Przerażające dane: liczba dzieci zabitych bronią palną znowu rośnie

Prawie 1300 dzieci ginie i 5790 jest traktowanych z powodu ran strzałowych rocznie, według nowego badania „Childhood Firearm Injuries in the United States”, opublikowanego w lipcowym 2017 numerze Pediatrics. To sprawia, że śmierci związane z bronią palną są trzecią przyczyną śmierci ogółem wśród dzieci w USA w wieku 1-17 lat, i drugą przyczyną śmierci urazowej, zaraz za wypadkami samochodowymi. Choć wskaźniki смертelności od urazów bronią palną u dzieci w tej grupie wiekowej stopniowo maleły od 2006 do 2013, znowu wzrosły w ciągu ostatnich dwóch lat i stanowiły 10% wszystkich zgonów dzieci w 2014 i 2015 roku.

„Urazy bronią palną są zbyt powszechną przyczyną śmierci dzieci i młodzieży w USA”, napisał Eliot W. Nelson, M.D. w komentarzu do badania, „Confronting the Firearm Injury Plague”, opublikowanym również w lipcowym 2017 numerze Pediatrics. „Nawet ciemniejszy obraz pojawia się, jeśli rozszerzymy zakres wiekowy do 19 lat, bo wskaźniki urazów bronią palną gwałtownie rosną w późnej adolescencji: wśród dzieci i młodzieży 1-19 lat, urazy bronią palną stanowiły ponad 14% wszystkich zgonów w 2015 r. Więc więcej niż 1 z 7 dzieci w tych wiekach, które zmarły z jakiegokolwiek powodu, zmarło z rany strzałowej.”

W badaniu badacze przeanalizowali niedawne dane z National Vital Statistics System, National Electronic Injury Surveillance System i National Violent Death Reporting System. Z prawie 1300 dzieci, które giną rocznie w USA z powodu urazu bronią palną (1.8 na 100 000 dzieci), 53% to zabójstwa, 38% samobójstwa, 6% nieumyślne śmierci od broni palnej, a 3% inne intencje. „Badaliśmy cechy demograficzne, trendy w czasie, wzorce na poziomie stanów i okoliczności śmierci dzieci od broni palnej”, mówi autorka badania Katherine Fowler, Ph.D., behawioralna naukowczyni w Centrach Kontroli Chorób i Zapobiegania (CDC). „Zrozumienie tych wzorców pomaga nam ustalić, jak najlepiej je zapobiegać w pierwszej kolejności. Zapewnienie, by wszystkie dzieci miały bezpieczne, stabilne, wychowawcze relacje i środowiska, pozostaje jedną z naszych najważniejszych priorytetów”.

Chłopcy stanowią 82% wszystkich zgonów dzieci od broni palnej, a czarne dzieci mają najwyższe wskaźniki śmiertelności od broni palnej ogółem z powodu znacznie wyższych wskaźników zabójstw bronią palną (4.1 na 100 000) – 10 razy wyższych niż u dzieci białych niehispanicznych i azjatycko/pacyfikowych. Najwyższe wskaźniki samobójstw bronią palną są jednak u dzieci indyjskich amerykaniskich/alaskańskich niehispanicznych i białych niehispanicznych (2.2 na 100 000), które miały cztery do pięć razy wyższe wskaźniki niż inne grupy. Samobójstwa bronią palną wśród dzieci wzrosły o znaczące i przerażające 60% od 2007 r.

„Dziecięce urazy bronią palną są częstsze, niż rodzice mogą sądzić”, mówi dr Fowler. „Te urazy są do zapobieżenia. Istnieje wiele kroków, które rodzice i inni dorośli mogą podjąć, by pomóc chronić dzieci przed napastami bronią palną i zabójstwami, zachowaniami samobójczymi i nieumyślnymi urazami bronią palną”.

Aby zapobiec urazom i śmierciom od broni palnej wśród dzieci, Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) zaleca rodzicom pytać sąsiadów, przyjaciół i rodzinę, czy posiadają broń, zanim dziecko odwiedzi ich dom. Jeśli tak, trzymaj dziecko z dala od domów, gdzie są bronie lub gdzie bronie nie są bezpiecznie przechowywane. AAP mocno zaleca też, że najlepszą środką prewencyjną przeciwko urazom i śmierciom od broni palnej jest nieposiadanie broni. Jeśli broń jest trzymana w domu, powinna być zamknięta, rozładowana, z amunicją przechowywaną i zamkniętą oddzielnie.

„Rodzice powinni pilnować oznak, że ich dziecko może być narażone na przemoc lub samobójstwo, takie jak zmiany w zachowaniu dziecka, objawy depresji lub lęku”, mówi dr Fowler. „Rodzice powinni być świadomi stresorów życiowych, z jakimi ich dzieci mogą mierzyć się, takie jak problemy w szkole, z przyjaciółmi lub niedawny kryzys. Jeśli dziecko daje sygnał ostrzegawczy, rodzice powinni porozmawiać z dzieckiem i szukać pomocy u innych, jak nauczyciele, pediatra, czy duchowny, by zidentyfikować rozwiązania”.

Previous:

Next: