• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Leer je kinderen de natuur als hun speeltuin te zien — ze zullen je later danken

Ik groeide op met veel buiten spelen, en mijn gezin ging op kampeertochten. Maar ik zag mezelf niet als een "buitenkind". Het was gewoon mijn jeugd en hoe we dat deden toen. En mijn man [professionele klimmer Tommy Caldwell], zijn werk is eigenlijk buiten spelen. Dus nog voordat we kinderen hadden, ging ons leven over naar buiten gaan en dit samen doen.

Toen we het gesprek over kinderen aanvingen, was het echt belangrijk dat we het buitenleven omarmden. We gingen dat deel van ons leven niet stoppen gewoon omdat we kinderen kregen. En het was ook een bewuste keuze: wat we weten, en wat we in ons eigen leven ervaren, het is enorm voordelig om tijd in de natuur door te brengen — dus dat was er ook deel van.

Ontbrand hun verbeelding

Ze hebben geleerd comfortabel te zijn met de natuur omdat ze zoveel oefening hebben gehad. Ze hebben het omarmd als hun speeltuin. Als ze een grote umgevalsee boom zien, gaan ze erop klimmen en doen alsof het een ruimteschip is. Nu kunnen onze kinderen gewoon alles in de natuur zien en het omtoveren in wat ze willen. En je kunt het stimuleren als je kinderen er nog niet zijn. Als je een tak ziet, misschien is het als: "Wow, kijk eens naar die tak, ziet die er niet uit als —" en dan vul je de leegte in. En zodra je begint, vind je dat kinderen geweldig zijn in dingen ontdekken: ze hebben die kleine oogjes die alles opmerken.

De natuur helpt dit ook naar voren brengen. Als je op een speeltuin bent, en ze hebben het opgezet als een kasteel of boot, is het soms moeilijk om daarbuiten te verbeelden. Je kunt nog verbeeldingsspel doen, maar je bent altijd op een boot. Maar als je in de natuur bent, is het oneindig wat je kunt verbeelding.

Stel verwachtingen voor jezelf

Je hebt misschien grote verwachtingen van "We gaan op dit avontuur!" En dan verandert alles zodra je buiten bent; je moet flexibel zijn. Sommige dagen, ja, het kost moeite. Sommige dagen, ja, het is zwaar — vooral als het weer niet meezit (je weet wel, het is niet 21 graden, zonnig en windstil). Je moet jezelf zelfs oppeppen om ermee om te gaan: wetend dat je tijd gaat besteden aan al hun spullen aantrekken, zorgen dat ze comfortabel zijn, genoeg snacks inpakken, en dan kom je buiten en het is verschrikkelijk. Je doet al die werk voor wat uiteindelijk maar 20 minuten buitentijd wordt.

Maar voor ons is het gewoon wat we gaan doen. Dus we doen het gewoon, en je raakt er als ouder aan gewend. Je krijgt je systemen op een rijtje, je begrijpt welke kleding past bij welke temperaturen, wat je moet inpakken, en dat maakt het allemaal makkelijker.

Weet wanneer je moet aansturen

Zelfs onze kinderen, ze hebben dagen. Er zijn dagen dat ze gewoon naar buiten rennen en ze zijn in de zone en ze zijn erin, en ze hebben gewoon plezier en spelen. Dan zijn er dagen dat ze moe zijn, en het kost meer werk om ze betrokken te krijgen. Maar het varieert.

Op de dagen dat ze niet zo enthousiast zijn, moet je soms gewoon zeggen: "OK, dit gaan we doen, we gaan naar buiten." Het is minder romantisch, maar ik vind het zo goed voor ze om er te zijn, ongeacht of ze op dat moment in de stemming zijn of niet. En dan, vanaf daar, is het meestal gewoon de piek overwinnen. En tijdens die momenten dat ze doorheen duwen, zijn ze echt blij dat ze het deden. Bijvoorbeeld, naar buiten gaan voor een hardloopsessie is zwaar. Maar daarna ben je meestal blij dat je het deed. Hetzelfde geldt voor kinderen. En de andere ouders met wie ik praat, die nu oudere kinderen hebben, zeggen dat het allerbeste wat je kunt doen is ze naar buiten brengen — zelfs als ze dat niet willen.

Natuurlijk zijn er momenten dat je moet stoppen. En elke ouder kent hun kind best: je weet het punt dat je ze moet aansturen en de tijden dat je dat niet moet. Bijvoorbeeld, waar we wonen [Estes Park, Colorado], kunnen we hooiende wind krijgen, en in die tijden wordt het niet meer leuk; het begint de voordelen van buiten zijn te wegen. Of als we wandelen, soms worden ze moe, wat volledig begrijpelijk is! (Kinderen mogen moe zijn of er gewoon klaar mee zijn.) Of, waarschijnlijker, als de snacks op zijn. Dus je moet letten en luisteren. Jij, als ouder, weet wanneer je een tipping point bereikt.

Snacks helpen altijd

Het vraagt wat voorbereiding over wat voor avontuur je gaat — hoe lang het duurt, hoeveel beweging — en dan pak ik iets meer dan ik denk nodig te hebben. Kinderen hebben die kleine lichamen, en ze spelen buiten en bewegen, en ze verbranden veel calorieën. Plus, voedsel houdt de moraal hoog. Ook moet je zorgen dat je goed voedsel hebt dat ze geen suikercrash geeft. Dus dingen als pindakaassandwiches, eiwitreepjes, wortels, en wat fruit. Dit alles gezegd: we zijn niet volledig tegen suiker. De andere dag gingen we op een klimavontuur, en we namen winegums mee. Er is een tijd en plaats voor alles.

Ten slotte, maak altijd ruimte voor pauze

Het kan verleidelijk zijn om te zeggen: "OK, we gaan nu dit doen! Dan dat! Kom op, gaan we!" Maar je moet ze pauzes geven zodat ze zelf kunnen verkennen. Misschien wandelen we en bereiken we het begin van het pad, en dan neem ik een pauze zodat ze even kunnen spelen. Het geeft hen een gevoel van controle, wat ik goed vind. Het biedt de kans om de leiding te nemen en activiteiten te bedenken.