• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Wanneer beginnen baby's hun duim te zuigen?

Waar is Duimpje? De kans is groot dat baby's hun schattige duimpjes al lang in hun mond hebben voordat hun grootjes dit bekende kinderliedje met hen gaan zingen. Feitelijk bevestigen dokters dat het niet ongebruikelijk is om op echo's hand- en duimzuigende foetussen in utero te zien.

"Baby's beginnen vroeg in het leven met duimzuigen," zegt Dr. Whitney Casares, Stanford-getrainde kinderarts in privé-praktijk in Portland, Oregon en auteur van "The Working Mom Blueprint: Winning at Parenting Without Losing Yourself." "Ongeveer 90% van de pasgeborenen," zegt ze, "vertoont een of andere vorm van handzuiggedrag binnen twee uur na de geboorte."

Waarom? "Alle baby's worden geboren met de behoefte te weten hoe ze moeten zuigen met hun mond en tong," legt Dr. Sara Siddiqui uit, kinderarts en klinisch assistent-professor in de afdeling Kindergeneeskunde van NYU Langone's Hassenfeld Children's Hospital in New York, met de opmerking dat duimzuigen gerelateerd kan zijn aan de natuurlijke reflex om te voeden. "Duimzuigen kan beginnen in de kindertijd — of ervoor — en voortduren tot deep in de peutertijd."

Hoewel er geen één-maat-past-allemaal antwoord is op de whens en whys van duimzuigen, zijn kinderarts wel het ermee eens dat duimzuigen een absoluut normale gewoonte is voor veel baby's en jonge kinderen.

Wanneer beginnen baby's hun duim te zuigen?

"Baby's kunnen de duim met relatieve gemak vinden, vooral in de vroege babyperiode," legt Siddiqui uit. Van vroege handzuiging in utero tot maanden later wanneer baby's beginnen hun handen te vatten en ze naar de mondzone brengen op ongeveer 4 maanden, is er geen enkel moment of exacte bereik wanneer duimzuigen kan beginnen. Siddiqui merkt wel op dat het ongebruikelijk is voor baby's om na 6 of 7 maanden met duimzuigen te beginnen.

Amy Kravetz, moeder van twee uit Princeton, New Jersey, zegt dat ze zich niet precies herinnert wanneer haar nu bijna 2-jarige begon, maar dat ze haar duim zuigt sinds ze een baby was. "Vroeg al begon ze haar duim te zuigen om zich zelf te kalmeren — ik was verheugd!" zegt Kravetz. "Ze zuigt hem nog steeds voor comfort en als ze moe is. Het is nog geen probleem voor ons. Ze is bij de tandarts geweest, die niet zei dat we ons zorgen hoeven te maken over haar tanden. Voor nu ben ik blij dat ze een manier heeft om zich te helpen als ze ongemakkelijk is."

Waarom zuigen baby's hun duim?

Zoals Kravetz, correleren de meeste ouders en kinderarts duimzuigen met slaap, comfort en zelfkalmering. "Veel baby's zuigen hun duim als kalmeringsmechanisme als ze moe of hongerig zijn, maar einigen zuigen puur als reflex," legt Casares uit, met de opmerking dat 80% van de baby's en kinderen op een gegeven moment hun duim zuigt.

Siddiqui is het ermee eens dat duimzuigen vaak een zelfkalmeringstechniek is die baby's helpt rustig te worden als ze zenuwachtig of ongemakkelijk zijn. "Aangezien het zenuwstelsel zich ontwikkelt, wordt veel sensorische input ontvangen in de mond- en tongzone, wat bij baby's gekalmeerd kan worden door te zuigen," voegt ze toe. Ze merkt wel op dat baby's en peuters die hun duim zuigen wanneer ze hongerig zijn, stoppen wanneer ze beseffen dat ze niet gevoed worden.

Dat gezegd hebbende, is elke baby en elke duimzuigvariatie anders. Sommige kiezen de ene duim boven de andere. Sommigen, zoals Siddiqui uitlegt, kunnen ook op de rest of enkele van de andere vingers zuigen. Wanneer het doorbreekproces begint, kunnen sommige kleintjes hun vingers en duimen in hun mond leggen voor comfort, hoewel Siddiqui een verschil aangeeft tussen duimzuigen om zichzelf te kalmeren en gewoon vingers in de mond leggen om te kauwen of de tandvlees te masseren.

Voor Seth Canetti, vader van twee uit Lancaster, Pennsylvania, begon de duimzuiggewoonte van zijn zoon op 2,5 jaar, kort na de geboorte van zijn babyzusje. "We dachten dat het een fase was die voorbij zou gaan zodra hij aan haar gewend was, maar 15 maanden later begint hij pas geleidelijk minder zijn duim te zuigen," zegt Canetti. "Aan de positieve kant: hij slaapt veel beter!"

Moeten ouders zich zorgen maken als hun baby's wel — of niet — hun duim zuigen?

Over het algemeen zegt Casares dat duimzuigen geen zorgen baart, vooral voordat de snijtanden door de tandvlees breken, en dat de meeste kinderen tussen 2 en 4 jaar zonder buitenlandse interventie stoppen met duimzuigen. Ze merkt wel op dat als je infecties, schilfers of wunde duimen ziet — of als je vermoedt dat duimzuigen bijtproblemen of uittrekkende tanden veroorzaakt — je de kinderarts en/of tandarts van het kind moet raadplegen.

Natuurlijk zal niet elk kind van nature stoppen met duimzuigen binnen deze precieze leeftijdscategorie — en een grote groep kinderen blijft na 4 jaar duimzuigen. "Het is zeker waar dat deze kids nog uit deze gedraging kunnen uitgroeien," voegt Casares toe.

Maar wat als de verlengde duimzuiggewoonte van je kind je nog steeds bezorgd maakt? "Mijn advies zou zijn: overleg met je kinderarts," adviseert Casares. Ze zegt dat een dokter kan helpen andere factoren te identificeren, zoals stress of sensoriezoekgedrag, die de gewoonte in de lengte kunnen trekken. Siddiqui noemt ook slaapproblemen als een andere mogelijk bijdragende factor.

Shira Newman, een moeder van twee basisschoolkinderen uit Ardsley, New York, zegt dat haar beide zonen op 10 weken begonnen met duimzuigen. "Tijdens de babyperiode zuigden ze allebei hun duim heel vaak, meestal als ze moe waren en in slaap vielen, alsook tijdens het slapen," zegt ze. Haar oudste zoon groeide de gewoonte uiteindelijk uit, maar haar jongste zoon zuigt nog steeds zijn duim als hij moe is of comfort nodig heeft — maar niet op school of in het openbaar. "Als voormalige duimzuiger zie ik geen probleem met deze zelfkalmeringsgewoonte. Ik weet dat mijn kids het in hun eigen tempo zullen uitgroeien."

"Elke baby volgt hun eigen traject bij ontwikkeling en gedrag, vooral als het om zelfkalmering gaat," legt Casares uit, die opmerkt dat duimzuigen geen ontwikkelingsmijlpaal is en nooit gedwongen moet worden. "Alle kinderen zijn anders en vinden unieke manieren om zichzelf te kalmeren. Er is niets om je zorgen over te maken als je kind geen duimzuiger is."

Ze merkt ook op dat sommige experts aanbevelen om een speen aan te bieden, maar nooit te forceren, aan baby's die hun duim zuigen (volgens deze richtlijn van de American Academy of Pediatrics) om diverse redenen — van studies die tonen dat het het risico op Sudden Infant Death Syndrome (SIDS) kan verminderen tot spenen makkelijker te reinigen zijn en iets zachter dan vingers.

De kern over duimzuigen?

Baby's en duimzuigen horen bij elkaar. Maar, als met elke zelfkalmeringsmethode, kan het een lastige gewoonte worden om uiteindelijk te breken.

"Vergelijkbaar met andere gewoontes als het flesje of de speen, is het moeilijker om de [duimzuig]gewoonte te stoppen naarmate de baby ouder wordt en afhankelijker van de gewoonte," legt Siddiqui uit. "Het is nuttig als de baby meerdere modaliteiten gebruikt om zichzelf te kalmeren om te voorkomen dat één ding een verlengde gewoonte wordt." Een manier om dit te doen, adviseert Siddiqui: "Ik moedig ouders altijd aan om de positieve gedragingen te benadrukken en te stimuleren en de andere te negeren om gedragingen die verminderd moeten worden, te verzwakken."

Beide gaven een duim omhoog aan ouders voor het bespreken van alle kwesties over de groei en ontwikkeling van hun kleintjes met hun kinderarts of gezondheidszorgverlener.