• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

5 eenvoudige manieren om beter naar uw kind te luisteren

Het lijkt erop dat we altijd naar onze kinderen luisteren. We luisteren naar het verhaal dat ze vertellen - misschien een saai eindeloos verhaal over een My Little Pony-speeltje dat ze Gongabonga had genoemd en die 'de mooiste pony van allemaal, mama' was! En we luisteren ook naar het verhaal dat ze niet zijn ons te vertellen wat hen dwarszit op school - het geluid dat we kunnen horen in hun slappe schouders of in de manier waarop ze een servet ronddraaien in hun bezorgde handen. Als ouders worden we constant opgeroepen, en op een miljoen verschillende manieren, om te komen opdagen en ons af te stemmen. Het begint als ze klein zijn en het eindigt nooit. En het maakt veel uit.

"Goed luisteren is hoe we onze empathie overbrengen", zegt Michael Nichols, Ph.D., auteur van The Lost Art of Listening . "Het laat kinderen weten dat hun gedachten en gevoelens ertoe doen, en dat ze begrijpelijk en acceptabel zijn als mensen." Maar echt luisteren vergt hard werken, dus beschouw het als een investering:u versterkt het zelfrespect van uw kinderen, en wanneer uw kinderen erop vertrouwen dat u oplet, zullen ze u eerder in vertrouwen nemen als het ertoe doet de meeste.

En terwijl u ze duidelijk probeert te horen, moet u tussen de regels door lezen en bedachtzaam reageren. Je laat je kinderen ook zien hoe ze zelf goede luisteraars kunnen worden - wat een van de belangrijkste vaardigheden is die ze ooit zullen leren. Experts zeggen zelfs dat deze verbonden ervaring van gehoord worden en vervolgens luisteren in ruil daarvoor misschien wel de sleutel is tot de succesvolle carrières, bloeiende relaties en een gelukkig leven van uw kinderen. Overweeg deze strategieën waar uw hele gezin de komende jaren profijt van zal hebben.

Maak je klaar om te luisteren.

Als je kind je iets vertelt, stop dan met wat je aan het doen bent als je kunt. Ik vertel deze voorbereiding graag:“Wacht even. Laat me mijn laptop dichtdoen, zodat ik echt kan luisteren naar wat je me vertelt.” Psychotherapeut Tina Payne Bryson, Ph.D., co-auteur van The Whole-Brain Child , beveelt ook aan om te gaan zitten. “Als je zit, kan een kind zichtbaar ontspannen. Het communiceert:'Ik heb tijd voor je. Je bent belangrijk voor me.'” Dit zorgt er niet alleen voor dat je kind zich zeer gehoord voelt, maar het modelleert ook goede luistergewoonten:concentreren, apparaten opbergen en relaties boven alles waarderen.

Breng je geest tot rust.

Zie dit als de mentale versie van het sluiten van je laptop. Herinner jezelf eraan om op te letten. Als het klinkt als een soort meditatieve zenbeoefening, dan is het dat ook - en het vereist oefening. Ik heb zelfs een mantra die ik gebruik om me te heroriënteren als ik aan het dagdromen ben over nacho's of als ik mijn werk-to-do-lijst doorloop:ik kijk in het kleine gezichtje waar ik van hou, en ik denk:"Bevestig jezelf aan dit moment." Dr. Bryson zegt:"Je kunt fouten maken, maar wat je kinderen nodig hebben, is authentiek, gebrekkig, jou presenteren."

Als je echter de focus verliest, kun je altijd zeggen:"Het spijt me. Kun je me dat laatste deel nog eens vertellen? Ik was even afgeleid." Ouderadviseur Lisa Damour, Ph.D., auteur van Under Pressure , zegt:"Zie luisteren als een spier die je opbouwt. En soms is de training niet zo leuk.” Wanneer uw kind u een verhaal vertelt, hoeft u uw reactie niet mentaal te plannen of in de probleemoplossende modus te springen. Dr. Damour stelt voor om bij jezelf na te gaan:"Luister ik alleen of wacht ik om te praten?"

Stel goede vragen.

Dat gezegd hebbende, de essentie van effectief luisteren is niet per se stilte. Als u vragen stelt, gaat u na op welke feedback uw kind hoopt. Dr. Damour zegt dat de fundamentele vraag die je moet stellen wanneer een kind van streek is, is:"Wil je mijn hulp, of wil je gewoon je hart luchten?" (Voor een jong kind kun je zeggen:"Wil je mijn hulp, of wil je gewoon je gevoelens kwijt?") Je wilt er ook zeker van zijn dat je begrijpt wat ze zeggen ("De coach zei dat voor jou of voor iedereen?”) en om de aannames die aan hun verhaal ten grondslag kunnen liggen te verduidelijken (“Gaat het voetbal anders dan je dacht?”).

Doe gewoon je best om vragen te stellen die geen verborgen agenda bevatten. Kate Murphy, auteur van You're Not Listening:What You're Missing and Why It Matters , zegt:"Goede luisteraars stellen goede vragen. Maar het moeten vragen zijn die geen gecamoufleerde pogingen zijn om de ander te adviseren, overtuigen of corrigeren. 'Wil je geen indruk maken op de coach?' of 'Zou het niet beter zijn als jij het soort kind was dat nieuwe voedingsmiddelen probeerde?' zijn geen open en eerlijke vragen.”

Zeg terug wat je hoort.

Dit wordt ook wel actief of reflectief luisteren genoemd. Het kan de vorm aannemen van korte, responsieve tussenwerpsels:"Wat leuk!" "Ugh!" - of een langere samenvatting:"Ze ging niet bij je zitten, ook al vroeg ze je om haar een stoel te reserveren. Dat moet je gevoelens echt gekwetst hebben.” Om te controleren of je hebt gehoord wat je dacht te horen, zegt Dr. Damour dat het nuttig is om een ​​enigszins voorzichtige toon te gebruiken:"Dit is wat ik denk dat ik je hoorde zeggen. Heb ik het begrepen?”

Voor jonge kinderen is reflectief luisteren vaak net zo eenvoudig als het identificeren van hun emotie:"Je bent echt gek!" of "Je bent zo verdrietig!" Dr. Bryson legt uit:“Als we nauwkeurig en nadrukkelijk benoemen wat iemand voelt, reguleert dat hun hele zenuwstelsel. Hun hart klopt langzamer.”

Stem helemaal af.

Dat betekent luisteren met je oren, maar ook met je ogen, je hersenen en je hart. "Luisteren vereist aanwezigheid", zegt Dr. Bryson. "Je moet ingecheckt en afgestemd zijn, niet alleen op de verbale dingen, maar ook op de non-verbale dingen. Als we op onze apparaten zitten, horen we misschien alleen de woorden." Als je kind je iets vertelt en je merkt dat de woorden niet overeenkomen met het gevoel dat je krijgt, ga je gang en vraag ernaar - of bied je stille steun aan. Aan het doodsbang uitziende kind dat zegt:"Dat was grappig toen die hond naar me blafte, toch?" je kunt zeggen:"Grappig, en misschien een beetje eng. Kom op mijn schoot zitten. Laten we een boek lezen.'

Soms is het echter wanneer we niet kijken dat onze kinderen zichzelf het meest onthullen. Veel van de belangrijkste gesprekken die ik met mijn kinderen heb gehad, hebben plaatsgevonden terwijl we aan het rijden waren, maïs naast elkaar aan het pellen waren of gewoon aan het wandelen waren. Voor het slapengaan maken we vaak 'nachtwandelingen' door onze buurt. Het is verbazingwekkend waar kinderen in het donker over zullen praten, terwijl de maan hun nieuwsgierige of bezorgde gezichten verlicht. En het is verbazingwekkend hoe goed we dan ook kunnen luisteren.

Catherine Newman is de auteur van How to Be a Person.

.