4 Kleine veranderingen die je vandaag kunt maken om een betere ouder te zijn

Als het aankomt op ouderschap, willen we allemaal het beste voor onze kinderen. Opvoeden tot vriendelijke, empathische mensen is immers (voor de meesten) een maatstaf voor succes. Het is het ultieme doel. Maar de weg ernaartoe kan pittig zijn. De oudersreis is zwaar, en we maken allemaal fouten. Onvermijdelijk, net als belasting, leven en dood.

Het goede nieuws is dat je "slechte" opvoedgewoontes veranderd kunnen worden. Je hoeft het verleden niet te herhalen, en je verleden gedrag dicteert niet je toekomst - of die van je kind. Met wat hulp en begeleiding kun je deze gewoontes doorbreken en op weg gaan naar een nieuw en verbeterd gezinsleven. Hier zijn vier kleine veranderingen die je vandaag kunt (en zou moeten) maken.

Voorkom "uitbarstingen" en beperk negatieve taal

Het is makkelijk om met de ogen te rollen als je 7-jarige hun sportschoenen na de training laten liggen en te zeggen: "Zie je wel weer!" Het is ook makkelijk om je temperament te verliezen als je puppy een ongelukje heeft in de woonkamer - of (erger) op je bed. Emotionele reacties zijn normaal. Je bent immers mens. Maar voordat je begint te schreeuwen, te brullen of je proverbiale koel te verliezen: stop, pauzeer en beoordeel de situatie.

In sommige situaties is "ballistisch gaan" of een Zusammenbruch een volledig normale reactie, aldus psychiater Scott Haltzman, M.D., auteur van The Secrets of Happy Families: Eight Keys to Building a Lifetime of Connection and Contentment. Maar als je je opwindt over alle kleinigheden - dingen die je niet kunt controleren, en/of dingen die op de grote schaal niet uitmaken - dan leert je kind niet hoe te reageren op de ups, downs en tussendoortjes van het leven.

"Het is voor ze moeilijk om te begrijpen wat passend is versus wat over het top is als je constant je stem verhoogt en overdrijft met uitdrukkingen als 'je doet nooit' of 'je doet altijd'. Je kind kan zeggen: 'Je bent zo oneerlijk! Je bent de ergste ouder!' omdat je hem geen ijs laat eten voor het slapengaan. Het andere grote nadeel is dat wanneer er echt iets mis is, kinderen je uitschakelen want het klinkt als je alledaagse communicatie," waarschuwt Dr. Haltzman. Als "De dam breekt in Lehigh County, we moeten evacueren" met dezelfde intensiteit uit je mond komt als "Je hebt je Lego's niet opgeruimd", dan gaan kinderen niet direct in actie komen wanneer je het echt nodig hebt.

Wanneer er iets misgaat, geef het mentaal een cijfer op een schaal van één tot tien, waarbij één een incident is dat geen invloed heeft op je levenskwaliteit - je 6-jarige heeft zijn trui verloren, bijvoorbeeld - en tien een noodgeval. Je peuter viel van het speeltoestel en heeft misschien een gebroken arm. Zodra je de situatie hebt beoordeeld, kun je beter reageren. "In het begin voel je misschien dat alles een 20 is, maar met de tijd begin je te zien dat er verschillen zijn tussen deze gebeurtenissen," zegt Dr. Haltzman.

Toon je emoties

Terwijl sommige ouders hun hart (en emoties) op de tong dragen, doet niet iedereen dat, en dat is okay. We reageren allemaal anders op verschillende prikkels. Maar als je jezelf constant bezighoudt met het verbergen van je gevoelens - dat wil zeggen, als je je je 5-jarige glimlachend vertelt dat er niets aan de hand is terwijl je eigenlijk boos bent over een botsing die ochtend had - dan wil je de situatie misschien heroverwegen. Eerlijk zijn over je emoties kan eigenlijk helpen, zowel jou als je kind.

Je kind moet leren dat het okay is om verdrietig, boos of gefrustreerd te zijn, legt psychologe Charlotte Reznick, Ph.D., auteur van The Power of Your Child's Imagination: How to Transform Stress and Anxiety Into Joy and Success, uit. Het helpt bij hun eigen ontwikkeling en emotionele regulatie. Het helpt jou als ouder. Eerlijk zijn over je emoties kan stress verlichten en veel stressgerelateerde klachten tegengaan, zoals hoge bloeddruk en slaapstoornissen, en de waarheid is dat kinderen, hoe veel je denkt te verbergen, uitgerust zijn met zeer gevoelige radar.

"Kinderen vatten op wat onuitgesproken blijft," zegt Reznick. "Als je je emoties niet op de juiste manier deelt, leer je je kinderen liegen over hun gevoelens," zegt Dr. Reznick. "Bovendien kan je kind denken dat zij de reden zijn dat je boos bent en zich slecht voelen."

Geef je emotie een label, leg de reden uit op een manier die je kind begrijpt, en verbind het met iets wat ze zelf hebben meegemaakt. Je kunt zeggen: "Ik krijg een nieuwe baas, en ik weet niet hoe we samenwerken. Herinner je hoe je zenuwachtig was om je nieuwe leraar te ontmoeten? Nou, dat voel ik nu." Of: "Ik voel me verdrietig om oma die ziek is. Het is okay om verdrietig te zijn. Ouders voelen dat ook. Maar ik weet dat de dokters goed voor haar zorgen."

Geef 7- en 8-jarigen meer details dan jongere kinderen omdat ze meer begrijpen en andermans problemen van hun eigen kunnen scheiden, zegt Dr. Reznick. Laat kinderen vragen stellen, zodat je hun zorgen kunt wegnehmen en ze de waarheid horen over wat er speelt, in plaats van te fantaseren over het ergste.

Wees direct

Heb je ooit je kind gevraagd op te ruimen om geen reactie te krijgen? Misschien zei je: "Kun je je speelgoed opruimen?" en volgde met: "Nu toch, okay?" Als dat zo is, ben je niet de enige. Veel kinderen hebben "selectief gehoor". Maar wist je dat jij misschien ook een leveringsprobleem hebt? Het is waar. Als kinderen te veel opties krijgen - en een uitweg - kiezen ze vaak de uitweg.

"Je geeft je autoriteit op en sleept het proces van je kind laten doen wat je nodig hebt uit," zegt kinderpsychotherapeut Fran Walfish, Psy.D., auteur van The Self-Aware Parent: Resolving Conflict and Building a Better Bond With Your Child. Als je kind je "verzoek" negeert, herhaal je je en verlies je je geduld. Dan is niemand gelukkig.

Duidelijkheid is de sleutel als je directe opvolging verwacht. En dat begint met een punt aan het einde van je zin: "Trek je aan voor het park, alstublieft." Of: "Doe de TV nu uit." Dat is het. "Als je kind niet direct luistert, zeg dan één keer: 'Laat me zien hoe je de TV kunt uitschakelen, of ik help je,'" adviseert Dr. Walfish. "Wacht een stille telling van twee, en pak dan de afstandsbediening." Natuurlijk vereist duidelijke instructies oefening en volharding. Maar duidelijk zijn geeft je controle terug en houdt je tegen dat je je temperament verliest; tegelijkertijd leert je kind wie de baas is en hoe je instructies volgt.

Blijf positief

Of nu opzettelijk of niet, het is makkelijk om kinderen te scruteren als ze een fout maken. Als hun rapport vol zit met A's en B's, wijz je bijvoorbeeld naar de C die ze voor spelling kregen en zeg je: "Wat is er hier gebeurd? Wat ging er mis?" (Mijn moeder blaamde me vroeger voor dit exacte ding.) Het is ook makkelijk om tekortkomingen en "mislukkingen" te zien, want fouten vallen vaak meer op dan successen. Maar als je kritiek je complimenten overwint, kan je kind je negeren of op de verdediging gaan. In beide gevallen mis ze alles constructieve wat je te zeggen hebt. Erger nog, nitpicken kan hun zelfvertrouwen uitputten tot ze ophouden met proberen omdat ze bang zijn te mislukken en je te teleurstellen.

"Als je constant negatieve feedback geeft of je vestigt op de zwakke punten van je kind in plaats van haar sterke punten, dan geloven ze misschien dat ze niet kunnen slagen," zegt kind- en gezinstherapeut Cathy Cassani Adams, auteur van The Self-Aware Parent: 19 Lessons for Growing With Your Children.

Wat kun je doen? Hoe kom je van die gewoonte af? Je moet je kind altijd meer lof dan afkeuring geven. Zowel complimenten als aanmoediging helpen enorm.

Natuurlijk betekent dat niet dat je fouten moet negeren. Maar je moet eerst de prestaties van je kind erkennen. "Wow, kijk al die A's en B's. Dat is geweldig!" Daarna bied je zacht hulp aan in het gebied waar ze tekortschoten: "Spelling is een vak. Ik wil je helpen leren voor de volgende toets."

Je moet ook de drang weerstaan om elke fout aan te kaarten, en in plaats daarvan proberen de goede dingen te benoemen die je kind dagelijks doet, adviseert Adams. Je kunt zeggen: "Dankjewel dat je je bordjes meeneemt. Dat helpt me opruimen na het diner" in plaats van "Waarom heb je de ketchup op tafel laten staan?" Een ander voordeel van meer complimenten: je kind neemt kritiek serieuzer omdat ze weet dat je ziet wat ze goed doet.

Een versie van dit artikel verscheen oorspronkelijk in de september 2012-uitgave van Parents magazine.

Previous:

Next: