• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak rozpoznać, że dziecko jest gotowe do treningu toaletowego

Lindy, dwuletnia i pół, niedawno zaczęła pokazywać wiele znaków gotowości do treningu toaletowego. Gdy czuje, że zaraz zamoczy pieluchę, robi dziwną minę i czasem siada w przysiadzie. Gdy ma wypróżnienie, ucieka i chowa za kanapą. Nawet nauczyła się zdziałać pieluchę i uwielbia biegać po domu naga, gdy tylko ma okazję. Rodzice Lindy zgadzają się, że to idealny moment na start. Gdy jednak wskazują na nocnik w łazience i proponują, by usiadła na chwilę, ona tylko się śmieje i ucieka. Woli ryzykować wypadkiem – i rozczarowaniem rodziców – niż usiąść cicho na tyle, by skorzystać z toalety.

Określenie najlepszego momentu na rozpoczęcie treningu toaletowego nie zawsze jest łatwe – nie tylko dlatego, że gotowość pojawia się w różnym wieku u różnych dzieci, ale dlatego, że Wasze dziecko może być gotowe w jednym obszarze rozwoju, a w innym nie. Jednoroczne dziecko, które chętnie siada na nocniku, by oglądać obrazki, nadal może nie być w stanie zrozumieć prawdziwego przeznaczenia nocnika, podczas gdy dwulat, który wie, po co służy nocnik, może odmówić jego używania z naturalnego dla malucha pragnienia bycia w niemal ciągłym ruchu.

W ogóle większość dzieci staje się fizjologicznie gotowa do treningu toaletowego w ok. 18. miesiącu życia – to znaczy, ich układ trawienny i pęcherz dojrzewają do punktu, w którym potrafią zatrzymać wypróżnienie lub oddawanie moczu na tyle długo, by dotrzeć do nocnika. Ale zazwyczaj nie są poznawczo gotowe – zdolne do skojarzenia potrzeby wypróżnienia z użyciem nocnika, pamiętania o nim i opierania się rozproszeniu na tyle długo, by ukończyć czynność – aż po 2. urodzinach. Umiejętności motoryczne potrzebne do dostania się do łazienki, zarządzania ubraniem i siedzenia nieruchomo na nocniku są również jasno ważne.

Tak samo emocjonalne dążenie do niezależności i samopanstwa – a także wystarczająca dojrzałość emocjonalna, by wystarczająco luźno kontrolować się, by uniknąć zaparć. Społeczna gotowość – świadomość używania toalety przez innych i pragnienie naśladowania ich zachowania – to potężna siła motywująca dla maluchów i przedszkolaków. Kolejnym czynnikiem jest zdolność werbalna do zrozumienia Waszych wyjaśnień, jak działa toaleta, i komunikowania Wam ewentualnej dezorientacji czy niepokoju.

Jak widzicie, szereg rozwojów fizycznych i psychologicznych wspiera proces treningu toaletowego. Choć nie trzeba czekać, aż upewnicie się, że każdy z tych rozwojów jest w miejscu, każdy krok zwiększa szanse na sukces.