• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Niepowodzenia w szkoleniu w toalecie

Córka Stacy i Hala, Lindy, została przyuczona do korzystania z toalety w młodym wieku dwudziestu czterech miesięcy i miała zaskakująco niewiele problemów, z jakimi musieli się zmierzyć jej towarzysze zabaw. Przez ponad rok nie używała pieluch i korzystała z nocnika. Oczywiście zdarzały się wypadki, szczególnie w ciągu pierwszych sześciu miesięcy po treningu toaletowym, ale ogólnie mniej, niż oczekiwali jej rodzice.

Teraz, kiedy Lindy miała cztery lata i chodziła do przedszkola, pojawiło się nowe wyzwanie. Lindy zaczęła „wyciekać” małe ilości moczu raz lub dwa razy dziennie. Jej rodzice często stwierdzili, że jej bielizna była lekko wilgotna, gdy Lindy wracała do domu ze szkoły lub gdy rozbierała się do kąpieli w nocy. Nie chodziło o to, że miała wypadki – nadal łatwo przerywała to, co robiła i poszła do łazienki, kiedy musiała to wyeliminować – ale wydawało się, że między sesjami nocnikowymi doświadcza pewnej ilości dryblingu, której nie była w stanie kontrolować. Wilgoć nie przeszkadzała Lindy, ale jej rodzice martwili się, że przyczyną mogą być problemy fizyczne, rozwojowe, a nawet emocjonalne.

Jak wskazuje sytuacja Lindy, problemy związane z kontrolą pęcherza i jelit mogą pojawić się nie tylko podczas samego procesu uczenia się toalety, ale długo po tym, jak rodzice założą, że ich dzieci są w pełni przeszkolone. W wielu przypadkach takie niepowodzenia można stosunkowo łatwo zaradzić po zidentyfikowaniu przyczyn.

Konieczna może być interwencja medyczna lub psychologiczna. Bez względu na przyczynę problemu Twojego dziecka, im wcześniej zajmiesz się problemem, tym większe są szanse, że zostanie on rozwiązany bez poważnego wpływu na Twoje dziecko.

Dodatkowe artykuły w tej sekcji strony internetowej określą wiele z najczęstszych problemów doświadczanych przez małe dzieci, które ukończyły szkolenie w zakresie korzystania z toalety, wyszczególniając najczęstsze przyczyny takich zachowań i oferując ogólne wskazówki dla rodziców, których powinni przestrzegać w ich poprawianiu.

Mimo to nic nie zastąpi indywidualnej porady pediatry Twojego dziecka. Rozmowa lub wizyta u lekarza Twojego dziecka to pierwszy krok w walce z niepokojącymi lub trwającymi problemami.