• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Introwertyk w Disney World

No cóż, zrobiliśmy to. Byliśmy w Disney World.

Chłopcy mają 7 i 10 lat, więc pomyśleliśmy, że to idealny wiek. Mimo mojej nienawiści do tłumów, hałasu, upału i maskotek, wzięliśmy to na klatę.

Po pierwsze, chciałabym wspomnieć: teraz to rozumiem.

Przed wyjazdem nie mogłam znaleźć nikogo, kto faktycznie nienawidzi Disney – co mnie fascynowało. Oczywiście są ludzie, którzy nie lubią Disney World, ale wszyscy, z kim rozmawiałam, albo uwielbiali, albo byli zdowcipnieni. Teraz rozumiem fascynację i dlaczego ludzie to kochają.

Co kochałam

1. Było tak czyste, że nie mogłam w to uwierzyć.

Jak miejsce, przez które przechodzi gabillion ludzi dziennie, nie ma plam gumy, tłustych poręczy, losowych opakowań wszędzie? Ta nieskazitelna konserwacja była naprawdę najbardziej magiczną rzeczą, jaką widziałam.

2. Wszyscy byli naprawdę szczęśliwi i mili.

Muszą przeczesywać planetę szukając najmilniejszych, bardziej szczerych ludzi do pracy w tym miejscu. Nie było to za Stepford – to od kogoś, kto nienawidzi nadmiernego uśmiechu – wydaje mi się podejrzane i zakładam, że chcesz mnie narkotyki i ukraść nerki.

3. Było wydajne.

Dlaczego lotniska i rządy nie zatrudniają inżynierów planowania z Disney? Przysięgam, kolejki do atrakcji zaprojektowane są przez Temple Grandin, bo w żadnym momencie nie nudziłam się ani nie była świadoma, jak długo stoi w kolejce. Nie mogę podkreślić, jak to imponujące. Mąż i ja nie staniemy w kolejce z dwoma ludźmi, bo w naszych głowach peu rzeczy warte to – lody na patyku to jedyny wyjątek.

4. Atrakcje były fajne i dobrze zaprojektowane.

Nie jestem fanką rollercoasterów, ale nie było ani jednej, której bym nie polubiła. Były zabawne, a nie prosto straszne – co naprawdę doceniłam.

5. Jedzenie było dobre.

Każdy posiłek od dobrego do niesamowitego. Większość dzięki Wam, bo podpowiadaliście, gdzie jeść, ale wrażenie, że nie ma tam prawdziwie gównianych miejsc do jedzenia. Myślałam, że mąż płaknie w Ohana od skrzydełek, bo tak je kochał. Mogło być kilka opcji zdrowszych, ale rozumiem, że większość nie je ogórków na wakacjach.

6. Skorzystałyśmy z planisty Disney.

Powiedzieć, że byłam przytłoczona planowaniem Disney World, to delikatne stwierdzenie. Mówiono mi, że muszę ustalić FastPassy, rezerwacje hoteli, kolacji, zamówić magicbandy itp. dla miejsca, którego nigdy nie widziałam. Gdy dowiedziałam się, że mogę to zrobić (za darmo!) przez kogoś, kto wie, co robi – byłam all in. Chad z Key to the World Travel zaproponował, zarezerwował wszystko i wysłał pełny plan na każdy dzień. Nie tylko uwzględniło wiek chłopców, ale też wytykało kolejność, byśmy nie skakali po parku. Chad to anioł i jedna z największych przyczyn, dla których mieliśmy świetny czas. (Gorąco polecam, jeśli planujecie i chcecie, by ktoś inny robił ciężką robotę.)

Co nie podobało mi się

1. Musisz się uczyć przed wyjazdem.

Planowałam przejść przez zebrane materiały o Disney World, ale syn złapł wirusa żołądkowego tydzień przed wyjazdem, który systematycznie przeszedł przez nas wszystkich. Byłam zbyt zajęta gorączką i wymiotami, by ogarnąć pełną operację. Wylądowałam w Disney nie wiedząc, jak cokolwiek działa – to mnie wywaliło z toru – byłaem po prostu niesamowicie wdzięczna, że nikt nie był chory na wycieczkę.

2. Niektórzy ludzie byli trochę za mili.

Szukałam biura rzeczy znalezionych i musiałaem przejść przez zdjęcia faceta z wyjazdu do Nowego Jorku. Mąż musiał spędzić 10 minut na rozmowie z kobietą o benefitach po 10 latach pracy, gdy chciał tylko kupić bombkę choinkową. Niech zaznaczę: nie narzekam na te ludzie – byli wszyscy uroczy – po prostu czułam, że jestem niegrzeczna, jeśli nie jestem „włączona” non-stop i to mnie wyciska.

3. Czuję się głupio (dużo).

Wiecie, gdy dołączacie do zajęć fitness i wszyscy znają choreografię, a Wy zawsze krok w tyle i awkward? Tak czułam się całą wycieczkę. Znowu, większość to brak nauki przed wyjazdem, ale nigdy nie byłam jasna, jak wszystko działa. By poruszać się sprawnie, trzeba rozmawiać z ludźmi i pytać – co nie należy do moich ulubionych rzeczy – to był też wzmacniany przez czynnik gadania wyżej. Czasem nie wiedziałam nawet, o co pytać, np. w Ohanie (z niesamowitymi skrzydłemkami) dzieci nienawidziały wszystkiego, więc nie zjadły. Dopiero przy wyjściu zobaczyłam dziecko z makaronem z serem i zrozumiałam, że mogłam poprosić o coś z menu. Przez 6 dni nie ogarniam, jak działa plan posiłków – „chciałabym, by to liczyło się jako 3 przekąski i 2 quick meals” – czasem po prostu chciałam kanapkę bez matematyki. Nigdy nie ogarnęłam, jak działa wymiana pinów.

4. Tłoki.

Jedyne miejsce, gdzie było tłoczno, to Magic Kingdom i muszę przyznać, że mnie to drażniło. Oznacza to, że pewnie nigdy nie wrócę do Disney, bo jechaliśmy, gdy tłoki są zazwyczaj najniższe, więc nie poradziłabym sobie z innym terminem roku. Wchodząc na atrakcje, przechodziłam mile'i separatorów i myślałam: „Kurwa, kolejki mogą być TAK długie?” – ta myśl mnie męczyła.

Podsumowując

Mimo wszystko, dobrze się bawiliśmy, a to coś znaczy, biorąc pod uwagę wszystkie moje fobie. Ludzie w Disney mają to ogarnięte i myślę, że powinni planować świat z IKEA.

Pozytywna energia jest zaraźliwa i nie widziałam ani jednej osoby (pracownika czy gościa), by była chujem – co zaskakujące przy takiej liczbie ludzi. Naprawdę wyczyniają się w byciu kid-friendly i przyjmowaniu każdej potrzeby – co godne podziwu.

Pójdę znowu? Ledwo poskrobliśmy powierzchnię i teraz rozumiem, dlaczego ludzie jeżdżą rok po roku, ale nie wiem, czy zrobimy to znów, bo myślę, że są miejsca na świecie, które chcę zobaczyć.

Cieszę się, że pojechaliśmy? Na pewno. Mieliśmy mnóstwo frajdy i myślę, że chłopcy przeżyli to w idealnym dla nich wieku.

Teraz to rozumiem. Robisz to dobrze, Walcie.

Powiązane: Czy Kostaryka jest przyjazna dla dzieci?