Typowe nawyki dziecięce

Przyczyny nawyków pozostają nieznane. Ich powtarzalna natura sugeruje, że pełnią funkcję uspokajającą lub łagodzącą dla mózgu. Ciekawe, że nawet w dorosłości wielu ludzi trzyma się niektórych z tych cech samo uspokajających w czasach stresu: ssanie końcówki ołówka lub palców, ciągnięcie za pzięcików, przebieranie włosów.

Typowe nawyki samo-uspokajające

Oto najczęstsze nawyki samo-uspokajające w średnim wieku dziecięcym, które niepokoją rodziców:

  • Ssanie kciuka
  • Chwytanie ciała
  • Uderzanie głową
  • Gryzienie paznokci
  • Obkuwanie kanci
  • Zawijanie włosów
  • Masturbacja

Wyrastanie z pewnych nawyków

Niektóre nawyki samo-uspokajające – takie jak ssanie kciuka i chwytanie ciała – zaczynają się w niemowlęstwie i stopniowo gasną w średnim wieku dziecięcym. W tych latach większość ssących kciuk ogranicza ssanie do prywatności domu, pory snu, oglądania TV lub momentów zdenerwowania. Często towarzyszy temu inne relikty wcześniejszych lat, np. przytulanie kocyka.

Kiedy dzieci dojrzewają i rozwijają większą samo-kontrolę i samo-rozumienie, ich ssanie kciuka zazwyczaj znika, najczęściej do 6–8 r.ż. Również dzięki wzrastającemu wpływowi rówieśników, dzieci przejmują większą panownię nad swoim zachowaniem.

Podobnie, niewielka grupa dzieci w średnim wieku wykazuje normalne zachowanie chwytania się do snu w łóżku. Mogą skręcać się w pozycję kolano-do-klatki i chwiać się z taką siłą, że łóżko drgnie, a nawet uderza w ściany, aż zasną. Kilka dzieci wacha głową w bok, czasem uderzając w ścianę. Inne siadają i chwają. Jak niepokojące by rodzice nie odczuwali te niezwykłe nawyki, dzieci mogą okazywawać je co noc, by uspokoić się do snu. Rytmiczny ruch wydaje się konieczny, by uspokoić lub uśpić układ nerwowy centralny w przejściu z czuwania na sen.

Inne „irytujące” nawyki

Gryzienie paznokci, obkuwanie kanci, zawijanie włosów i wydobywanie z nosa są też bardzo powszechne – i irytujące – nawyki dzieciństwa, rozwijające się między 3. a 6. rokiem życia. To zachowanie może utrzymać się przez średni wiek dziecięcy, a może dłużej. Podobnie jak inne nawyki samo-uspokajające, są one reduktorami napięcia, „zabójcami czasu” i wydają się znajdować poza świadomością.

Częstość i intensywność

Częstość i intensywność tych nawyków mają tendencję do fluktuowania, często bez widocznego wyjaśnienia lub interwencji rodzicielskiej. Niektórzy obserwatorzy zauważyli, że dziecko gryzące paznokci lub obkuwające kanci często powoduje krwawienie lub ból; być może ta naturalna konsekwencja odgrywa istotną rolę w ostatecznym znikaniu nawyku. W każdym razie te nawyki często z czasem mijają.

Zarządzanie vs. Kara

Jako pierwszy krok w prostym zarządzaniu nawykami samo-uspokajającymi dziecka, zignoruj je! Najczęściej znikną z czasem. Gdy zwracasz na nie uwagę ostrymi słowami, drwinami lub karą, napięcie, które nawyk presumptownie łagodzi, wzrośnie, a nawyk pogorszy się. Kara nie jest skutecznym sposobem na wyeliminowanie nawyków.

Ignorowanie tych nawyków może być jednak trudnym procesem dla większości rodziców. Przecież, jeśli matka lub ojciec znajduje nawyk irytujący lub frustrujący, ignorowanie go nie sprawia, że uczucia znikają. Mimo to, staraj się powstrzymać swoje negatywne uwagi i poczekaj, aż nawyk minie.

Jeśli Twoje dziecko ssaje kciuk lub gryzie paznokci, może być zainteresowane przezwyciężeniem nawyku i będzie współpracować z Twoimi wysiłkami w tym kierunku.

Spróbuj tych technik:

  • Gdy zauważysz, że dziecko przez dłuższy czas nie okazuje danego zachowania, nagrodź je w ustalony wspólnie sposób.
  • Stosuj dostępne bez recepty środki, np. gorzkie substancje do nakładania na palce lub kanci, by przypomnieć dziecku, gdy zacznie gryźć lub ssac kciuk. To podejście ma stosunkowo niski wskaźnik sukcesu, ale jest proste i, z協力 dziecka, może być skuteczną strategią. Zapytaj farmaceutę o te produkty.
  • Pozytywne wzmocnienie to najskuteczniejszy sposób na wyprodukowanie zmiany zachowania. Podkreślaj i nagradzaj nowe zachowanie, które chcesz zobaczyć. Tablice z gwiazdkami i codzienne nagrody są bardzo pomocne.
  • Przewodnik rodzica po przekąskach na zabawę z rówieśnikami
    Nakarmienie własnych dzieci to wyzwanie wystarczająco duże. Ale ustalenie, co podać na zabawie z rówieśnikami (playdate), to zupełnie inna para kaloszy. Pomiędzy wybredne smaki, alergie pokarmowe, obawy o bezpieczeństwo i chęć zachowania relatywnej
  • Oto zalety i wady treningu snu, wedle ekspertów
    Kiedy jesteście rodzicem niemowlęcia, spotkacie się z licznymi tematami rozbijającymi serca. Jest karmienie piersią kontra butelką, żłobki kontra nianie (nie wspominając o pracy kontra dom) i moment (i technika) wprowadzania stałego jedzenia, by wymi
  • Wywiad z opiekunką: 5 pytań do Elaina
    Pochodząca z Midwest, teraz mieszkająca w Bay Area, Elaina to profesjonalna opiekunka dziecięca z ponad 10-letnim doświadczeniem. Szczególnie pasjonuje się opieką skupioną na rozwoju i wspólną opieką (shared childcare). Mieliśmy szansę porozmawiać z