Kiedy presja doskonalenia wychodzi poza kontrolę
Dla amerykańskich nastolatków dorosłość musi wydawać się w porównaniu urlopem. W ciągu dnia nadążają za dorosłymi krok po kroku, a wieczorami wadą przez jedną lub dwie godziny lekcji domowych. Jeśli wydaje Ci się, że młodzi ludzie są dziś narażeni na silniejsze presje niż kiedyś – nie pomylasz się. Tak jest.
„To zjawisko ogólnokrajowe” – mówi dr Coleman, wskazując dwie przyczyny. W coraz bardziej technologicznej gospodarce od przyszłych pracowników będzie wymagano więcej. Nauczyciele nieustannie przypominają uczniom, że będą potrzebować doskonałych umiejętności, by znaleźć pracę – jeśli w ogóle jakieś zostaną, obawa wywołana trendem redukcji zatrudnienia z ostatnich lat.
Presja osiągnięć jest w części samonarzucona, zauważa dr Coleman, ale w większym stopniu pochodzi od mamy i taty. „Moi nastolatkowie pacjenci skarżą się: ‚Rodzice tak mocno naciskają na mnie, bym dostał się na dobrą uczelnię, że nie mogę nawet dobrze się bawić, będąc drugoklasistą liceum‘. Rodzice potrafią się bardzo rozgorączeć. Przychodziły do mnie pary z ośmioletnią córką, bo nie radziła sobie ze słownictwem. Chciały wiedzieć, czy zdąży na studia, będzie niezależna i będzie miała dobre życie”.
„Parte ich obaw jest uzasadniona” – kontynuuje – „ale innym razem skupiają się zbyt daleko w przyszłości, a nie na tym, by utrzymać życie dziecka zrównoważone teraz.”
Co możesz zrobić
Uważnie obserwuj znaki przeciążenia. Nie da się ustalić liczby zajęć dodatkowych, która jest za duża. Harmonogram dziewczynki może przypominać kalendarz imprez królowej Anglii, ale jeśli wydaje się szczęśliwa i radzi sobie dobrze, rodzice mogą odetchnąć. (Warto dodać, że badania sugerują, że udział w zajęciach pozalekcyjnych może wzmocnić przywiązanie uczniów do szkoły, co koreluje z niższymi wskaźnikami niepowodzeń i odejść ze szkoły.)
Młody człowiek, który czuje się przytłoczony, może wydawać się drażliwy, zdepresyjony lub wyczerpany. Nauka może ucierpieć. „Kiedy zauważysz trwałe objawy stresu” – mówi psycholog kliniczny Helen Pratt, matka pięciorga dzieci – „czas wkroczyć i zastraszyć, by nastolatek zrezygnował z jednej lub większej liczby zajęć”.
Przeanalizuj swoje oczekiwania wobec dziecka. Czy są realistyczne? Wymaganie, by wieczny uczeń z chemii z D nagle zaczął przyciągać A w III roku liceum, nie jest tylko nierozsądne, ale może przygotować grunt pod porażkę i zniechęcenie.
Lepszą drogą jest mierzenie postępów małymi krokami. Choć ostatecznym celem może być podniesienie oceny do B do końca semestru, wprowadzamy krótkoterminowe cele po drodze. Może pierwszym kamieniem milowym będzie pomoc w zrozumieniu kluczowej koncepcji. Doceniamy ten krok naprzód i zachęcamy do następnego: B z nadchodzącego testu laboratoryjnego. I tak dalej. Jeśli nie wyjdzie, sprawdzamy dlaczego. Brak wysiłku? A może poprzeczkę postawiono za wysoko? Jeśli to drugie, cele trzeba skorygować.
Nie nalegaj na studia, jeśli dziecko stanowczo nie chce iść. Możesz uzasadnić, że studia dają przewagę konkurencyjną, ale ostateczna decyzja należy do niego. Może nigdy nie był nastawiony akademicko. Może chce od razu wejść na rynek pracy, wstąpić do wojska lub pościgać dziedzinę, gdzie talenty liczą się więcej niż dyplom, np. akting lub sport.
Dopóki młodzień ma plan – nawet krótkoterminowy lub nie taki, jaki byś wybrał – odradzamy naciskanie na studia wbrew woli. Wszyscy idziemy życiem własnym tempem i rozkładem. Niektórzy nastolatkowie od dawna wiedzą, co chcą robić; ich ścieżka kariery przypomina lot strzały – prosto i celnie. Inni celują w jedną karierę, by ją porzucić po osiągnięciu lub po drodze. Może to była wizja kogoś innego bardziej niż ich własna. Z czasem odkrywają, że ich serce bije gdzie indziej.
Są też ci, którzy dopiero później w życiu wchodzą w swoją. Mogą spróbować pracy przez kilka lat, a potem iść na studia. Może znaleźli powołanie i chcą rozwijać umiejętności, by zrobić z tego karierę. Albo doświadczenie rynku pracy nauczyło ich cenić zalety dyplomu. Nasz punkt: nigdy nie jest za późno, by wrócić do ławy szkolnej. Skoro przyszłe pokolenia będą miało dwa, trzy czy więcej karier, wielu dorosłych z pewnością znów usiądzie w ławce.
Licealista, który nie znosi myśli o kolejnych czterech latach nauki, może rozważyć uzyskanie dyplomu associate of arts (A.A.) w dwuletniej placówce. Osoby z A.A. znajdą więcej otwartych drzwi przy szukaniu pracy i wyższe zarobki niż bez studiów. Inną opcją oszczędzającą czas jest zapis na program techniczny, by nabrać umiejętności i doświadczenia poszukiwanych przez pracodawców.
Previous:Gdy nastolatek chce zrzucić szkołę
-
To nie przyjemne myśleć o nagłych wypadkach. Ale tak bardzo, jak chcesz, by nigdy nie zdarzyły się, musisz być przygotowany. RKO i pierwsza pomoc to rzeczy, które każdy – zwłaszcza ludzie opiekujący się dziećmi – powinien znać. Możesz nie zdawać so -
Lokalizacja Ci pasuje, stawka jest OK, godziny pracy zgadzają się, znasz wymogi licencyjne i preferencje akredytacji. Czy są jeszcze inne pytania przed decyzją o oddaniu dziecka danemu opiekunowi? Jasne. Oto kluczowe pytania do rozważenia. 1. Jaka j -
Życie z maluchem to ciągły bałagan. Od farb palcowych po góry prania – wydaje się, że obowiązki domowe nigdy się nie skończą. Angażując dziecko w sprzątanie, nie tylko zyskujesz pomoc, ale przede wszystkim uczysz go kluczowych umiejętności życiowych
