• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De 'Cry It Out' methode voor slaaptraining: juiste leeftijd en tips

Er zijn verschillende methoden om je baby te slaaptrainen. De "cry it out" methode is zo'n techniek die effectief is om zuigelingen te wennen aan het zelfstandig in slaap vallen zonder de fysieke aanwezigheid van ouders of verzorgers.

Zuigelingen hebben onregelmatige slaappatronen in de eerste maanden na de geboorte. Naarmate ze beginnen te differentiëren tussen dag en nacht, krijgen ze meer controle over hun lichaam, en vanaf drie tot vier maanden wordt hun slaappatroon regulierder. Dus je kunt de slaapregeling van je baby kiezen op basis van het gemak van je gezin.

Sommige baby's raken gewend aan het door slapen, terwijl anderen begeleiding van ouders of verzorgers nodig hebben. Als je wilt leren je kleintjes onafhankelijk in hun bedje te laten slapen, kun je beginnen met hen zelf in slaap laten vallen vanaf ongeveer zes maanden. Hoewel dit in de beginfase wat huilen kan opleveren, helpt het op de lange termijn je kind beter te laten slapen.

Zes tot negen maanden is de ideale periode om deze methode te volgen, maar zodra je zuigeling in het bedje kan staan en roepen, zou de "cry-it-out" methode idealiter vermeden moeten worden. Blijf dit artikel lezen terwijl we je begeleiden door de verschillende methoden van slaaptraining, inclusief de "cry it out" methode.

Wat is de "Cry It Out" methode?

Zodra baby's ongeveer vier maanden zijn, ontwikkelen ze een volwassen slaappatroon. Het begin van de nacht is typisch een periode van diepe slaap. Daarna cyclen zowel baby's als volwassenen door de grootste deel van de nacht naar een lichtere slaapfase genaamd REM (rapid eye movement) slaap. Deze cycli zijn doorgaans 60-90 minuten lang. Op het moment van lichtste slaap kunnen ze zelfs een deels wakker toestand bereiken.

Wanneer ze in staat zijn zichzelf weer in diepe slaap te brengen, dan zie je als ouder een baby die de nacht door slaapt. Maar als ze niet weten hoe ze zichzelf weer in slaap moeten brengen, kunnen ze volledig wakker worden en beginnen te huilen. Ze zoeken naar wat er was toen ze voor het eerst in slaap vielen. Als dat jouw lichaam of je borst is, dan hebben ze dat nodig om weer in slaap te vallen. De omstandigheden die een baby begeleiden wanneer ze in slaap vallen, heet een "slaapassociatie". Als je wilt leren je baby de nacht door te slapen, zullen ze een "slaapassociatie" moeten leren die jouw fysieke aanwezigheid niet vereist. Ze laten huilen tot ze weer in slaap vallen is één methode om een nieuwe slaapassociatie te leren.

Cry it out is een slaaptrainingmethode waarbij ouders een wakker gewordene baby voor een vastgestelde tijd alleen laten huilen. Het doel is om de zuigeling of peuter zichzelf te laten kalmeren en in slaap te vallen. 'Cry it out' is een volksmondige term voor verschillende methoden die adviseren een baby te laten huilen tot hij in slaap valt. De wetenschappelijke naam van deze slaaptrainingprocedure is 'gegradueerde extinctie'.

Hoewel deze methode emotioneel uitdagend kan zijn voor ouders, verdragen baby's het meestal goed. Als ouders worstelen met ernstig slaaptekort door maandenlang regelmatig 's nachts wakker te worden, kunnen ze geïrriteerd of zelfs gedepreerd raken. De behoeften van ouders om uitgerust en emotioneel beschikbaar te zijn voor de baby, moeten in deze beslissingen worden overwogen.

Hoe werkt de Cry It Out methode?

Wat is de Ferber methode?

Deze slaaptrainingstechniek werd voorgesteld by Dr. Richard Ferber in zijn boek Solve Your Child's Sleep Problems. Net als bij de cry it out methode, omvat de Ferber methode een incrementele vertraging in de tijd die ouders nodig hebben om een huilende zuigeling te kalmeren, uiteindelijk maakend hem bekwaam om met nul ouderbemoeienis in slaap te vallen. Het gebruik van de Ferber methode wordt informeel 'ferberizen' genoemd, en een baby die zo getraind is, wordt 'geferberiseerd' omschreven.

Ferber methode proces:

De beslissing zowel of als wanneer je een zuigeling zelfstandig laten slapen moet worden zorgvuldig genomen met beide ouders betrokken en het eens. De zuigeling moet in goede gezondheid zijn en zowel moe als niet hongerig wanneer hij voor het eerst te bed gaat. De Ferber methode moet alleen worden toegepast op zuigelingen ouder dan zes maanden, en niet na 12 maanden.

Eenmaal dat je besluit de "Ferber" methode te volgen, is het allerbelangrijkste dat je baby in slaap valt zonder vastgehouden, gewiebeld, of gevoed te worden. Op die manier leren ze een slaapassociatie die jouw fysieke aanwezigheid niet omvat. Als je de kamer ingaat, kun je proberen ze met woorden te troosten, maar je mag ze niet oppakken. Ook mag je de lichten niet aanzetten. Beperk je verblijf tot een minuut.

• Stap 1: Leg de baby in het bedje als hij slaperd is, maar nog niet slaapt.

• Stap 2: Heb een kalmerend ritueel zoals een boekje lezen, zeg dan welterusten en verlaat de kamer.

• Stap 3: Als de baby huilt, wacht dan, en ga de kamer in om de baby te kalmeren, maar pak hem niet op. Zet ook het licht niet aan. Beperk je verblijf tot een minuut.

• Stap 4: Als de zuigeling weer huilt, ga niet direct, maar wacht even. Vergroot dus de intervallen tussen het moment dat de baby huilt en het moment dat je de kamer binnenkomt.

• Stap 5: Volg dezelfde routine voor de rest van de nacht.

De wachttijd speelt een cruciale rol in de Ferber methode omdat het consistent moet zijn. Daarom helpt het bijhouden van een schema om dingen makkelijker te maken. Meestal snappen baby's het vrij snel en leren ze op het moment dat je bij ongeveer 10-15 minuten bent, dat jij niet komt en ze vinden een manier om zichzelf te kalmeren.

Echter, voor een kleine subset van baby's, zoals die heel gevoelig zijn voor sensorische input, een volhardend temperament hebben, of die moeite hebben met zelfregulatie om andere redenen, zullen ze lange periodes huilen. Als dit gebeurt, bespreek dit met de kinderarts van je kind en kies een andere methode.

Ferber methode schema:

Het volgende schema geeft de wachttijd tussen de eerste, tweede, en volgende bezoeken aan het bedje van de baby. Met andere woorden, hoe lang de baby mag huilen voordat je hem kalmeert. Dit schema kan als gids dienen voor ouders om structuur te geven.

Er zit geen toverij in dit schema. Het dient puur als gids. Je kunt de wachttijd tussen bezoeken geleidelijk verhogen.

Kan een baby met speelgoed en snuiters slapen?

Een zacht object dat geen verstikkings- of ikgevaar vormt, zoals een klein stukje deken of een klein licht knuffelbeestje, kan dienen als wat kinderarts D.W. Winnicott een "overgangsobject" noemde. Een volksmondige term voor dit object is een "liefje". Dit object kan een kind helpen de overgang naar onafhankelijke slaap te maken en kan ook een troostfunctie vervullen in andere situaties.

Een snuiter wordt niet beschouwd als een "overgangsobject" maar kan helpen met weer in slaap vallen. Voor een jonge zuigeling kunnen ze de snuiter misschien niet zelf terugvinden, dus het 's nachts wakker worden vereist nog steeds de fysieke aanwezigheid van een ouder. Of je nu wilt dat je kind een snuiter gebruikt, is een ander persoonlijk beslcheid, los van hoe je je kind leert de nacht door te slapen.

Werkt de Ferber methode bij dutjes?

Het is het beste om je kind eerst een nieuwe slaapassociatie te leren voor de nachtelijke slaap. Zodra ze het zelfstandig in slaap vallen onder de knie hebben, kan de vaardigheid gebruikt worden om in slaap te vallen voor dutjes. Maar de Ferber methode is beter geschikt voor nachtelijke slaap dan voor dagdutjes.

Alternatieven voor de Ferber methode

De Ferber methode is de meest populaire van alle cry it out methoden. Maar je kunt ook andere methodes proberen.

1. Gewijzigde Ferber methode: geeft structuur aan een proces dat moeilijk kan zijn voor ouders. Als je begint en na een bepaalde hoeveelheid huilen ga je erin en pak je ze op en wiebelt ze. Dan leer je ze helaas het tegenovergestelde van zelfstandig slapen. Ze leren dat volhardend huilen er uiteindelijk toe leidt dat jij komt en ze oppakt. Zolang je baby gezond is en het huilen geleidelijk afneemt in lengte en intensiteit, is het het beste om bij het proces te blijven. Maar als het gezin het proces erg moeilijk vindt, dan kunnen enkele variaties werken. Deze kunnen afgestemd worden op het individuele kind en gezin.

2. No tears methode: De ouder legt de baby in het bedje, trekt een stoeltje, en zit naast de baby tot het kleintje in slaap valt. De volgende nacht zit de ouder met de stoel verder weg dan de vorige nacht, maar nog in het zicht van de baby. De ouder vergroot de afstand geleidelijk elke nacht en laat uiteindelijk alleen de stoel in de kamer. Het geeft een pseudo-zekerheid aan de baby dat de ouder in de buurt is. Sommige experts beschouwen deze methode als een betere alternatief voor de conventionele cry it out methoden, omdat het de baby niet laat huilen tot uithunting, en terecht de "no tears methode" genoemd. Het wordt ook "kamperen" genoemd.

3. 'Sleep lady' shuffle: Het is een gewijzigde no tears methode. De ouder zet de stoel uiteindelijk buiten de deur, maar zit erop tot de baby in slaap valt. De afstand wordt vergroot tot een punt waar de baby de aanwezigheid van de ouder niet kan onderscheiden. Vanaf de volgende nacht laat de ouder de deur open, en waarschijnlijk ook de stoel, maar zit er niet op. De baby gaat ervan uit dat de ouder ergens achter de deur zit en voelt zich comfortabel.

4. Bedtime fading methode: Hoe moeer de baby, hoe beter hij slaapt – dit is het idee achter de bedtime fading methode. Ouders wachten tot de baby extreem uitgeput is en dus in slaap valt. Dan leggen ze de baby in het bedje. De tijd wordt genoteerd, en de ouder legt de zuigeling precies op dezelfde tijd elke nacht te bed. Een schema aanhouden maakt de baby op een vast tijdstip slapend en maakt het voor hem makkelijker om goed te slapen.

5. Weissbluth methode: De Weissbluth methode werd voorgesteld door een kinderarts, Marc Weissbluth, en het fundamentele concept is vergelijkbaar met ferberiseren. In de Weissbluth methode leg je de baby te bed op het moment dat hij de eerste tekenen van slaperigheid vertoont. Eenmaal in het bedje geplaatst, laat je de zuigeling achter en let je niet op hem, hoe angstig de baby ook huilt. Het kleintje is volledig op zichzelf om zichzelf te kalmeren en in slaap te vallen. De Weissbluth methode is misschien de hardest van alle cry it out methoden en hartverscheurend voor de meeste ouders. Echter, experts geloven dat consistent gebruik van deze procedure gunstige resultaten kan opleveren.

Cry it out methoden klinken hard, maar hebben wel hun voordeel. Chronisch slaaptekort kan negatieve gevolgen hebben voor ouders, wat op zijn beurt negatieve impact heeft op de baby. Veel dingen moeten in overweging genomen worden bij het nemen van deze beslissingen. De mate van gezinsondersteuning, andere stressfactoren op ouders, en het unieke temperament van de baby spelen allemaal een rol in gezinsbeslissingen over het leren van een baby om zelfstandig te slapen.

Terwijl er voor- en nadelen zijn van de cry it out methode, zijn de meeste onderzoekers het erover eens dat er geen definitieve manier is om deze techniek te ondersteunen of te weerleggen. Studies die cry it out steunen, steunen zwaar op persoonlijke ervaringen, wat subjectief kan zijn.

Voorzorgsmaatregelen bij het uitproberen van de Cry It Out methode

Hier is wat je moet overwegen voordat je de cry it out methode adopteert:

1. Baby moet ouder zijn dan zes maanden: De zuigeling moet minstens vijf tot zes maanden oud zijn voordat je een poging doet tot een slaaptrainingstechniek. Na 12-15 maanden wordt slaaptraining te emotioneel stressvol voor zowel ouder als zuigeling. Train niet als de baby ziek is: Een baby die onder stress staat, wordt 's nachts huilend wakker. Slaaptraining gaat alleen hun angst verergeren.

2. Baby's die van temperament extreem moeilijk te kalmeren zijn en sensorische gevoeligheden hebben, kunnen veel moeite hebben. In deze situaties is het het beste om slaap te bespreken met een professional en een plan te bedenken dat uniek past bij je kind en je gezin.

3. Als je baby tandjes krijgt, kan het moeilijk zijn om te vertellen waarom de baby huilt. Aangezien tandjes maandenlang duren, is het mogelijk om te slaaptrainen terwijl de tandjes doorbreken. Het is het beste om het issue te bespreken met je kinderarts om de verschillende redenen voor huilen te scheiden.

4. Wees flexibel. Als het proces te moeilijk blijkt voor je baby en hun huilen niet afneemt, of je het proces te pijnlijk vindt emotioneel, of beide, dan stop. Heroverweeg het hele slaapvraagstuk in overleg met je kinderarts of een andere gezondheidsprofessional.

Tips voor Cry It Out training

Hier is hoe je de baby kunt laten aanpassen aan de cry it out methode met succes:

1. Bespreek het plan met je partner: Weeg de voor- en nadelen. Overweeg de manieren waarop jullie beiden kunnen synchroniseren om het te laten werken. Als je andere gezinsleden hebt, vraag ze dan om voorbereid te zijn op ongehoorde babyhuilen midden in de nacht.

2. Handhaaf een bedritueel: Houd je aan een routine elke nacht, zoals de baby baden of een boekje voorlezen. Op die manier weet de baby dat het tijd is om te slapen.

3. Verwacht wat teleurstellingen: Er zullen verschillende onrustige nachten zijn, gevolgd door vrede. Wees bereid om te schuiven tussen momenten van angst en rust voor meerdere dagen.

De "cry it out" methode is een succesvolle slaaptrainingstrategie om zuigelingen te leren zelfstandig in slaap te vallen zonder ouders of verzorgers in de buurt. Het laat zuigelingen toe zichzelf weer in slaap te huilen na ontwakening, bekend als 'gegradueerde extinctie'. Er zijn verschillende typen cry it out methoden, met Ferber's benadering de meest voorkomende omdat het een geleidelijke toename van de tijd inhoudt die ouders nodig hebben om een huilende baby te kalmeren. Echter, voordat je een slaaptrainingmethode gebruikt, zorg dat je baby minstens zes maanden oud is en niet lijdt aan koorts of tandjes.