Jak COVID-19 cofa postęp kobiet o dziesięciolecia – w pracy i w domu
Pandemia COVID-19 była trudna dla wszystkich, ale dla pracujących kobiet i matek sytuacja jest wyjątkowo dramatyczna. Kobiety nieproporcjonalnie cierpią z powodu przedłużonych zamknięć szkół i gwałtownego znikania milionów miejsc pracy w USA. Jeszcze przed pandemią kobiety częściej niż mężczyźni żyły w ubóstwie, otrzymywały niższe wynagrodzenie za równą pracę, przejmowały większość opieki nad dziećmi i niosły na barkach psychicznym obciążeniem domu i życia rodzinnego. Teraz, gdy liczba przypadków COVID-19 rośnie, firmy otwierają się ponownie, a szkoły i żłobki stoją przed niepewnością co do planów na nadchodzący rok szkolny, istniejące nierówności dla kobiet tylko się pogłębiają.
Dane, które przerażają
W kwietniu 2020 r. kobiety stanowiły 49% ogólnej siły roboczej, ale poniosły 55% utrat miejsc pracy. W ankiecie New York Times z maja 80% respondentek z dziećmi poniżej 12. roku życia powiedziało, że wykonują większość lub całość pracy domowej i nadzorują naukę zdalną, a 70% stwierdziło, że wciąż ponosi większość obowiązków opieki nad dziećmi w trakcie lockdownu. Zgodnie z osobną ankietą Syndio z marca, ok. 14% kobiet rozważyło odejście z pracy z powodu wymagań rodzinnych wywołanych pandemią, w porównaniu do zaledwie 10% mężczyzn.
Frustrujące dla wielu kobiet jest to, że te problemy w ogóle nie wydają się być na radarze decydentów zarządzających otwieraniem gospodarki. Firmy w wielu stanach otrzymały plany otwarcia zanim to zrobili placówki opieki nad dziećmi, a teraz wiele dzielnic szkolnych wypracowuje skomplikowane alternatywne harmonogramy nauczania na jesień, z pozornym pominięciem rodziców – w szczególności matek – którzy będą musieli złożyć ogromne ofiary, by to wszystko zadziałało.
Na Twitterze wiele kobiet dzieli się niemożliwymi do zrealizowania harmonogramami, jakie mogą zostać zmuszone do przestrzegania w nadchodzących miesiącach, i strachem, że jeszcze więcej kobiet zrezygnuje z pracy.
Deb Perelman, autorka z Nowego Jorku i twórczyni SmittenKitchen.com, tweetéowała, że dzielnica szkolna jej dzieci planuje, by uczniowie uczęszczali do szkoły tylko jeden z trzech tygodni jesienią.
„To, co mnie zaskakuje, to że te plany idą do przodu bez jakiejkolwiek uwzględnienia pracujących rodziców, którzy zostaną zmieleni w zębach, gdy one zderzą się z rzeczywistością” – pisze w kolejnym tweecie. „Chciałabym, by ktoś po prostu powiedział ciszą głośno: w gospodarce COVID-19 masz prawo do dziecka LUB do pracy.”
Niesprawiedliwe jak to jest, wybór między „dzieckiem a pracą” istnieje tylko dla tych, którzy są na tyle uprzywilejowani, by mieć luksus wyboru w ogóle. Matki samotne mają ograniczone opcje bez dodatkowego dochodu lub partnera, na którym można polegać.
Dodatkowo, kobiety kolorowe często konfrontują się z wyższą bezrobociem i większą nierównością dochodową niż białe kobiety. Według raportu U.S. Bureau of Labor Statistics z czerwca, stopa bezrobocia wśród kobiet powyżej 20. r.ż. wynosi nieco poniżej 14%, ale wśród kobiet hispańskich wynosi 19%, a wśród czarnych kobiet – 16,5%.
Daleko idące skutki
Wpływ COVID-19 na zasoby życia kobiet i postęp jest poważny i daleko sięgający. W kwietniu badanie Organizacji Zjednoczonych Narodów (UN) ostrzegło, że COVID-19 ryzykuje cofnięciem dekad globalnego postępu w zakresie równości płci w siłę roboczą.
„Jako że kobiety przejmują większe obowiązki opiekuńcze w domu, ich praca będzie nieproporcjonalnie dotknięta skracaniem i zwolnieniami” – napisali badacze. „Takie skutki ryzykują cofnięciem już kruchych zysków w udziale kobiet w siłę roboczą, ograniczając zdolność kobiet do utrzymywania siebie i swoich rodzin, zwłaszcza w gospodarstwach z kobietą jako głową rodziny.”
Kryzys COVID-19 ma też duży wpływ na zdrowie psychiczne kobiet. W marcu i kwietniu 2020 r. badacze z Oxford, Cambridge i Zurychu przebadali 8000 Amerykanów i stwierdzili, że pogorszenie zdrowia psychicznego w USA w trakcie pandemii można przypisać wyłącznie kobietom.
Matki w szczególności łamią się pod wymogami życia w pandemii. Ankieta „2020 State Of Motherhood” serwisu Motherly donosi, że matki „żywą w ostrym stanie wypalenia”. Ok. 74% respondentek twierdzi, że ich zdrowie psychiczne pogorszyło się od początku pandemii, a 89% uważa, że społeczeństwo nie robi wystarczająco, by wspierać matki.
Nie ma jasnego rozwiązania problemów i nierówności nasilzonych przez COVID-19. Aby kobiety w USA poczuły choć odrobinę ulgi, konieczne byłoby większe zaangażowanie partnerów, bardziej dostępna i wysokiej jakości opieka nad dziećmi, elastyczne grafiki pracy i lepsze wsparcie społeczne. To wszystko, o co kobiety walczą od dekad, nawet zanim العالمية pandemię. Zostaje do zobaczenia, czy kryzys COVID-19 będzie tym wezwaniem do budzenia, który w końcu sprawi, że ludzie zaczną słuchać.
Previous:Rozmowy z dziećmi o rasizmie i rasie – porady dr Beverly Daniel Tatum
Next:Rodzice organizują drugie „objawianie płci” by świętować swoją córkę transgenderową
-
Borykasz się z maluchem, by poszła drzemka, a ona wyrzuca hysterie, wymyśla wymówki i nie chce się uspokoić. Znajome? Jeśli trafiłaś do tego artykułu, szukasz solidarności, zdrowia psychicznego i chwilowej ciszy. Pamiętaj: ta faza nie potrwa wieczni -
Istnieją lepsze sposoby na zaprzeczanie, odstraszanie lub dyscyplinowanie dziecka niż ciągłe mówienie „nie”. Poza oczywistym zmęczeniem – obu stron – niektórzy eksperci od wychowywania uważają, że zbyt częste mówienie „nie” może rodzić pogardę lub p -
Nic nie zmienia ciało – i życie – bardziej niż macierzyństwo. Przecież właśnie przeszłaś 40 tygodni ciąży i prawdopodobnie długie godziny porodu, by oficjalnie przywitać malucha na świecie. Ale praca się nie kończy. Wręcz przeciwnie – dopiero zaczyna
