• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Na ławce w parku: jak niania-pracownica socjalna pomaga dzieciom radzić sobie z emocjami

Erin G. opiekuje się dziećmi, tak daleko jak pamięta. Mama prowadziła domową żłobkę, a większość dni po szkole wracała do domu pełnego niemowląt. To doświadczenie doprowadziło ją do pracy z dziećmi – jako opiekunka obozowa, nauczycielka sztuki i w programie pozaszkolnym. Przez większość ostatnich czterech lat Erin, mająca magisterium pracy socjalnej, pracowała jako terapeuta przez zabawę z nadużywanymi i zaniedbywanymi dziećmi. W marcu postanowiła zrobić przerwę, by stać się pełnoetatową nianią i poświęcić wolny czas sztuce. (Pracuje nad serią ilustracji „Alfabet Empatii”, w tym „A to Aaa! To brzmi strasznie”, „B to Wierzę ci”.)

Jej wiara w moc empatii i tło w pracy socjalnej kształtują jej pracę jako niani. Erin, która dzieli 40-godzinny tydzień między sześć rodzin w Austin, Teksas, zawsze szuka potrzeb społeczno-emocjonalnych podpinanych pod zachowania. Kiedy dzieci mają duże emocje, to, czego potrzebują, to dorosły, który nie próbuje ich „naprawić”, mówi.

W niedawnym wywiadzie dla Care.com Erin podzieliła się wskazówkami do rekrutacji, komunikacji z rodzicami i prowadzenia najtrudniejszych rozmów z małymi dziećmi.

1. Obserwuj dynamikę rodziny

Na rozmowie rekrutacyjnej z nową rodziną upewnia się, że obecni są obaj rodzice i dzieci, i uważnie obserwuje dynamikę.

„Zwracam uwagę na to, jak [rodzice] wchodzą w interakcje z dziećmi, i czy jestem traktowana jak człowiek, czy jak usługa” – mówi. „Są ludzie, którzy są do mnie tak tacy sami troscy, jak do własnych dzieci.”

2. Pozytywna komunikacja to klucz

Na końcu zmiany Erin zawsze pisze notatkę do rodziców. Z niemowlakami i małymi dziećmi uwzględnia informacje o karmieniu i wylewaniu; ze starszymi – przegląd aktywności dnia. Gdy chce poruszyć większe problemy, robi to telefonicznie lub osobiście, gdy dziecko nie jest obecne.

„Staram się też jak najczęściej dawać pozytywny feedback o ich dziecku, głośno, przed [rodzicami], zwłaszcza jeśli dziecko zmaga się z zachowaniem” – mówi, wyjaśniając, jak notuje każdą chwilę cierpliwości lub elastyczności u jednego chłopca. „On kocha swój dzienny raport pod koniec dnia przed mamą lub tatą.”

3. Pomagaj dzieciom w kontakcie z emocjami

Erin uwielbia trudne rozmowy, których inni opiekunowie unika. Niedawno jedna dziewczynka, z którą pracuje, wykazała lęk przed zawodami w obozie. Spędziły 90 minut rysując, jak lęk czuje się w ciele – z krakierami wokół pępka.

„Wiedza, że mogę być z dzieckiem, gdy to przepracowuje, to duży bonus pracy dla mnie” – mówi. „Szczególnie u chłopców i dziewczynek, którym mówiono: ‚Nie płacz’, ‚Jesteś OK’, ‚Bądź wielkim chłopcem’. Książki Dana Siegla, jak ‚Całe mózg dziecka’ [napisane z Tiną Payne Bryson], powinny być obowiązkową lekturą dla wszystkich opiekunów i rodziców.”