Ten jeden trik to najmądrzejszy ruch wychowawczy, jaki kiedykolwiek zrobisz

Zdobyta uznanie nauczycielka, autorka i matka, Esther Wojcicki latami inspiruje nastolatków – i ich rodziców. Z jej trzech córek jedna dorosła do CEO YouTube, druga na profesorkę uniwersytetu, a trzecia na założycielkę i CEO firmy genetycznej 23andMe. Jej nowa książka, How To Raise Successful People: Simple Lessons for Radical Results wyjaśnia jej metodologię wychowywania, nawet jeśli nie była jej świadoma na początku; rozmawiałam z nią o lekcjach, których nauczyła się po drodze.

Jak rozwinęłaś swoje metody wychowawcze i nauczania? Oczywiscie, 꽤 dobrze wyszło.

Nie miałam niczego z tego przemyślanego, gdy byłam rodzicem. Nie miałam tego całego planu. Ale jedną z głównych rzeczy, które chciałam zrobić jako młoda matka, było to, by były one tak niezależne, jak to możliwe, tak szybko, jak to możliwe. Chciałam, by potrafiły nawigować w każdym środowisku, w jakim były. Gdy były małe, przeprowadziliśmy się do nowego domu. Nie mieliśmy mebli, roślin, niczego. Więc w weekendy jeździliśmy do centrum ogrodniczego, a ja kazałam im wziąć książkę o ogrodnictwie. Gdy patrzyliśmy na wszystkie rośliny, kazałam im sprawdzać wszystkie kwiaty i zachowanie roślin, byśmy mogli ustalić, co chcemy do naszego domu. Chciałam dać im zasoby do myślenia i uczenia się samodzielnie: jakie rośliny zadziałają, jakich unikać. Lub, gdy dorastały, nauczyły się liter z Sesame Street – nie wolno im oglądać bajek; nie znoszę ich – potem, gdy szliśmy ulicą, mogłam wskazać znaki drogowe, wyjaśnić, co oznaczają, i razem ustalić, gdzie idziemy. Chciałam, by nauczyły się nawigować, na wypadek, gdyby się zgubiły.

Jedną z rzeczy, które zawsze mówię, to że powinieneś chcieć stać się przestarzały. Może to zbyt mocne słowo. Ale chcę, byś był tak niezależny, że jeśli nie będę tam, z jakiegokolwiek powodu, będziesz mógł pomyśleć wyjście z tej sytuacji. Z moimi dziećmi, one nigdy nie przychodzą do mnie już. Może wyladują na mnie swoje problemy, ale nie jestem konsultantem; jestem po prostu mamą.

Można sobie wyobrazić, że to trudna rzecz dla rodziców do zrozumienia – dawanie dziecku tak dużo zaufania i niezależności.

Ci rodzice myślą, że robią to, co najlepsze dla swoich dzieci, ale nie. Możesz je wspierać, jak rusztowanie, ale muszą to robić one – nie ty. Są rodzice, którzy myślą: No cóż, jestem dorosły, wiem lepiej, już przeszłam przez to wszystko, więc to zrobię, bo to łatwiejsze i bardziej efektywne. Dlaczego nie? No cóż, "dlaczego nie" to dlatego, że bezsilnie swoje dziecko.

Powiedziałaś, że zaczęłaś wcześnie z dziećmi. Co to oznacza? Jak to wygląda?

Zaczęłam bardzo wcześnie. Na przykład, nigdy nie sprzątam ich pokoju ani zabawek. Gdy moje córki były małe, poszedłam i kupiłam mały basenik plastikowy i postawiłam go w środku salonu. Każdego wieczora wiedziały, że muszą wrzucić zabawki do basenika. To było "sprzątanie". Nawyk przyjął. Potem przeszliśmy od basenika, i to było odkładanie rzeczy do szafy. Potem to było dbanie, by ich pokoje były uporządkowane. Ale weszły w ten wzorzec zawsze odkładania zabawek wieczorem, gdy były małe. Wczesne wzorce są potężne. Gdy rodzice robią rzeczy dla dzieci, zakładają, że dzieci w końcu wyrosną z tego. Ale to nieprawda. Mówię rodzicom: "Kiedy zaczynasz robić rzeczy dla dzieci, zapytaj siebie: Czy chcesz robić to do końca życia?" Gdy raz zaczniesz, robisz to na zawsze.

Oczywiście, są dzieci, które są self-starterami. Ale są takie, które mogą być trudniejsze do popchania i motywowania, zwłaszcza nastolatków – co robisz?

To, co mogę Ci powiedzieć, to nie ma nastolatka, który nie chciałby niezależności. Więc jeśli jest dziecko, które nie chce nic robić, to znak, że jest zbyt kontrolowane. Jeśli jesteś kontrolowany bez wyjścia, poddajesz się. Wchowaliśmy dzieci w system, który jest zbyt sztywny – dzięki "No Child Left Behind". Dajemy tym dzieciom test, nauczyciel uczy do testu, ale nie ma rozumowania dlaczego mam to uczyć? Bo odpowiedź tak naprawdę jest: "No cóż, musisz to nauczyć, bo ja kazałem, a jak nie, to nie zdasz, a rodzice będą złości." To straszna odpowiedź.

Więc Twoja książka dotyczy Twojej ramy TRICK: Zaufanie, Szacunek, Niezależność, Współpraca, Dobroć. Jak zacząć to wdrażać?

Byłoby super zacząć od T, zaufania, ale zacząć od zaufania jest trudne. Wręcz, polecam zacząć to od tyłu: Zacznij od K, dobroci. Kiedy ludzie są dla Ciebie dobrzy i dobrzy dla siebie nawzajem, to ożywia cały świat. Przejdź do C, współpracy. Ważne jest, by mieć prawdziwą rozmowę z dzieckiem i wyjaśnić im, że to będzie wspólny wysiłek. Wy oboje będziecie pracować razem. Gdy tylko uda Ci się ta współpraca, możesz dać im trochę I, Niezależności. Potem R, pokaż im szacunek. I po tym wszystkim przyjdzie zaufanie. Zyskają tak dużo pewności siebie z tego. Czy kiedykolwiek miałeś kogoś w życiu, do kogo patrzyłeś z podziwem, kogo kochałeś, szanowałeś i ufałeś? A nagle okazują Ci zaufanie w zamian? To zmienia obraz siebie – nagle możesz wierzyć w siebie.

Gdybyś mogła zmienić cokolwiek w obecnym modelu edukacji, co by to było?

Usunęłabym implikacje testowania. Oczywiście moglibyśmy nadal testować, ale nie byłoby to karne. Na przykład, zabierasz dziecko do lekarza, a może Twoje dziecko jest wyższe lub niższe niż średni wzrost dla wieku, ale nie ma za to kary. To tylko pomiar, gdzie jest. Z testami powinno być tak samo: powinno to być informacyjne. Robisz test i nie jesteś tam, gdzie powinieneś? OK, pomóżemy Ci z tym. To jest to, do czego służą szkoły!

Previous:

Next: