• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Kraniopagus parasiticus i nierozwinięty bliźniak spleciony

Kraniopagus parasiticus to niezwykle rzadki typ bliźniaka pasożytniczego, powstający, gdy bliźnięta są splecione czaszkami, ale jedno nie rozwija się w pełni. Czaszki są zrosłe, ale tylko jeden bliźniak rozwija ciało, drugi nie. Rozwijający się bliźniak to autosite, a ten nierozwinięty – bliźniak pasożytniczy.

Przyczyny kraniopagus parasiticus

Bliźnięta splecione powstają, gdy proces rozdzielania większości bliźniąt jednojajowych (monozygotycznych) nie kończy się całkowitym rozdzieleniem. Zazwyczaj dzieje się to 8-12 dni po zapłodnieniu. Jeśli podział nastąpi kilka dni później, może zatrzymać się przed ukończeniem. Istnieje też możliwość zroszenia dwóch embriorów. Bliźnięta pasożytnicze różnią się od splecionych tym, że jeden bliźniak nie rozwija się w pełni, być może przez degenerację pępowiny. Stan ten jest tak rzadki, że nie znane są czynniki ryzyka.

Gdy bliźnięta splecione są złączone czaszkami, mogą być przyłączone z tyłu, z góry lub z boku. Nie są przyłączone twarzami. Mogą dzielić fragment czaszki i część tkanki mózgowej.

Diagnoza i prognaza

Bliźnięta pasożytnicze najczęściej diagnozuje się na podstawie USG. W wielu przypadkach giną w macicy lub wkrótce po porodzie. Poród zazwyczaj musi odbyć się cięciem cesarskim. Każdy przypadek jest unikalny, rodzina i lekarze muszą ocenić, czy separacja może się udać. Należy rozważyć kwestie prawne i etyczne.

Jako, że techniki neurochirurgiczne się poprawiły, odnotowano kilka udanych separacji, chociażby w krótkim terminie. Trzy przypadki z dwuetapową techniką uznano za udane w 2012 r.

Przypadek Manar Maged

Światowa uwaga skupiła się na egipskim niemowlęciu Manar Maged po odcinku „The Oprah Show” opowiadającym jej historię. Dziecko urodziło się 30 marca 2004 r. Do czaszki Manar była przyłączona druga czaszka z twarzą. Ta czaszka, o imieniu Islaam, mogła mrugać, uśmiechać i miała oddzielny mózg. Ale Islaam polegać na narządach Manar, co zagrażało jej życiu przez problemy serca. Waga również uniemożliwiała Manar pełzanie i siadanie. To doprowadziło do decyzji o próbie odłączenia bliźniaka pasożytniczego.

13-godzinna operacja odbyła się 19 lutego 2005 r. w Szpitalu Dzieciątka Benha pod Kairem. Manar wyszła z intensywnej terapii w marcu 2005 r. Nie wykazała objawów paraliżu, mogła ruszać wszystkimi kończynami. Jednak rozwinęła się hydrocefalia (zgromadzenie płynu w mózgu). 25 marca 2006 r. zmarła z powodu infekcji mózgu, tuż przed drugim rocznicą urodzin. Była pierwszym przypadkiem z udaną operacją, choć nie doprowadziłą do długoterminowego sukcesu.