• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Dystansowanie społeczne: co dokładnie to znaczy i jak to działa?

Jako że nowa choroba koronawirusowa (COVID-19) rozprzestrzenia się po USA i innych miejscach, urzędnicy zdrowia proszą wszystkich o praktykowanie dystansowania społecznego. Ale co to dokładnie jest? Jak to działa? I czy naprawdę musicie trzymać swoją rodzinę w bańce? Oto co eksperci zdrowia chcą, by wiecie o dystansowaniu społecznym i dlaczego jest tak ważne teraz.

Co to jest dystansowanie społeczne?

Dystansowanie społeczne to praktyka trzymania się z dala od innych ludzi, by obniżyć szanse na zachorowanie lub rozprzestrzenianie choroby. Ogólnie obejmuje to zostawanie co najmniej sześć stóp (ok. 1,8 metra) z dala od innych ludzi, mówi Catherine Troisi, epidemiolog chorób zakaźnych w University of Texas Health Science Center w Houston.

„To nie wystarczy, by zostać w domu, gdy jesteś chory; choć, oczywiście, to jest ważne”, mówi Troisi.

Ludzie mogą być zainfekowani wirusami lub bakteriami i przekazywać je dalej, nawet nie zdając sobie z tego sprawy – w tym osobom, które mogłyby mocno zachorować lub umrzeć w wyniku tej infekcji.

„Jeśli ludzie nie są w kontakcie z sobą, to wirus nie ma miejsca, by się rozprzestrzeniać”, mówi.

Zwolnienie rozprzestrzeniania choroby jest kluczowe w trakcie pandemii, mówi Nicole Baldwin, pediatra z Cincinnati, Ohio. Jeśli choroba rozprzestrzenia się zbyt szybko, szpitale mogą stać się przeciążone i niezdolne do zapewnienia opieki każdemu, kto jej potrzebuje. Dystansowanie społeczne może zwolnić rozprzestrzenianie, co oznacza, że liczba osób szukających opieki medycznej będzie rozłożona w czasie, a nie wszystkie naraz. Troisi nazywa ten proces „spłaszczaniem krzywej”, bo gdy liczba przypadków jest wykresowana w czasie, tworzą one długą, płaską krzywą, w przeciwieństwie do ostrego szczytu.

Czego unikać, praktykując dystansowanie społeczne?

Nie ma ścisłej listy „rzeczy do zrobienia” i „rzeczy do unikania” podczas utrzymywania dystansu społecznego, mówi Troisi. Na ile musicie się trzymać z dala może zmieniać się w zależności od tego, jak daleko choroba się rozprzestrzeniła (lub mogła się rozprzestrzeniać) w Waszej społeczności, kogo moglibyście spotkać i jak prawdopodobne jest, że traficie na kogoś chorego.

Ogólnie rzecz biorąc, jednak, Troisi mówi, że dystansowanie społeczne oznacza trzymanie się z dala od innych – i zostawanie w domu – tak bardzo, jak to możliwe. Oznacza to unikanie:

• Tłumów, jakich znajdziecie w centrach handlowych, kinach, wydarzeniach sportowych, parkach rozrywki, koncertach, konferencjach, parach czy festiwalach.
• Podróży niekoniecznych, zwłaszcza przez lotniska, zatłoczone stacje autobusowe lub kolejowe lub transport zbiorowy (jeśli w ogóle możliwe).
• Wielkich zbiorowości, takich jak śluby czy imprezy. W trakcie pandemii COVID-19, na przykład, Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) wydały wytyczne odradzające wydarzenia z 10 lub więcej osobami.

Jeśli absolutnie musicie być w środowisku z dużą liczbą ludzi, starajcie się podjąć dodatkowe środki ostrożności, jeśli możecie, takie jak unikanie godzin szczytu i częste mycie rąk lub używanie dezynfekantu opartego na alkoholu po dotyku wspólnych obiektów (np. pieniędzy, klamki drzwi, poręcze).

Czasem zasady dystansowania społecznego mogą wydawać się nieco rozmyte. Oto co Troisi i Baldwin mówią o niektórych mniej jasnych aktywnościach.

• Dostawa jedzenia – prawdopodobnie OK: Podczas gdy jedzenie w restauracjach powinno być unikanie podczas dystansowania społecznego, Troisi mówi, że dostawa jedzenia lub zakupów jest prawdopodobnie dość bezpieczna, pod warunkiem podjęcia pewnych środków ostrożności. Na przykład, poproście dostawcę, by zostawił jedzenie przed drzwiami i dokładnie umyjcie ręce po dotknięciu uchwytów torb lub pojemników na jedzenie, a także przed jedzeniem.
• Spotkania zabawowe – anulujcie: Zostawanie w domu może sprawić, że każdy trochę szaleje, ale spotkania zabawowe – nawet małe – nie są dobrym pomysłem, mówi Baldwin. Nigdzie nie wiecie, kto może być zainfekowany, ale nie ma objawów.
• Wizyty osobiście – zamieńcie na wideoczaty: Tak bardzo, jak Wasze dzieci kochają widzenie babci, możecie chcieć ograniczyć wizyty u ludzi poza Waszym domem, zwłaszcza jeśli są one w grupie wyższego ryzyka poważnego zachorowania. Baldwin zaleca wybór wideoczatów zamiast tego.
• Wychodzenie na zewnątrz – OK: Zostawanie w domu tak dużo, jak to możliwe, nie zawsze znaczy, że musicie zostać w środku. Ci, którzy praktykują dystansowanie społeczne, często wciąż mogą jeździć rowerem, iść na spacer i bawić się na podwórku, o ile potrafią utrzymać dystans fizyczny od innych ludzi, według Troisi i Baldwin.
• Wizyty i zajęcia niekonieczne – anulujcie: Nawet jeśli wizyty u fryzjera, zajęcia w siłowni, lekcje pianina itp. nie angażują dużych grup ludzi, wciąż możecie chcieć je anulować, by ograniczyć Wasze wystawienie innym i ich Was. Jednym wyjątkiem mogą być wizyty kontrolne zdrowego dziecka u lokalnego pediatry. Jeśli Wasze dziecko ma nadchodzącą wizytę szczepionkową, zadzwoncie do gabinetu lekarza po wskazówki, czy powinniście iść, czy odłożyć.

Dystansowanie społeczne vs. kwarantanna vs. izolacja

Choć słowa „kwarantanna” lub „izolacja” są czasem używane do opisywania dystansowania społecznego, to one są w rzeczywistości różnymi poziomami bezpiecznych praktyk zdrowotnych. Dystansowanie społeczne, kwarantanna i izolacja wszystkie angażują limitowanie kontaktu z innymi, ale obejmują one odrębne okoliczności i wymagają różnych poziomów dystansowania, mówi Troisi.

• Dystansowanie społeczne to gdy zdrowi ludzie – którzy nie zostali jeszcze wystawieni na chorobę – limitują swój kontakt z innymi, by obniżyć szanse, że zostaną zainfekowani i (być może nieumyślnie) przekażą wirus innym. Zazwyczaj robione zbiorowo, jako społeczność, i przez nieokreślony czas, by zwolnić wybuchy.
• Kwarantanna to gdy aktualnie zdrowi ludzie, którzy niedawno byli w kontakcie z kimś, kto był chory na chorobę, lub podejrzewają, że byli, zostają w domu i unikają wszelkiego kontaktu z innymi ludźmi, na wypadek, gdyby zostali zainfekowani. Zazwyczaj robione przez około dwa tygodnie lub przez tak długi czas, jak radzą urzędnicy zdrowia.
• Izolacja to gdy chore ludzie, którzy wiedzą, że mają chorobę – lub mają objawy zgodne z chorobą – odcinają wszelki kontakt z innymi ludźmi, poza dostawcami opieki medycznej, aż objawy znikną lub nie będą już zaraźliwi. Obejmuje to izolowanie się od członków rodziny, przebywając w osobnym pokoju, jeśli to możliwe, lub przynajmniej sześć stóp z dala od innych w gospodarstwie domowym.

Co się dzieje z nakazaną kwarantanną?

Nakazane kwarantanny są rzadkie, ale mogą się zdarzyć. Jeśli ktoś został wystawiony na chorobę – lub mógł zostać – i jest uważany za wysokie ryzyko dla społeczności na dużą skalę, urzędnicy zdrowia na poziomie lokalnym lub federalnym mogą zażądać, by poszedł do kwarantanny, mówi Troisi.

Te typy kwarantann są zazwyczaj przeprowadzane w wyznaczonym obiekcie, takim jak szpital, gdzie strażnik może być na dyżurze, by upewnić się, że jednostka nie łamie protokołu kwarantanny. Dostawcy opieki medycznej zazwyczaj sprawdzają ich okresowo, by monitorować jakiekolwiek objawy, a jeśli ktoś zachoruje, są zazwyczaj przenoszeni do innego miejsca do izolacji.

Według CDC, te typy kwarantann są zazwyczaj niezwykłe i nie zdarzały się na dużą skalę od pandemii grypy hiszpańskiej 1918 i 1919 roku.

Uwaga o utrzymywaniu zdrowia psychicznego podczas dystansowania społecznego

Dystansowanie społeczne może być stresujące dla dzieci i rodziców podobnie, mówi Baldwin. Dlatego kluczowe jest, by rodziny podjęły kroki, by chronić swoje zdrowie psychiczne, dodatkowo do fizycznego.

„Życie, jakim znamy, będzie bardzo inne”, mówi. „Rodziny będą razem więcej niż normalnie bez typowych wyjść jak szkoła, spotkania zabawowe i inne wyjazdy grupowe”.

Przestrzeganie rutyny może pomóc dzieciom czuć, że mają poczucie kontroli, mówi Baldwin. A rodzice powinni robić to, co mogą, by zarządzać własnym zdrowiem psychicznym, by mogły pomóc dzieciom radzić sobie ze zmianą.

Kluczową rzeczą do zapamiętania, mówi Baldwin, jest to, że choć dystansowanie społeczne może trwać tygodnie lub miesiące, jest tylko tymczasowe.

„Nie będziemy proszeni o praktykowanie dystansowania społecznego na zawsze”, mówi. „To też minie”.