• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Thuisonderwijs voor multiple intelligenties

Thuisonderwijs voor multiple intelligenties

Hoe kan ik je leren? Laat me de manieren tellen.
Er zijn zoveel manieren om thuisonderwijs te geven als er manieren zijn voor kinderen om te leren. Ouders beginnen meestal met het traditionele klasmodel, omdat dat wat ze kennen. Er wordt een curriculum gekocht bij een van de grote aanbieders, en het schetst alles wat het kind het komende jaar zal bestuderen. Veel curriculum-pakketten bevatten alle leerboeken, werkboekjes en gerelateerde materialen, evenals telefonische ondersteuning.

Helaas weerstaan sommige kinderen, vooral jonge, dat model. Ze zijn simpelweg niet geïnteresseerd in de stof. Ouders kunnen dan kiezen om de weerstand te managen (dreigingen, beloningens, etc.) of hun aanpak te veranderen. Sommige ouders kiezen ervoor om nuttige aspecten van het gekochte curriculum te integreren en de rest te negeren. Een vak waar een kind vorig jaar haat voor had, kan dit jaar een favoriet worden, dus flexibiliteit is een must.

Andere ouders pikken en kiezen uit diverse educatieve aanbiedingen: misschien Saxon Math gecombineerd met Oak Meadow activiteiten. Tot slot zijn er ouders die een kind-geleide aanpak het meest effectief en interessant vinden voor hun gezin. Deze methode – 'unschooling' genoemd – is wat ons gezin gebruikt. Welke techniek je ook kiest, het is belangrijk te onthouden dat succesvolle thuisonderwijsouders die zijn die hun onderwijsstijl kunnen aanpassen aan de leerstijl van hun kind.

Multiple intelligenties

Howard Gardners breekdoorwerk uit 1983, Frames of Mind, introduceerde zijn theorie van multiple intelligenties. Gardners onderzoek opende de deur tot een groter begrip van en respect voor individuele talenten, waaronder: kinesthetisch, ruimtelijk, verbaal, muzikaal en logisch (wiskundig). Een kinesthetisch kind leert het beste wanneer hij actief is en fysiek meedoet. Zitten in een klaslokaal met papier en potlood is moeilijk voor dit type kind. Hoewel zeer intelligent, wordt een kinesthetische leerling vaak gelabeld als 'probleem' leerling. Maar in werkelijkheid is het enige probleem de onderwijsmethode.

Thuisonderwijs stelt kinderen in staat zich te ontwikkelen en te groeien volgens hun individuele leerstijl. Mijn kinderen vonden het tellen in tweesprongen terwijl ze hoog op de schommel schommelden geweldig leuk. Maar het binnen doen achter hun bureaus was saai. Breuken waren een abstract concept; een kaas taart bakken maakte het duidelijk. De vraag is dus: hoe vindt een thuisonderwijsouder uit wat of hoe te leren?

Een oud Chinees spreekwoord geeft een aanwijzing: Vertel me, ik vergeet. Toon me, ik onthoud. Laat me het zelf doen, ik begrijp. Door kinderen te observeren tijdens het spelen, zie je dit spreekwoord in actie. Kinderen leren door de zinnen en absorberen informatie in een ongelooflijke snelheid. Hun nieuwsgierigheid is grenzenloos zolang ze alles om hen heen bevragen en verkennen.

Als thuisonderwijzers weten we dat deze nieuwsgierigheid plaatsmaakt voor interesse, en interesse verandert in leren. Ideaal wordt de ouders een facilitator in plaats van een leraar. Door je kind dagelijks aan een verscheidenheid aan ervaringen te blootstellen, vindt leren plaats met weinig strijd of moeite. Thuisonderwijs geeft je de 'ruimte' om je kind te accommoderen, en nieuwsgierigheid en creativiteit te behouden.

Pas je aan aan de leerstijl van je kind

Mijn oudere dochter (11) is een visuele leerling. Ze houdt van lezen en tekenen. Mijn jongere dochter (7) is een kinesthetische leerling. Ze bouwt graag dingen en is erg actief. Hun traditioneel 'papieren' wiskunde leren was een ramp. Ze vonden het saai en haatten elke minuut ervan. Alles wat ze leerden was om wiskunde te haten!

Één interesse die ze beide deelden was feeën. De meisjes grijpen de kans om met hun vader een feeënhuisje te bouwen, en mijn oudere dochter tekende direct een ontwerp van het toekomstige huisje. Ze waren zich niet bewust dat ze wiskunde leerden, toen het tekening een bouwtekening werd, en er meer gemeten moest worden om het hout te zagen. Ramen en deuren voegden verdere wiskundige uitdagingen toe. Bij het uitzoeken van de helling van het dak, leerden ze de verhouding van de zijden van een rechthoekige driehoek. Ze waren zo blij met het resultaat dat ze besloten nog verschillende vogelhuisjes te bouwen – zonder onze hulp!

Op deze manier benaderd, is leren geen klus. Het is onderdeel van het hele proces van het najagen van een leuke activiteit of interesse. De visuele leerling zag haar droom een echt (miniatuur) huisje worden. De actieve leerling hield van nagels inhameren en hout zagen. Voor ons was de wiskundeles pijnloos en leuk!

Mijn oudere dochter hield van tekenen en plannen van onze moestuin. Mijn actieve kleine meisje hield van graven in de aarde en spelen met de beestjes. Ze wisten niet dat ze horticultuur bestudeerden terwijl ze keken hoe de zaden uitkwamen, onkruidden, bemesten en een bumper oogst groenten plukten. Lezen over regenwormen, vlinders, bijen en bestuiving leek heel natuurlijk, aangezien we bestudeerden wat we elke dag tegenkwamen.

Vrijheid om te leren

Vrij van de beperkingen van traditionele scholen, zijn kinderen actieve en enthousiaste leerlingen. Meeste ouders lachen om dit idee en zeggen: 'Niet mijn kind! Hij zou nooit zelfstandig leren!' Ik was een van die ouders. Maar naarmate ik elk jaar meer loslaat, kijk ik met verbazing toe hoe mijn kinderen uitdagingen aangaan en leren op manieren die ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik zei recent tegen een vriendin: 'Ze leren ondanks mij, niet door mij.' Mijn klamme pogingen om te leren hebben ze vertraagd. Wanneer ik uit de weg ga, bloeien ze op.

In zijn prachtige artikel 'How Children Learn to be Intelligent' (Educational Leadership, maart 1997, Association for Supervision &Curriculum Development) schrijft John Abbott: 'Het leerproces is wonderbaarlijk spectaculair en rommelig, en past niet gemakkelijk in een nauw gedefinieerd, klasgebaseerd curriculum, zeker niet voor adolescenten. Probeer wat we ook om de spontane vragen van kinderen te accommoderen, te vaak wordt hun natuurlijke enthousiasme gedempt door de behoeften van het (school)systeem voor orde.'

Abbotts oplossing? Onze jeugd machtigen om 'spontaan, onafhankelijk en samenwerkend te leren, zonder dwang.' Hmm – klinkt precies als unschooling!