• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Fobie u dzieci

Co to są fobie?

Fobia to uparty, nieracjonalny strach przed konkretną sytuacją lub rzeczą. Panika i strach dziecka są nieproporcjonalne do zagrożenia.

Fobie to skrajne strachy przed rzeczami lub sytuacjami. U dzieci często: psy, pająki, ciemność, burze, klauny, wysokości, krew, igły.

Ze starszym wiekiem dzieci mogą rozwijać objawy fizyczne: ataki paniki z biciem serca, duszności, ścisłości w klatce, poceniem, zawrotnymi.

Fobia może być bardzo trudna do zniesienia – dla dziecka i otoczenia, zwłaszcza gdy przyczyna trudna do unikania (sytuacje społeczne, burze, pająki).

Fobie to wielkie cierpienie dla dzieci. Jeśli martwisz się – szukaj pomocy u lekarza, psychologa, pielęgniarki dziecięcej.

Kiedy szukać pomocy profesjonalnej

Fobie to częsty powód wizyt u specjalistów zdrowia psychicznego. Szukaj pomocy, jeśli lęk/fobia dziecka:

• zakłóca codzienne życie
• trwa dłużej niż 6 miesięcy
• to coś, z czego myślisz, że powinno już wyrosnąć

Jak leczy się fobie?

Jeśli martwisz się fobią wpływającą na życie dziecka – krok 1: porozmawiaj z lekarzem lub pielęgniarką matkowo-dziecięcą. Mogą skierować do psychologa, poradni, czasem pediatry. Są też specjalistyczne kliniki lękowe w większości stanów.

Większość dzieci z lękiem da się wyleczyć terapią poznawczo-behawiorową (terapią rozmową). Dzieci ze silnym lękiem czasem dostają leki.

Odpowiedzi na poniższe pytania pomogą zdecydować, czy konsultować profesjonalistę ds. skrajnych strachów/fobii dziecka.

P: Czy strach dziecka i związane zachowanie są typowe dla wieku?

Jeśli tak – duża szansa, że strachy przeminą zanim staną się poważnym problemem.

To nie znaczy, by ignorować lęk – traktuj jako czynnik normalnego rozwoju.

Wiele dzieci ma strachy odpowiednie do wieku – np. ciemność. Większość z pewnością i nocnym lampką to pokona. Ale jeśli nadal trudności i strach zakłóca życie – może potrzebować pomocy.

P: Czy strach wydaje się nieracjonalny w stosunku do rzeczywistości i może sygnalizować poważniejszy problem?

Jeśli strach dziecka wydaje się nieproporcjonalny do przyczyny stresu – to sygnał, by szukać pomocy u poradnika, psychiatry, psychologa.

Rodzice szukaj wzorców. Jeśli zdarzenie jednorazowe się rozwiązało – nie nadwyrężaj. Ale jeśli wzorzec się utrwala i wpływa na życie dziecka – działaj. Jeśli nie – fobia prawdopodobnie utrzyma się.

Skontaktuj się z lekarzem lub specjalistą zdrowia psychicznego z doświadczeniem z dziećmi i młodzieżą.

Dowiedz się więcej o australijskich usługach zdrowia psychicznego na healthdirect.

Pomaganie dziecku w pokonywaniu strachów

Rodzice mogą pomóc dzieciom rozwinąć umiejętności i pewność, by pokonać strachy, zanim staną się fobiami. Proste sposoby radzenia sobie z normalnymi strachami i lękami.

Akceptuj, że dla dziecka strach jest prawdziwy.

Jak banalny nie wydawałby się, dla dziecka jest realny. Rozmowa o strachach pomaga – słowa zabierają moc negatywnemu uczuciu.

Mów fakty, zamiast bagażować strachy

„Nie bądź głupia! W szafie nie ma potworów!” – może sprawić, że dziecko pójdzie spać, ale strach nie zniknie. Powiedz fakty: „Sprawdziłem szafę – nie ma potworów”.

Pomagaj dziecku poznawać to, co go boi

Jeśli dziecko boi się psów – nie przechodź na drugą stronę ulicy celowo. To wzmocni, że psy są do bojienia i unikania. Daj wsparcie i delikatną opiekę, zbliżając się do obiektu strachu z dzieckiem.

Ucz dziecko oceniać strach

Poproś dziecko ocenić siłę strachu 1–10 (10 najsilniejszy). Młodsi: jak „pełne strachu” – do kolan (mało), do żołądka (więcej), do głowy (paraliżujący). Jeśli potrafią – mogą zobaczyć strach jako mniejszy.

Ucz strategie radzenia sobie

Proste techniki: ty jako „baza domowa” – dziecko wychodzi w stronę strachu, wraca do ciebie po bezpieczeństwie, znowu wychodzi. Pozytywne afirmacje: „Dam radę”, „Mogę być odważny”. Relaksacja: wizualizacja (pływanie na chmurze, leżenie na plaży), głęboki oddech (płuca jak balony, powolne puszczanie powietrza).