Problemy emocjonalne i trudności z treningiem toaletowym

Przyczyny emocjonalne problemów toaletowych należą do najtrudniejszych do rozwiązania, ponieważ małe dzieci rzadko potrafią wyrazić w słowach swoją dezorientację, lęk czy strach. Zachowania takie jak wypróżnianie w rogu sypialni, codzienne wypadki w przedszkolu po wielu miesiącach pełnej suchości, czy błaganie o powrót do pieluch są dla wielu rodziców niepokojące, a nawet przerażające – tym bardziej, gdy nie rozumieją przyczyny.

Gdy wykluczycie przyczyny fizjologiczne, powody wielu z tych zachowań można odkryć, analizując zmiany w życiu lub rozwoju emocjonalnym dziecka, obserwując jego inne zachowania i uważnie słuchając, co ma do powiedzenia.

Regresja w treningu toaletowym: dlaczego się zdarza i jak zareagować

Duża zmiana w życiu dziecka może spowodować regresję podczas treningu toaletowego. Regresja może wystąpić z podobnych powodów długo po zakończeniu treningu. Nowe dziecko w rodzinie, przeprowadzka, konflikt rodzinny lub inna stresująca sytuacja emocjonalna może sprawić, że Wasze dziecko cofnie się do wcześniejszego poziomu opanowania toalety. Może to dotyczyć moczenia łóżka, robiania "klek", zatrzymywania kału, a nawet wypróżniania w niewłaściwych miejscach. Wewnętrzny stres wywołany normalnym rozwojem dziecka może również wpływać na jego zachowania toaletowe.

Gdy dziecko próbuje ukryć swoje wypadki

W ok. 3. roku życia dzieci zaczynają rozwinąć zdolność do doświadczania dyskomfortu, czy wstydu, gdy zrobili coś, co wiedzą, że jest złe. Większość dzieci w tym wieku jednak nie wie, co z tymi uczuciami. Dziecko, które tęskni za aprobatą rodziców, może nagle zacząć czuć się zawstydzone lub zawstydzone po wypadku toaletowym, niezależnie od tego, jak akceptujący rodzice w rzeczywistości są. W efekcie może twierdzić, że użyło toalety, choć w rzeczywistości zamoczyło podłogę w salonie. Może chować mokrą bieliznę, a nawet próbować posprzątać bałagan zanim go zobaczycie.

Nie ma powodu, by krytykować lub karać dziecko, które tak się zachowuje. Wręcz przeciwnie – zademonstrowało, że wie, jakie jest właściwe zachowanie toaletowe, i stara się jak najlepiej, by "stało się prawdą". Najlepszą reakcją, gdy odkryjecie, że dziecko ukrywa przed Wami swoje wypadki, jest delikatne powiedzenie, że wiecie, że miało wypadek, że to w porządku, i że wiecie, że następnym razem pójdzie lepiej. Następnie poproście o pomoc w posprzątaniu i porozmawiajcie o konkretnych sposobach, w jakie możecie razem pomóc mu wrócić na tor.

Inne uczucia i sytuacje emocjonalne mogą przytłoczyć Wasze małe dziecko i sprawić, że będzie zachowywać się w sposób na początku dziwny. Pragnienie większej uwagi może sprawić, że będzie inscenizować więcej wypadków, by angażować Was w rozmowę czy interakcję emocjonalną. Jeśli czuje, że jesteście zbyt kontrolujący w kwestii toalety – non stop pytacie, czy musi iść, zamiast pozwalać mu samodzielnie kierować swoim zachowaniem – może opierać się pójściu, aż jest za późno i dochodzi do wypadku.

Bardziej aktywna wyobraźnia i tendencja do myślenia magicznego mogą sprawić, że zacznie bać się toalety i unikać jej. Nawet chęć zaprzyjaźnienia z innym dzieckim przez naśladowanie go może prowadzić do regresji toaletowej, jeśli drugie dziecko nie jest wytrenowane. Na koniec, chwilowe pragnienie powrotu do kołysanki, które prawie wszystkie małe dzieci przeżywają w pewnym momencie, może sprowadzić Wasze dziecko do pytania, czy może znów nosić pieluchy.

Wspieranie Waszego dziecka

U dzieci wytrenowanych, jak i tych, które wciąż się uczą, regresja w użytkowaniu toalety zazwyczaj nie trwa długo. Reagujcie spokojnie i traktujcie to jako okazję do wsparcia i komunikacji z dzieckiem. Pomóżcie dziecku zidentyfikować problem, przejawijcie współczucie dla jego uczuć i pomóżcie znaleźć praktyczne rozwiązania. Takie dowody Waszego wsparcia i zrozumienia pomogą mu zrelaksować i ostatecznie iść do przodu.

Tymczasem starajcie się unikać większych ustąpień, jak powrót do pieluch. Zamiast tego rozważcie propozycję zakładania chusteczek treningowych pod bieliznę na jakiś czas, postawienie nocnika w pokoju dziecka, towarzyszenie mu do toalety w przedszkolu przed rozpoczęciem zajęć, lub inny kompromis, aż poczuje się bezpieczniej.

Previous:

Next: