• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pożegnanie z Tomaszkiem Kolejką

Jeden z pierwszych wybuchów gniewu mojego syna dotyczył Tomaszka Kolejki. Pamiętam to żywie, bo, jeśli mam być szczera, wydał mi się w tamtym momencie dość uroczy. Czas na kąpiel, co oznaczało koniec zabawy z lokomotywami Tomasza, i – jak to często bywa u dwulatków – nie był zadowolony.

„Chcę bawić się Tomaszem!” – powiedział przez łzy, stampując nogą. Wtedy nie gadał jeszcze zbyt wiele, więc pamiętam, że cieszyłem się jego zdolnością do komunikacji i byłem zachwycony uroczym brzuszkiem wystającym z nad pieluchy. Wszyscy wiedzieliśmy, że pociągi na szybkiej torze stają się jego ulubioną zabawką, ale to był pierwszy raz, gdy emocje za tą preferencją były tak wyraźne.

Z czasem jego miłość do Tomaszka Kolejki nasiliła się. Zaczęliśmy od drewnianych torów i małej grupy magnetycznych lokomotyw. Na początku mieliśmy tylko główną ekipę – Tomasza, Perciego, Jamesa, Emily i Gordona. Ale im starszy mój syn robił się i im bardziej rozwijały się jego umiejętności budowania torów, przeszliśmy na tory TrackMaster i bateryjne pociągi. Często szarpałem do piwnicy w weekendy o 7 rano, by znaleźć męża i syna dokończących cały świat Tomaszka łączący Super Stację z Turbo Jungle Setem, podczas gdy nieznane pociągi, takie jak Kłopotliwe Wagoniki, Bill i Ben oraz Latający Szkot, mchały obok.

Mój syn był kartą kłubowym fana. Miał koszulkę z Tomaszkiem, plecak i – czy muszę mówić? – tort urodzinowy z Tomaszkiem trzy lata z rzędu. I zawsze, gdy zabierałem starszą córkę do biblioteki po nowe książki, nieproszona, ona zawracała do działu dla małych, by chwycić kilka książeczek o Tomaszku dla młodszego brata. Wszyscy byliśmy w tym do głowy.

Ale w ostatnich ośmiu miesiącach rzeczy się zmieniły. Teraz 5-latek, mojego syna niegdyś granicznie niepokojąca obsesja wyraźnie zaczyna mijać. Już nie czuje się nagim, jeśli nie wyjdzie z domem z pociągiem ściskniętym w każdej dłoni; czytamy więcej National Geographic Kids i „Mucholota” niż cokolwiek innego w ostatnim czasie; i nie pamiętam, kiedy torów, które niegdyś rozrastały się jak kudzu po piwnicy i salonie, opuściły ich plastikowe pojemniki.

Nie chwalę się tym, ale były momenty, gdy dopuściłem się najcięższego grzechu rodzica: żądania, by czas przyspieszył u mojego syna.

„Będzie łatwiej, jak będę mógł z nim rozumować” – myślałem w łotrze kolejnego wybuchu. „Nie mogę się doczekać, aż faktycznie wyśpi” – mówiłem do męża prawie co tydzień w odniesieniu do sygnatury naszego syna: budzenia o 5:30 rano. „Musi lepiej sam się ubierać” – mrugałem, gdy spóźnialiśmy się.

Teraz, w jego ostatnim roku przedszkola, wszystkie rzeczy, o które tęskniłem, by ułatwić codzienne życie, zmaterializowały się, jak wszyscy mówili. A co wydaje się zostało z tego krótkiego i bardzo konkretnego czasu, to wieża pudełek wypełnionych wszystkim, co mogłoby odtworzyć całą Wyspę Sodor.

Gdy moja starsza córka przelatywała przez lata malucha, idąc od niemowlęcia do małej dziewczynki w mgnieniu oka, mój syn – głównie, myślę, z powodu różnych poziomów dojrzałości chłopców i dziewcząt – wydawał się zostać małym znacznie dłużej. Gdy moje najmłodsze dziecko urodziło się rok i pół temu, moja starsza córka, wtedy 6-latka, natychmiast objęła rolę drugiej mamy. Mój syn po prostu chciał bawić się zabawek dziecka. Uczył się siku w toalecie rok później niż siostra, chodząc po domu w pielusze jako 3-latek. Miał suczkę po 2. roku życia. Nadal nazywa dynie „dyniołami”. Nadal jest niemowlęciem. Ale wiem, że nie.

Kilka tygodni temu mój syn, mój jedyny chłopiec, skończył 5 lat, i nie da się zaprzeczyć, że w zeszłym roku zaczął wchodzić we własne. Ma zabawy z przyjaciółmi. Potrzebuje tylko jednego pchnięcia na dużej huśtawce, zanim zacznie huśtać się w wiatr. Jego słodki, ciekły lisp jest nieco mniej wyczuwalny. I nie prosił o ani jeden pociąg na urodziny. Pakiet przyrodniczy do „eksplorowania”, teleskop, przybory artystyczne, książka o surfingu – to teraz jego klimaty. To jego następna faza.

Mimo że wciąż mam prawdziwe niemowlę w domu w postaci najmłodszej córki, nie tak tajemnie trzymam się wszystkiego, co mogę z moim synem – jak balony wciąż go w zachwyt Throw, jak chętnie słucha (i tańczy) „Baby Shark” z młodszą siostrą, jak wciąż chce być mocno przytulany każdej nocy, aż zasypia w moich ramionach, małe twarz wciskana we moje włosy. Kiedy to skończy się? Za kilka miesięcy? Gdy pójdzie do zerkowca? Da radę do drugiej klasy?

„Proszę, niech to potrwa jeszcze chwilę” – często myślę teraz.

W mroźny dzień styczniowy dwa lata temu, gdy byłem w ciąży z drugą córką, mąż i ja zabraliśmy dzieci na żywy pokaz Tomaszka Kolejki w Brooklyn Botanic Garden. Moja córka, nigdy niepoważnie zainteresowana Tomaszem, była wyrozumiała, a mój syn – no cóż, był całkowicie poza sobą. Gdy konduktor marszczał po małej scenie w pasiaste kapeluszu i garderobie, śpiewając hymn Tomaszka i Przyjaciół, mąż i ja obserwowaliśmy naszego nowo 3-latka skaczącego i śpiewającego. Nie chciałem wyjmować się z chwili – ale też wiedziałem, że chcę ją przeżyć ponownie – więc nagrałem ciemny i rozmyty filmik syna, który, tak, wciąż oglądam.

Wygląda mały w ziarnistym filmiku, ale nie tak nieznajomy od chłopca, jakim jest teraz i którym staje się. Ten sam uśmiech. Te same zasłonięte oczy. Ta sama gorliwość i determinacja, tylko nieco mniej zręczna. Jest szczęśliwy. Nerwowy. Śmieszny. Nigdy zbyt daleko od rodziców. Mały chłopiec we wszelkiej swojej chwale.