Hoge voedselonzekerheid voor kinderen met speciale gezondheidszorgbehoeftes
Een nieuw onderzoek uitgevoerd door onderzoekers van Boston Medical Center (BMC) heeft aangetoond dat laaginkomensgezinnen met kinderen die speciale gezondheidszorgbehoeftes hebben, een hoge waarschijnlijkheid hebben op voedselonzekerheid. Dit is het geval zelfs wanneer ze hulp ontvangen zoals Supplemental Security Income (SSI) of deelnemen aan het Supplemental Nutrition Assistance Program (SNAP) of het Women, Infants and Children (WIC) programma. De studie, gepubliceerd in het Journal of Developmental and Behavioral Pediatrics, wijst erop dat er een herbeoordeling nodig is van de manier waarop we bepalen wie gekwalificeerd is voor voedingsbijstand, zodat diegenen die een risico lopen op voedselonzekerheid gespaard blijven van de ongemak, pijn en ziekte geassocieerd met een gebrek aan adequate voeding.
De studie werd uitgevoerd in spoedeisende hulp en eerste lijns zorgcentra in de Verenigde Staten. Van de 6.724 kinderen onder vier die in aanmerking kwamen voor de studie, hadden 14,8 procent speciale gezondheidszorgbehoeftes maar ontvingen geen SSI (SSI is gericht op het helpen van laaginkomensgezinnen met kinderen met speciale gezondheidszorgbehoeftes). Slechts 3,7 procent van de kinderen had speciale gezondheidszorgbehoeftes en ontving SSI. Zelfs na ontvangst van SNAP en WIC hulp, waren laaginkomensgezinnen die SSI ontvingen voor een kind met speciale gezondheidszorgbehoeftes nog steeds meer geneigd om huishoudelijke voedselonzekerheid te ervaren dan die geen SSI ontvingen. De onderzoekers uitten hun verrassing over hun bevindingen, met de conclusie dat "de huidige berekeningen voor ontvangst van de gecombineerde voordelen van SSI, SNAP en WIC onvoldoende kunnen zijn om voedselonzekerheid in deze huishoudens te voorkomen."
Wie valt onder speciale gezondheidszorgbehoeftes?
Volgens het Maternal and Child Health Bureau zijn kinderen met speciale gezondheidszorgbehoeftes "Diegenen die een of meer chronische fysieke, ontwikkelings-, gedrags- of emotionele aandoeningen hebben en die ook gezondheids- en gerelateerde diensten van een type of hoeveelheid nodig hebben die verder gaat dan wat kinderen over het algemeen nodig hebben." Kinderen met speciale cognitieve behoeften kunnen ook speciale gezondheidszorgbehoeftes hebben. Hun aandoening kan congenitaal, ontwikkelingsmatig of verworven zijn via ziekte, omgevingsfactoren of trauma en kan speciale beperkingen opleggen aan hun vermogen om deel te nemen aan activiteiten of om regelmatige zelfonderhoudsactiviteiten uit te voeren. Een rapport uit 2011 gaf aan dat ongeveer 11,4 procent van de kinderen in Amerika jonger dan vijf deze behoeften hebben.
Voorbeelden van aandoeningen die speciale gezondheidszorgbehoeftes kunnen opleggen zijn cerebrale parese, spierziekte van Duchenne, depressie, ADHD, astma, en andere chronische aandoeningen en ziekten.
Staten hebben doorgaans programma's die gezinnen informatie geven over ziektekostenverzekering en gezondheidszorgaanbieders, hoewel deze behoeften vaak verder gaan dan wat officieel wordt geboden en kunnen uitstijken naar extra therapie, specifieke voeding, etc.
Sommige aandoeningen kunnen zware financiële lasten opleggen aan gezinnen uit lage-inkomensklassen. Bijvoorbeeld, kinderen met diabetes of neurologische schade kunnen niet in aanmerking komen voor voordelen die betalen voor speciale voeding of voedsel.
De link tussen speciale gezondheidszorgbehoeftes en voedselonzekerheid
Kinderen met speciale gezondheidszorgbehoeftes hebben vaak dure behandelingen of dieetten nodig. Hun ouders zijn misschien niet in staat om hun gezin te voeden tot adequate voedingsstandaarden. Soms is de toegang tot voedsel zo beperkt dat maaltijpen overgeslagen worden of minder voedzame voedsel wordt gekocht vanwege de lagere prijs. Honger, een toestand die kan voortvloeien uit voedselonzekerheid, kan leiden tot zwakte, ongemak, ziekte en pijn wanneer het langdurig is. Voedselonzekerheid veroorzaakt ook aanzienlijke psychologische angst, omdat ouders zich zorgen maken dat het voedel op zal zijn of niet lang genoeg zal duren.
Duidelijk is dat voedingsbijstand uitgebreid moet worden naar veel meer gezinnen om te zorgen dat de ziekte van één kind geen negatieve impact heeft op het kind zelf of andere gezinsleden. Op deze manier kunnen verdere gezondheidslasten worden vermeden voor patiënten en hun naasten.
Verder Lezen:
Boston University, Low-income families having children with special health care needs at high risk for food insecurity, geraadpleegd februari 2016.
Leslie Kenton, Nature's Child: Trust their Appetite, geraadpleegd februari 2016.
QZ, Health Care Resources, geraadpleegd februari 2016.
New York State Department of Health, Children and Youth with Special Health Care Needs (CYSHCN) Program, geraadpleegd februari 2016.
CAHMI, Resources for Families and Family Advocates, geraadpleegd februari 2016.
Brookings, Challenges Facing Low-Income Individuals and Families, geraadpleegd februari 2016.
Economics 21, Challenges Facing Low-Income Individuals and Families, geraadpleegd februari 2016.
Previous:Hoe u een betere ouder aan de zijlijn bent
Next:De grootste bijdrage van ouderschap aan de menselijkheid
-
Met al die wakker worden in het midden van de nacht – van je kleintje en van jou – klinkt een nachtlampje als een goed idee. Maar hebben babys een nachtlampje nodig? Niet per se. Er zijn echter wel voordelen (en nadelen) aan het laten slapen van je b -
Er zijn meer dan 2 miljoen huishoudelijke werknemers in de Verenigde Staten die deeltijds of voltijds in dienst zijn om gezinnen waardevolle diensten te bieden, zoals kinderopvang, seniorenzorg, zorg voor mensen met een beperking en huishoudelijk we -
Take Action is noodanticonceptie. Het helpt ongewilde zwangerschap te voorkomen na onbeveiligde seks of anticonceptiefaal. Het is één pil, bedoeld als back-up, niet als reguliere anticonceptie. Niet voor alle situaties geschikt. Dit artikel legt uit
