en uiteindelijk was ik weer aan het sporten met een brace.

Knieschijfproblemen: Het Vervolg

Een jaar later. Bij een wedstrijd begin december, enkele minuten voor het einde, lag ik weer op de grond, schreiend. Deze keer was het been met de brace prima. Het probleem was nu mijn rechterknie. Ik zei tegen mezelf: "Waarom gebeurt dit weer en hoe kan het op het andere knie?"

Op dit moment wisten mijn ouders en ik dat dit geen normale letsel was. Het engste was dat het in totaal vijf keer gebeurde (drie keer linkerknie, twee keer rechterknie). Omdat mijn patella zo vaak geluxeerd was, zei mijn arts dat de kans op herhaling erg groot was. Hij adviseerde operatie aan mijn linkerknie. Maar het was een kwaliteit-van-leven operatie – het zou mijn normale activiteiten verbeteren, maar ik zou misschien niet meer op mijn oude niveau kunnen sporten.

Operatie, Herstel en Het Belang Van Vrienden

De operatie was ingrijpend maar ik wist dat ik iets nodig had want ik kon niet blijven leven met de angst elk jaar weer gewond te raken. Volledig herstel duurde 1 jaar. Mijn ouders zetten een bed beneden voor me om in te slapen omdat traplopen te veel energie kostte. Ik was 6 weken op krukken.

Toen vrienden kwamen bezoeken, maakten ze me opgeroerd omdat ik niet veel kon. Een vriendin verfde mijn teennagels want ik kon ze niet bereiken, anderen brachten DVD's en tijdschriften. Het maakte mijn dag als ze langs kwamen want ik kon nooit uit huis. Ik had ook een vriend die altijd langskwam om te hangen en te praten. Er waren veel avonden dat ik me zo ontzettend bedroefd voelde dat ik gewild in bed liggen en huilen. Maar ik zei mezelf dat het uiteindelijk beter moest worden.

Ik had mijn vrienden echt nodig omdat het eenzaam was als ik wist dat ze naar het strand gingen en ik niet eens snel kon bewegen, laat staan in een auto klimmen en comfortabel voelen. Mijn snijwond was zo'n 13 cm, en niet mooi. Ik wist dat ik er niks aan kon doen; ze waren mijn strijdwondjes.

Compromissen Sluiten

Ik was nu in mijn tweede jaar middelbare school (sophomore), en ik was er trots op. Het was een goed jaar; ik maakte fysiotherapie af maar helaas moest ik mijn kniebrace dragen op alle schoolfeesten! Eerst moeilijk omdat ik dacht dat iedereen zou staren, maar ik ging ervoorbij en besefte dat ik liever comfortabel was dan de hele avond pijn had. Ik werd gevraagd voor de bal (prom) en kon gaan zonder kniebrace.

Ik had meer zelfvertrouwen gekregen en dat maakte me veel gelukkiger. Hoewel ik me goed voelde, wist ik dat veldhockey te zwaar zou zijn voor mijn knie. Ik werd manager zodat ik nog kon kijken en hangen met het team. Het was moeilijk een sport op te geven die zoveel voor me betekende, maar ik wist dat mijn knie het niet meer aan kan. Ik zwom nog en deed het goed in mijn tweede jaar. Ik ging echt vooruit en dingen leken beter.

Knieschijfproblemen III

Mijn derde jaar (junior year) was een van mijn belangrijkste schooljaren. Ik had een geweldig jaar, behalve één klein ding: ik gleed uit op de vloer van de cafeteria en mijn rechter knieschijf luxeerde weer. Ik kon het niet geloven; gelukkig was het niet het al geopereerde knie. Mijn vader is lichamelijke opvoedingsleraar op mijn school, dus hij was snel ter plekke en zette mijn knie terug terwijl ik daar lag. Eenmaal terug voelde ik me beter, tot ik een scherpe pijn merkte.

Ik wist dat er iets mis was omdat ik die pijn nooit had gevoeld. Mijn knie zwol snel op en de pijn bleef. Ik had een MRI en weer naar mijn arts. Hij zei dat ik mijn mediale patellofemorale band had gescheurd, een kleine band die de patella aan het femur bevestigt.

Mijn arts moedigde me aan om weer te laten opereren omdat hij zei dat het zonder reparatie niet veel zou kosten om weer te luxeren. Deze operatie was minder ingrijpend dus volledig herstel was maar 6 maanden. Ik heb nu twee kleine littekens op mijn rechterknie en twee gegenezen gaten waar de arthroscopie binnenkwam.

Vandaag voel ik me veel beter en beide knieën zijn gezond gebleven. Ik moet ze wel sterk houden zodat de operaties blijven werken. Ik kan niet zeggen dat mijn vertrouwen volledig terug is want ik zal altijd de vrees hebben dat er iets gebeurt.

Perspectiefwisseling: Van Sporten Naar Studeren

Nu ik geen sporten meer doe, besef ik dat ik meer op schoolprestaties moet rekenen, dus goede cijfers zijn heel belangrijk. Ik plan ergotherapie te studeren in het college. Ik ben zoveel keer fysiotherapie geweest, en hoe meer ik over ergotherapie leerde, des te meer wist ik dat ik dit zou liefhebben!

De afgelopen twee zomers heb ik ook vrijwilligerswerk gedaan in het ziekenhuis waar ik geopereerd werd. Mijn manier om terug te geven aan het ziekenhuis dat me zo veel geholpen heeft. Na vrijwilligerswerk wist ik direct dat ik een carrière wilde waar ik met kinderen in een ziekenhuis kon werken. Ik wil dat kinderen geluk vinden, wat het leven hen ook voorwerpt.

Het is niet makkelijk dingen los te laten die je liefhebt, zoals ik sporten. Maar ik heb liefde gevonden voor nieuwe dingen die binnen mijn mogelijkheden liggen. Hoewel ik niet zoveel kan als vroeger, heb ik andere belangrijke dingen in het leven gevonden. Mijn familie en vrienden houden me elke dag aan het gaan.

Eén van mijn favoriete dingen is foto's maken van mensen en natuur. Daarna bewerk ik ze voor iedereen. Ik kan geen softbal meer spelen, maar ik help het honkbalteam door te managen met een paar goede vrienden.

Tijdens het schooljaar werkte ik graag aan de homecoming-commissie voor ons paradevlot en spirit wall. Ik zat in de prom-commissie die de junior en senior prom voor mijn school organiseerde.

Vorige zomer reisde ik naar Europa. Tijdens de reis had ik geen knieproblemen, wat ontzettend fijn was omdat ik duizenden kilometers van huis was.

Ik heb geleerd dat ik nooit dingen voor gegolden moet nemen want je weet nooit wanneer iets weggehaald wordt. Het is een geweldige les omdat het me laat weten dat ik echt alles kan bereiken als ik mijn best doe!