Knijpje Knijpje: Van Angst naar Geluk
Na onze eerste 'slechte echo' met onze zoon Patrick, die in april 2014 stil geboren werd, liepen mijn man en ik naar een ander gebouw in het ziekenhuis om te kijken of mijn therapeut beschikbaar was. Terwijl we liepen, nam ik diepe adem en blies ik 'knijpjes' uit om de spanning vrij te maken. Knijpjes blazen werd een van mijn meest gebruikte coping-strategieën tijdens de rest van mijn zwangerschap met Patrick en is dat sindsdien gebleven.
In de wachtkamer zitten? Diep inademen, knijpje uitblazen. Op de echotafel liggen? Diep inademen, knijpje uitblazen. Wachten tot we naar de kamer gebracht worden om onze dode zoon te baren? Diep inademen, knijpje uitblazen. De uitslag van de obductie van Patrick horen? Diep inademen, knijpje uitblazen. Bloed afnemen voor vruchtbaarheidstesten? Diep inademen, knijpje uitblazen. Bloeddruk meten tijdens mijn zwangerschap na verlies? Diep inademen, knijpje uitblazen. De strategie werkte om de spanning vrij te maken, maar het nam ook het grappige element weg van knijpjes blazen.
Ze werden geassocieerd met angst en coping.
Toen onze dochter Stitch geboren werd. Liggend op de tafel, wachtend tot mijn keizersnede begon, ving ik mezelf weer diep inademend en een knijpje uitblasend. Ik vroeg me af of ik ooit weer vreugde zou vinden in knijpjes blazen. Of deze kostbare baby die geboren zou worden, ze grappig zou vinden. Of ik knijpjes zou kunnen blazen zonder getriggerd te worden door rouw en angst.
Stitch was aanvankelijk niet geamuseerd door knijpjes op haar wangjes en buikje. Ze vond het best verschrikkelijk. Haar vader en ik hielden uiteindelijk op met proberen, en een paar maanden vergingen zonder knijpjes. Maar een ochtend, terwijl ik haar luiers veranderde, voelde ik angst opkruipen. Zonder me ervan bewust te zijn, nam ik een diepe adem in en blies een knijpje uit. Stitch glimlachte, en ik werd teruggetrokken in het moment. Ik nam nog een diepe adem en blies nog een knijpje. Meer glimlachen, deze keer van ons allebei. Ik blies een knijpje op haar buikje. Hysterisch lachen. Ik blies een knijpje op haar wangje. Hysterisch lachen.
Mijn angst in dat moment smolt weg.
Verlies, zwangerschap na verlies, en ouderschap na verlies gaan gepaard met rouw en angst – het is een pakketje. De rouw en angst verdwijnen nooit echt. Ze veranderen wel in de loop van de tijd. Ze kunnen opspringen wanneer je het minst verwacht, maar soms kan vreugde ook onverwacht binnenkruipen. Mijn diepe inademen, knijpje uitblazen was een effectieve coping-strategie, maar het is nu nog effectiever. Babygelach doet mijn hart smelten, en blijkbaar ook mijn angst.
Een paar weken geleden begon Stitch zelf te proberen knijpjes te blazen. Het was duidelijk wat ze probeerde, maar ze kreeg de timing nog niet goed. Ik vond het ontzettend charmant en lief. Ik lachte, en ze probeerde opnieuw. Ik kon niet wachten tot ze eindelijk uitvond hoe ze een knijpje moest blazen.
Afgelopen week bleek een heel leuke ouderschapsweek – een week vol eerste keer voor Stitch, alsof ze ze had opgespaard om allemaal tegelijk te doen. Haar eerste tand eindelijk doorgebroken, na maanden tanderklachten. Ze ging op haar eerste vakantie met haar eerste vliegreis. Ze begon te zwaaien, 'hallo', tegen mensen die ze onderweg tegenkwam. Maar mijn favoriete eerste keer? Ze kreeg eindelijk de knack van knijpjes blazen, en ze was zo trots op zichzelf.
Onze eerste ochtend op vakantie, zaten we aan tafel met mijn ouders te ontbijten toen Stitch knijpje na knijpje begon te blazen. Ik kon niet ophouden met lachen. Mijn vader zei: 'Weet je, ze zal nooit meer ophouden als jij zo doorgaat met lachen.'
Ik hoop het zeker! We hebben jaren gewacht tot de vreugde terugkwam in knijpjes blazen. Blazen maar, kleine dame.
Onze volgende aanbevelingen: 23 Dingen Die Ik Had Willen Weten Over Zwangerschap Na Een Miskraam
-
Toen Julie Hindsley in 2014 hoorde dat ze een jongetje verwachtte, vierde ze het op de manier waarop veel ouders dat doen: ze organiseerde een kleine gender reveal-feestje en gebruikte cake pops met blauwe vulling om het nieuws te delen met haar naas -
Een buitencoeliale zwangerschap treedt op wanneer een bevrucht ei zich buiten de baarmoederholte nestelt. Ontdek de oorzaken, risicos, symptomen (zoals buikpijn) en behandelingen. Dit gebeurt wanneer een bevrucht ei zich buiten de baarmoederholte -
Is je kind onder de indruk en geïnspireerd door verhalen? Hebben ze interesse getoond in het creëren van hun eigen verhalen of schrijven over hun leven? Vraag je tiener of ze een blog willen starten. Leg uit wat het is en dat ze ideeën en verhalen m
