Pottytraining: Verschil Tussen Jongens en Meisjes

Ik ben de thuisblijvende vader van Noah (4) en Josefina (2). Iedereen zegt dat pottytraining van meisjes makkelijker is dan van jongens. Maar ik begreep niet waarom. Zou Jo op een dag haar blokken neerleggen, zich verontschuldigen, een New Yorker pakken en naar de toilet gaan, de deur achter zich dichtdoen? Want dat was de enige manier waarop het minder werk zou zijn dan met mijn zoon.

Pottytraining met Noah was een flux omdat hij altijd bij me was. Mijn vrouw Karel en ik waren typische eerste-ouders, geterriseerd om Noah zelfs voor een korte toiletbezoek alleen te laten. Onze angst, gecombineerd met het feit dat ik thuisbleef, betekende dat ik hem vaak als een ham onder mijn arm naar de toilet nam (niet dat ik normaal een ham mee neem). Zo had Noah vanaf jonge leeftijd constant voorbeeld van hoe mannen de toilet bezoeken. En het werkte: toen de tijd rijp was, oversprong Noah de training en werd hij plotseling de "Chief Operating Officer" van de toilet. Tijdens zijn "ambt" nooit een nat bed of een verkeerde plas.

Mijn Meisje Begrijpt Het Niet

Jo, aan de andere kant, is in de war over hoe ze met de potty om moet gaan. Toen ze geboren werd, waren Karel en ik al voorbij de nieuwe-ouders-zenuwachtigheid; onze houding was: als er echt iets mis is terwijl we douchen, wassen of op toilet zijn, zouden de hond of Noah ons waarschuwen. Onze ontspannen houding betekende dat Jo bijna nooit zag hoe haar moeder plaste, wat haar verward heeft over wat van haar verwacht wordt.

In de park merkte ik voor het eerst dat er iets mis was. Noah deed wat hij normaal doet: "Ik moet plassen!" – "Je weet wat je moet doen." Noah rende naar zijn favoriete boom, rug naar het park, hemd geklemd tussen kin en borst. Ik stond tussen Jo op het speelplein en Noah bij de boom. Toen zag ik dat Jo haar eigen hemd omhoog had getrokken, geklemd onder haar kin, en rond de klimrek rende met haar buik naar voren, roepend "Ah hago peee!" Ze wachtte bij een been van de klimrek tot Noah terugkwam. Toen Noah zijn hemd los liet en instopte, deed Jo hetzelfde en roept "Taa daa!" Gelukkig had ze haar broek aan.

Het was lief, en ik dacht aan een eenmalige nabootsing. Maar de volgende ochtend kwam Jo in de badkamer terwijl ik op de toilet zat en duwde me opzij. Alleen in haar luier, warf ze haar buik over de toiletrand. Na 15 seconden keek ze op en zei "Ahgo pee." Ze gaf me een steuntje achter de knie en liep weg. Toen ik haar luier checkte, was die vol.

Een Staand Baantje

Karel en ik zagen dit als teken dat onze dochter klaar was voor pottytraining – volle zes maanden eerder dan onze zoon. Zeker, haar begrip was wat foutief, maar dat was een kleine rimpel die we met onze "gepatenteerde ouders-hotte lucht" konden uitstrijken.

Mijn vrouw nam Jo mee naar de toilet wanneer ze kon, wat niet vaak was omdat ze fulltime werkt. Jo was niet geenthousiasmeerd en spande haar tijd aan het leegmaken van de handdoekkast, in plaats van tips van mam te krijgen.

Verwarding leek zich uit te breiden. "Kijk, papa! Jo leert plassen met haar penis als groot meisje!" riep Noah. Hij klapte. Jo straalde. Terwijl ik weer haar luier wilde wisselen, besloot ik dat Karel haar inspanningen in de badkamer moest opvoeren.

Maar Jo was vastbesloten dat ze staand moest plassen, en Karel kreeg dikke vuistjes op haar kaak telkens dat ze Jo probeerde te zetten. Ze waren allebei gefrustreerd, Noah begreep niet waarom we niet blij waren dat Jo de toilet gebruikte, en ik was mijn diepte in. Dus drie maanden na de eerste "boom-plas" besloten Karel en ik een stap terug te doen.

Ik wou kunnen vertellen dat we het uitgevonden hebben en dat er een gelukkig einde is, maar we zijn er nog niet. Jo zit nog in luiers en probeert nog steeds staand te plassen.

Ik ben eigenlijk een beetje trots dat mijn dochter haar broer en papa zo liefheeft dat ze zelfs wil plassen als wij, en ik ben niet erg bezorgd. Als meeste kinderen haar leeftijd is ze net even in de war over de ingewikkeldheden van de badkamer. Ze zal het uitvinden wanneer de tijd rijp is.

Ons verhaal kan wel enkele vooroordelen over opvoeding van jongens en meisjes ter discussie stellen. Elke moeder die zei dat meisjes makkelijker te trainen zijn, was ook degene die het voorbeeld gaf en de training deed. Mijn voorspelling: naarmate meer vaders de primaire verzorger worden, zullen we ontdekken dat veel van onze overtuigingen over ouderschap zo accuraat zijn als het idee van een klein meisje dat ze moet plassen als een jongen.

Oorspronkelijk gepubliceerd in het september 2011 nummer van Parents magazine.

Previous:

Next: