Jak rozmawiać z białymi dziećmi o rasie i byciu lepszym sojusznikiem

„Czy wiecie, kim jest George Floyd?” – zapytałam moich trzech białych, zamożnych dzieci (11, 9, 6 lat). Starzy chłopcy zawahali się, szukając słów – nie chcieli powiedzieć „zamordowany” i przeszukiwali umysły po zamienniku, ale nie znaleźli. Moja 6-latka powiedziała: „To czarnoskóry facet, którego zabił policjant”. Chłopcy się zgodzili. Zastanowiłam się głośno, dlaczego to się stało. Najmłodsza zastanowiła się z powrotem: „Może nie zdawał sobie sprawy, że boli George’a?”

Mój 9-latek dorzucił: „Policjant był rasistą. Nie wszyscy policjanci są rasistami, ale niektórzy tak. I trzej inni facetów też mają kłopoty”. Tak, patrzenie i milczenie sprawia, że też jesteś winny. Mój syn zrobił minę „jaj” – zrozumiał związek, który robiłam.

Ciężar tej rozmowy na tle normalnego tła piłki odbijającej się i dźwięków gry kota na moim iPhonie. Ale te rozmowy muszą być codzienne. Chwile, które muszą przychodzić i iść, regularnie, dla białych dzieci. Gdy nie prowadzimy ich często i bezpośrednio, przesyłamy głośny i jasny komunikat – nie zależy nam na tyle, by o tym rozmawiać.

I my musimy powiedzieć i zrobić coś innego.

Dlaczego musimy mówić o białej privilejowanej pozycji.

Patrzę na swoje dzieci i wiem, jak szczęśliwe są, że urodziły się w naszym życiu. Ale z małą refleksją zdaję sobie sprawę, że moi chłopcy są też kulturowo zaprogramowani, by stać się ignorującymi, białymi chamami, którzy egzekwują rasizm strukturalny – nie dlatego, że nienawidzą ludzi innego koloru skóry – ale dlatego, że po prostu tego nie rozumieją. Nikt im nie powiedział nic innego. Jedyna rzecz, którą usłyszeli, to że świat jest ich, i tylko ich. Nie bezpośrednio, ale tak po prostu działa świat. Nie zrobili nic złego – po prostu wygrały loterię privilejów, będąc białymi w Ameryce.

Wielu białych rodziców fundamentalnie wie, że jesteśmy na niesprawiedliwym – niebezpiecznym – boisku. Momenty takie, gdy czarnoskóra osoba ginie przez policję, budzą emocje i ruszają białych do postowania, darowania i rozmowy z przyjaciółmi o „jak to wszystko straszne” w jakiś wybielony sposób, który delikatnie dotyka kwestii kulturowych, ale nie promuje żadnej realnej zmiany.

Ale czy naprawdę zrobiłaś/eś coś, by to poprawić? Czy rozmawiałaś/eś z dziećmi (raz po raz)? Czy zbadałaś/eś swoje uprzedzenia (jawne i ukryte) i zrozumiałaś/eś, jak są one przekazywane dzieciom? Czy zaakceptowałaś/eś, że jesteś, w istocie, rasistą, choć nie widzisz siebie tak? Czy masz przyjaciół innego koloru skóry – nie jednego, ale wielu? Czy rozejrzałaś/eś po okolicy, by zobaczyć, kto jest Twoją społecznością? Czy aktywnie dążysz do adwokacji inkluzywności – rasowej, płciowej, klasowej, sprawnościowej? Czy ty jesteś tą osobą, która mówi głośno? W domu? Z przyjaciółmi? W pracy? To kilka pytań do siebie. Gdzie przebiega granica między komfortem a dyskomfortem dla ciebie? Przesuń ją.

Zanim zaczniesz: uświadom sobie fakty.

Czarnoskórzy są w monumentalnym nieprzewidze i byli nim zawsze. A my, biali, nie wiemy, co robić. Co powiedzieć. Zależy nam, ale problem wydaje się za wielki i nie do pokonania – zaprzeczenie i ignorancja wchodzą w grę jako obrony psychologiczne – po prostu dlatego, że możemy sobie na nie pozwolić. Większość świata nie ma tego privileju.

Badania powtarzają bez przerwy, że samo bycie czarnoskórym sprawia, że jesteś bardziej narażony na gorsze zdrowie – na przykład czarnoskóre dzieci mają 500% większą szansę umrzeć na astmie. To nie do zaprzeczenia. Niezależnie od tego, czy uważasz, że kolor nie ma znaczenia, rasizm nie istnieje, czy widzisz problemy jasno jak dzień – badania są przytłaczająco przekonujące. A to tylko zdrowie – nie mówiąc o zatrudnieniu, mieszkaniu, dyskryminacji ogólnej, traumatyzmie i innych kwestiach społecznych.

Osobiste przeżycie nierówności: pamiętam, jak dowiedziałam się, że mój syn ma ciężką dysleksję. Poczułam to jak ranę, którą właśnie odkryłam, wiedząc, że będzie bolać go całe życie. (Nadal trochę boli, mnie bardziej niż niemu.) Skontaktowałam się z kolegą z Harvarda – profesorem, który pomagał pisać Amerykański Akt o Osobach z Niepełnosprawnością (ADA) – i on poświęcił dwie godziny, by pomóc mi zrozumieć, że to złe, ale do opanowania przy odpowiedniej interwencji. Oprócz zarządzania moim lękiem, to, co najbardziej pamiętam, to jego słowa: „Nasze więzienia są pełne nieleczonych czarnoskórych dyslektyków”. Oznacza to, dzieci z takim poziomem dysleksji jak mój syn, mieli problemy behawiorowe i lądowały w potoku przedszkole-więzienie. Chcę płakać pisząc to teraz. Matki jak ja, które nie wiedziały, co robić, w systemie, które widziało jej małego chłopca jako fundamentalnie inną osobę niż ta, kim był. Był dzieckiem, które potrzebowało pomocy i nie miało słów (dosłownie), by o nią poprosić. Nie złym dzieckiem. Niemowlęta nie rodzą się złymi.

Potem idę dalej. Do obiadu. Albo do wina. Albo do książki, którą czytam. Bo to jest privilejum. Mam privilejum odwrócić wzrok od mojego bólu, bo mój syn jest biały i jest OK. Inne matki nie mają tego privileju.

Rodzicielstwo to najważniejszy czynnik zmiany społecznej.

Kropka. Biali rodzice nie mają języka do mówienia o rasie, bo nie rozumieją nawet własnej rasy. Zapytaj się: „Jaka jest moja rasa?” Jeśli wymienisz swoich pradziadków jako pracowitych imigrantów, to nie liczy się. Jesteś biały. To w porządku. Zaakceptuj to. I wiedz, że sposób, w jaki jesteśmy zaprogramowani, oparty na schematach poznawczych, sprawia, że robimy osądy i wkładamy ludzi do szuflad (nieświadomie), bo tak uczy kultura. Chłopiec-dziewczynka, czarny-biały, bezpieczny-niebezpieczny – to ochronne. I fundamentalnie rasistowskie. Dowiedz się więcej o tym.

Privilejum nie oznacza, że życie jest łatwe ani że nie cierpiałaś/eś. Białe privilejum po prostu oznacza, że bycie białym nie jest tym, co tworzy ból, trudności i zakłócenia w Twoim życiu. To jest to, co jest. Nie wstydź się. Zaakceptuj to i weź empatycznie ludzi, którzy nie mają tego privileju. To dotyczy rasizmu, seksizmu, klasizmu i wszystkich -izmów po drodze. I nadal możesz być dobrą osobą. Złożone, co?

Konkretne działania, by rozpocząć i kontynuować dyskusję o rasie:

  • Rasizm nie jest do debaty. Przeczytaj jakiekolwiek badania o nierównościach, i zawstydzisz się, że w ogóle wahałaś/eś, czy to przestarzała koncepcja.
  • Uprzedzenia nieświadome są rzeczywistością i krępują ludzi innego koloru skóry. Poznaj swoje uprzedzenia. Musisz zrobić więcej niż tylko wiedzieć, że jesteś uprzedzony – to krok naprzód, ale poznaj swoje uprzedzenia. To wymaga pracy.
  • Czytaj inne narracje. Ucz się innych historii. Większość tego, co wiemy i czytamy, jest bardzo eurocentryczna. I obejrzyj ten TED Talk Chimamandy Ngozi Adichie – to dobry punkt startowy.
  • Dowiedz się o komunikatach, które nieświadomie niesiesz z rodziny pochodzenia i kultury. Pracuj z kimś, kto pomoże ci to zobaczyć, zrozumieć, jak to gra w życiu z dziećmi, i znaleźć język, by powiedzieć coś bardziej zgodnego z Twoimi przekonaniami.
  • Rodzicielstwo to najważniejszy czynnik zmiany społecznej. Powiedz coś. Słuchaj wiadomości i zapytaj dzieci, co wiedzą. Wiedzą znacznie więcej niż myślisz. Zdejmij presję nauczania. Po prostu bądź ciekawska/y i powiedz: „Zastanawiam dlaczego…?” To podnosi ich świadomość i uczy myślenia krytycznego, jeśli nic innego.
  • Społecznij swoje dzieci (i siebie) z ludźmi różnymi jak najwcześniej. Jeśli Twoja społeczność jest homogeniczna, wybierz co najmniej jedną aktywność do zrobienia w innej społeczności.
  • Jesteśmy zaprogramowani, by troszczyć się o najbliższych. Rozszerz krąg troski. Ucz dzieci ciekawości o ludziach poza ich bezpośrednim kręgiem i empatii. Making Caring Common ma świetne zasoby.
  • Nie bądź „kolorowo-ślepy”. Zauważaj, nazywaj, bądź ciekawska/y i świętuj różnorodność.
  • Wiedz, że będziesz popełniać błędy. To wstydzące, i mamy tendencję do ukrywania rzeczy, których się wstydzimy. Idź w stronę tego i przyznaj się. Tam dzieje się prawdziwy rozwój.
  • Bądź szczera/ry i autentyczna/ny i prowadź prawdziwe rozmowy, nawet jeśli chcesz wyskoczyć ze skóry. Tam, gdzie jest ból, tam jest rozwój.
  • Wprowadzaj różnorodne lektury od wczesnego wieku. Ten wątek ma wiele książek dla dzieci.
  • Słuchaj, słuchaj, słuchaj. My, biali, przyzwyczajeni jesteśmy do bycia wysłuchywanych. To nie nasza historia teraz. Słuchaj innych i podążaj za ich prowadzeniem. Tu dzieje się prawdziwe uczenie.
  • Naucz się, jak być sojusnikiem. Wszystkich. To promuje równość, lepszą społeczność i po prostu czuje się dobrze.

Previous:

Next: