• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Mówię do dzieci tylko po hiszpańsku, nawet gdy to innych dyskomfortuje

Autor: Conz Preti

Nigdy nie zastanawiałam się głęboko, jaki styl wychowawczy chcę przyjąć. Szczerze mówiąc, po prostu płynę z nurtem. Z jednym wyjątkiem: wychowujemy dzieci dwujęzycznie (hiszpański i angielski), aby były bardziej związane z moją kulturą i mogły cieszyć się zaletami dwujęzyczności, jakie dali mi moi rodzice, gdy byłam mała.

Pochodzę z długiej linii imigrantów. Moi czterej dziadkowie uciekli ze swoich krajów z różnych powodów, trafiając do Argentyny, gdzie się poznali, ożeńszili i wychowali moich rodziców. Potem moja mama i tata poznali się i urodzili mnie. Gdy miałam 5 lat, rodzice zapakowali nasze mieszkanie i przenieśli nas do nowego kraju, by kariera mojego taty rozkwitała. Przeprowadzaliśmy się po Ameryce Łacińskiej, a gdy skończyłam studia, przeprowadziłam się do Nowego Jorku, by spróbować szczęścia.

To było 11 lat temu, prawie do dnia.

W całym tym przemieszczaniu się rodzice utrzymaли jedną stałą rzecz: zapisywali mnie do szkół międzynarodowych, aby miała zajęcia w tym samym języku – angielskim. To dało mi ogromną przewagę. Fakt, gdy aplikowałam do prestiżowego programu magisterskiego dziennikarstwa w Nowym Jorku, moje wyniki testowe były bez zarzutu.

Pamiętam, jak moi koledzy na studiach pytali mnie, dlaczego nie mam żadnego akcentu – pytanie, które towarzyszy mi od 11 lat. Współpracownicy, chłopaki, teraz mąż, jego przyjaciele, teściowi. Wygląda na to, że niektórzy Amerykanie nie mogą pojąć kogoś, kto dorósł mówiąc innym językiem niż język ojczysty. Ironia polega na tym, że ja nie mogę pojąć kogoś, kto dorasta mówiąc tylko jednym językiem, skoro na świecie jest ich tyle. Dla mnie nie ma większego daru niż możliwość nawiązania kontaktu z kimś w jego własnym języku i poznanie różnych kultur przez język (i jedzenie, zawsze).

A nie wszyscy byli miłymi ciekawskami.

Mimo życia w Nowym Jorku, arguable najbardziej zróżnicowanym mieście na świecie, doświadczałam wielu dyskryminacji za po prostu mówienie po hiszpańsku. Jak ten raz, gdy byliśmy w meksykańskiej restauracji z grupą przyjaciół i zamówiłam tacos i elotes (według ich menu), a barman gwałtownie odparł: „Nie rozumiem cię. Mów po angielsku.” Albo ten raz, gdy rozmawiałam z rodzicami telefonem i nieznajomy krzyknął: „Wróć do Meksyku!”

Mimo to, była zdeterminowana, by wychować dzieci dwujęzyczne, gdy przyjdzie czas.

Kiedy byłam w ciąży z pierwszym dzieckiem, mąż i ja uzgodnilismy dwie rzeczy: 1) żadnych powtarzających się imion rodzinnych, i 2) będę mówić do naszego dziecka tylko po hiszpańsku. Nie udało nam się z pierwszą, bo daliśmy synowi imię mojego dziadka jako drugie imię; jednak mówiłam do naszego syna po hiszpańsku każdego dnia. Fakt, nasz syn mówił po hiszpańsku przed angielskim, czyniąc mnie tłumaczką między nim a dziećmi naszych przyjaciół.

Było niesamowite obserwować, jak nasze dziecko rozwijało słownictwo w dwóch językach jednocześnie. Widziałam, jak tworzy powiązania między słowami i wie, kiedy powiedzieć które i komu. Podchodził do mnie z książką obrazkową i mówił „fresa”, gdy wskazywałam na truskawkę, a potem zmieniał język, robiąc to samo z moim mężem. Były słowa, które znał tylko po hiszpańsku (jak „agua” czy „leche”), i to dopiero, gdy poszedł do przedszkola Montessori w wieku 2,5 roku, wreszcie kliknąło i zaczął używać angielskich odpowiedników. Musiał zobaczyć inne dzieci jego wieku używające ich, by jego mózg zrozumiał, jak i kiedy przełączać się.

Gdy urodziły się nasze bliźniaki, postąpiliśmy tak samo. I choć jeszcze nie mówią, to już reagują na polecenia w obu językach, dowodząc, że absolutnie rozumieją, co do nich mówimy.

To, co robimy, jest proste: mąż mówi do dzieci po angielsku, a ja po hiszpańsku. Mamy książki w obu językach, śpiewamy piosenki w obu językach, i absolutnie nie zmieniamy języka nawet w publicznym miejscu.

Wszędzie, gdzie idę, niezależnie od miejsca, mówię do nich po hiszpańsku.

To sprawiło kilka niezręcznych sytuacji. Jak ten raz, gdy zapytano mnie, czy jestem nianią moich dzieci, mimo że mój syn krzyczał: „Mamo, patrz!” z góry dużej zjeżdżalni. Nadal zastanawiam się, czy ta kobieta była autentycznie ciekawska, czy subtelnie sugerowała, że nie jestem taka jak ona.

Teraz, gdy mieszkamy w Maine, gdzie hiszpański rzadziej słychać na ulicach niż w Brooklynie, moja interakcja z dziećmi wywołuje mnóstwo podwójnych spojrzeń. BARDZO ich dużo. Niektóre pozytywne: kolumbijska mama w parku narodowym zrobiła podwójne spojrzenie, a potem uśmiechnęła się, słysząc znane dźwięki. Inne nie tak: jak stare ludzie w supermarketie, którzy gapią się na nas, jakbyśmy byli z innej planety.

Ale oto rzecza: nie obchodzi mnie, co ludzie myślą o mojej rodzinie mówiącej po hiszpańsku.

Nie przestanę rozmawiać z dziećmi po hiszpańsku, bo jakaś losowa osoba przy kasie jest zirytowana, że nie rozumie, co im mówię (co zawsze są proste polecenia lub słowa miłości). Mój fokus nie jest na nich; jest na moich dzieciach i ich przyszłości. Otwieram im drzwi do świata na jeszcze szersko, pozwalając im komunikować się i eksplorować bardziej zróżnicowane kraje, kultury i rozrywkę, nazwij to jak chcesz. Wychowuję swoje dzieci, by też one akceptowały tych, którzy są inni, pochodzą z innych miejsc, których rasa i tożsamość jest znacznie bardziej złożona, jak moja, niż bycie z jednego miasta, stanu lub kraju.

Jestem w pełni przygotowana na lata nastolatek z zakręcaniem oczami i stękaniem „Maaamo”, gdy zawstydzę ich przed znajomymi swoim hiszpańskim. Ale też cierpliwie poczekam, aż pewnego dnia będą wdzięczni za wszystkie drzwi, które dwujęzyczność im otworzy. Tak jak stało się ze mną.

Conz Preti to argentyńska dziennikarka i mama trzech dzieci poniżej 4 lat. Pracuje w dziennikarstwie cyfrowym od ponad dekady, a jej artykuły można znaleźć na wielu popularnych stronach, które czytają millennialsi. Jest autorką „Too Pregnant To Move” i tygodniowego newslettera Modern Motherhood.