• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Problematiczne zachowania toaletowe

Niektóre problematyczne zachowania toaletowe mają podłoże fizjologiczne. Inne wynikają z lęku lub innych przytłaczających emocji. Wiele z nich jest jednak dość typowym wyrazem normalnego rozwoju poznawczego dziecka.

Zdolność młodszego malucha do zrozumienia i reagowania na sygnały ciała została uznana za niezbędny etap rozwoju przed rozpoczęciem nauki toalety. Dalsze etapy rozwoju, objawiające się z czasem, mogą wspierać lub podważać nawyki higieniczne – a w niektórych przypadkach robią obie rzeczy jednocześnie. Zapominalstwo i rozpraszanie wciąż utrudniają życie dzieciom, których pamięć operacyjna jest wciąż ograniczona – szczególnie gdy dzieje się dużo lub ich życie ulega zmianom. Trudności z przerwaniem skupienia na czas, by zdążyć do toalety, również prowadzą do wypadków.

Poznawczy rozwój maluchów i przedszkolaków pozwala im bardziej myśleć o limitach narzuconych przez rodziców i je testować – co prowadzi do celowego łamania rutyn toaletowych. Na koniec, rozwinęta wyobraźnia przedszkolaków pomaga im myśleć i uczyć się korzystania z toalety przez zabawę, ale może też prowadzić do oporu, gdy dzieci wyobrazają sobie katastrofę za każdym razem, gdy toaleta jest płukana. Wzbogacona wyobraźnia odpowiada też za takie praktyki „magicznego myślenia”, jak odkładanie stolca w dziwnych miejscach, unikanie określonych toalet albo insistowanie na korzystaniu tylko z jednego konkretnego nocnika, odmowa płukania toalety albo płukanie jej rytualną liczbę razy itp.

Dziwne jak niektóre z tych zachowań mogą wydawać się dorosłym, z punktu widzenia dziecka są w pełni uzasadnione. Ponownie – nie ma sensu krytykować dziecka za zachowanie, na którym nie ma wpływu. W niektórych przypadkach, zwłaszcza tych związanych z nieporozumieniami co do korzystania z toalety, seria krótkich, przemyślanych rozmów może łagodzić sytuację.

Innym razem, gdy naruszenie zasad toaletowych służy testowaniu granic, ważne jest, by przywrócić swoje zasady i trzymać się ich fermo. Jak w innych opisanych przypadkach, Twoja znajomość własnego dziecka pozostaje najlepszym narzędziem do decydowania, jak zareagować. Dopóki dziecko wie, że wspierasz jego wysiłki, ale oczekujesz, by wkrótce wróciło do poprawnych nawyków toaletowych, oboje ostatecznie osiągniecie cel.