• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak krzyki na dzieci wpływają na ich mózgi?

Czy krzyki na dzieci są tak szkodliwe jak fessy? Badania mówią: tak.
Amanda Stout, Simplemost.com

Ten artykuł pierwotnie ukazał się na Simplemost, publikujemy z zgody.

Moja córka zawsze miała własną głowę. Gdy tylko nauczyła się chodzić, biegła w stronę niebezpieczeństwa. Słuchanie też nie była jej mocną stroną, chyba że „Ciekawski George”. Więc często podnoszę głos, by zatrzymać ją przed ucieczką lub krzyczę z frustracji, gdy znów nie słucha. Problem: to nigdy nie poprawia sprawy.

W zimowych miesiącach oboje odbijaliśmy się od ścian i denerwowaliśmy nawzajem, a ona zaczęła… krzyczeć do mnie. To było wstrząsające i natychmiast poczułam winę. To ode mnie się nauczyła. Zepsułam jej wrażliwy, rozwijający się mózg.

Dr Laura Markham, autorka „Peaceful Parents, Happy Kids: How to Stop Yelling and Start Connecting” i założycielka Aha Parenting, mówi, że nie „zepsujemy” mózgów dzieci, ale je zmieniamy. Zamiast uczyć się uspokajania, uczą się agresji lub zamykania się. Megan Leahy, mama trojga dzieci i trenerka rodzicielska, wyjaśniła Washington Post: gdy rodzic krzyczy, „albo wzmacniasz agresję, albo wzmacniasz wstyd. To cechy, których żaden rodzic nie chce u dziecka”.

                       [Powiązane: Czy krzyki to nowe fessy?]

Badanie Uniwersytetu Pittsburgh z 2013 r. sugerowało, że „surowa dyscyplina werbalna” u nastolatków nie pomaga i ma podobne szkodliwe skutki jak dyscyplina fizyczna. Wnioski? Krzyki tylko wzmocniają złe zachowania i zwiększają depresję. Nawet w domach pełnych miłości, nawet okazjonalne podnoszenie głosu szkodzi.

Istnieją momenty, gdy krzyk jest OK, wedle dr Markham. Jeśli dzieci wyrządzają krzywdzę nawzajem lub są w niebezpieczeństwie, może być konieczne wstrząśnięcie ich. Kluczem jest natychmiastowe uspokojenie się i wyjaśnienie dlaczego.

Jak przerwać cykl krzyku

Rodzicielstwo bywa jak gra, w której nie da się wygrać. Tylko rzeczy, których nie wolno robić. Żaden rodzic nie chce krzyczeć, ale zmęczenie, stres, ciągłe testowanie granic sprawia, że nawet najspokojniejszy rodzic wybucha.

     [Powiązane: „Dyscyplina bez dramatu” w 5 lekcjach rodzicielskich]

Zacznij od panowania nad własnymi emocjami. Potem skup się na komunikacji i połączeniu, używając gry mózgowej, opowiadania historii, humoru lub skutecznej dyscypliny. Spróbuj kilku z tych wskazówek:

• Wyjdź z sytuacji i poproś o pomoc. Jeśli możesz, odchodź i daj sobie czas na ostygnięcie. Jeśli naprawdę potrzebujesz przerwy, niech partner lub zaufana opiekunka przejmie, gdy Ty odzyskujesz równowagę.
• Skoryguj oczekiwania. To był game-changer dla mnie. Dowiedz się, co jest odpowiednie rozwojowo oczekiwać od dziecka. Np. dzieci do 4 lat nie w pełni rozwinęły zdolności oporu zachcianym zachowaniom. Pamiętaj o tych etapach, gdy czujesz, że tracisz nad siebie kontrolę.
• Zwróć uwagę na swoje stresory. Jeśli wiesz, że nie ogarniesz bez kawy, ustaw budzik, by wypić pierwszą kawę wcześnie. Jeśli kryzysy w zakupach wyrzucają Cię z toru, znajdź sposób na robienie ich bez dzieci.
• Samoreguluj emocje. Dzieci uczą się dobrych nawyków z Twojej samoregulacji. Spróbuj ścisnąć piłkę antystresową, poskakać, powtarzać mantra (to tylko dziecko, on ma tylko 2 lata itd.). Gdy wszystko zawiedzie – zawsze zostaje policzenie i oddech.

Na koniec pamiętaj: kluczem do wdrożenia dobrych intencji w trudnej sytuacji, gdy chcesz krzyknąć, jest posiadanie planu.

Simplemost dostarcza inspiracyjne, informacyjne i proste wskazówki, pomysły i porady, by pomagać ludziom nawigować po ich zajętych życiach. Śledź nas na Facebooku po porady podróżnicze, przepisy, lifehacki, porady finansowe i relacyjne, newsy rozrywkowe – wszystko celujące w to, byś wyciągnął maksimum z dnia.