• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Dlaczego nie martwię się, że mój syn zrezygnował z ulubionej aktywności z powodu COVID-19

W roku przed pandemią, w każdej wolnej chwili, mój wtedy 9-latek August uczył się podstawowej japońskiej słownictwa i wciskał na swój kolejny egzamin pasowy w karate. W kolejce w sklepach spożywczych i przed snem ćwiczył swoje ruchy kata raz po raz dla nas, zanim na koniec upadł na łóżko, wciąż pulsując energią.

„Co powiesz, gdy dostanę czarny pas, Mamo?” – uwielbiał pytać. Wolny w przystępowaniu do tradycyjnych sportów lub zajęć pozalekcyjnych, cieszył się swoimi osiągnięciami, a my byliśmy w siódmej niebie z radości, widząc, że w końcu znalazł swoją „iskrę”.

Przeskok do roku później: dojo w centrum rekreacyjnym społeczności, na które chodził mój syn, zniknęło, a jego instruktor karate odszedł na emeryturę. Jego gi (mundurek) wisiał w szafie, pewnie już za mały. Formy do ciasteczek w stylu sztuk walki, które kupiłam, by świętować jego kolejny pas, wciąż leżały w oryginalnym pudełku.

Rodzice ponieśli znaczące trudności w trakcie pandemii COVID-19, żałując stratę bliskich i przyjaciół, pracy i ogólnego poczucia normalności. Strata karate mojego syna – a nie moje własne zawody zawodowe – najczęściej sprowadzała mnie do łez. Oczywiście, nie było łatwo też dla naszych dzieci.

„Ogólnym motywem dla klientów, których widziałam, jest żałowanie utraty połączenia” – mówi Shanaz Ikonne, LPC, NCC, licencjonowana poradnia i zarejestrowana terapeuta zabaw w Austin, Teksas, skupiająca się na dzieciach i rodzinach kolorowych. „Mimo że dzieci są odporne, są istotami społecznymi, i dlatego tęsknią za tą interakcją”.

Żałoba i strata nie są takie same dla wszystkich. „Dla społeczności BIPOC w czasie COVID, są też stresory związane z napięciami rasowymi, które mogą być czynnikiem internalizacji większej izolacji lub uczuć straty lub żałoby” – mówi Ikonne.

Z przyjściem szczepionek nadeszła nadzieja dla wielu rodzin na odbudowę rutyn i odzyskanie tęsknionej konekcji i interakcji. Ale po tym, jak przez tak długi czas radziliśmy sobie z zburzonymi życiami, wielu z nas pewnie zastanawia się, jak? Eksperci oferują pewne sposoby wspierania naszych dzieci, gdy wychodzą z szczytu życia pandemijnego.

Nie pchaj

Niektóre dzieci mogą być gotowe, by wrócić do ulubionego sportu, ale wiele może nie być tak chętne, by rzucić się do aktywności, które kochały przed COVID. Choć August na początku pandemii tęsknił za karate i często o nim pytał, w tym momencie przestał o nim w ogóle wspominać.

„To super powszechne i normalne, by dzieci skręcały w nowe zainteresowania” – mówi Ikonne, zwłaszcza po roku lub dłużej feryjnych od dawnych zajęć. W tym czasie dzieci prawdopodobnie zostały wystawione na nowe aktywności przez media społecznościowe lub telewizję i mogą być gotowe do zmiany kierunku.

Zamiast kłaść zbyt duży nacisk na stare aktywności, jeśli dziecko nie czuje się do nich na siłę, rodzice mogą zachęcić dzieci do wypróbowania kilku nowych opcji, radzi Ikonne. Zajęcia próbne to świetny sposób na wzmacnianie pewności siebie przy niewielkim nakładzie czasu i pieniędzy. Prowadź otwarty dialog o tym, co najlepiej działa dla dziecka, przyznając, że może być trudno spróbować nowych rzeczy, ale też może to być bardzo nagradzające.

Pamiętaj też, że nie ma nic złego w braniu tego wolno. „Jest to uczucie: ‚jesteśmy gotowi, by to skończyć i jak to się skończy, będziemy lepiej’. Daj sobie zgodę na to, byśmy mogli sobie ustalić tempo” – mówi Lori Baudino, Psy.D., BC-DMT, psycholog dziecięcy z Los Angeles. Np. nie musisz rzucać się w ośmiogodzinne spotkanie zabawowe, jeśli nie jesteś gotowy. „To świadomość robienia przestrzeni na powrót do domu i powrót do ciszy, by mieć tę równowagę, gdy wracamy” – dodaje dr Baudino.

Twórz nowe rytuały

Dzieci też rozwijają się z konsekwencją i przewidywalnością. To część powodu, dla którego wielu z nas (rodziców włącznie) cierpiało w trakcie pandemii. Eksperci mówią, by szukać sposobów na tworzenie rutyn lub rytuałów w codziennym życiu, zwłaszcza gdy rzeczy wciąż się zmieniają.

To może być rodzinna gra wieczorem, sobotni piknik popołudniowy lub cotygodnowa rodzinna wycieczka rowerowa. Albo coś tak prostego jak regularne poranne przytulanki na kanapie przed szkołą.

„Rytuały dają [dzieciom] most, by wyjść do świata, do miejsca, o którym im mówiono, że było zagrożenie, a teraz mówimy im, że jest bezpieczne” – mówi dr Baudino. „Ale muszą wyrobić to zaufanie. Pomaga dzieciom mieć pewne rzeczy, które zawsze są te same, rzeczy, nad którymi mają kontrolę”.

Rozpoznawaj znaki zmagań

Zwróć uwagę na znaki, że Twoje dziecko może mieć trudności z radzeniem sobie ze zmianą powrotem do normalności. Dla młodszych dzieci, Ikonne mówi, że objawy jak powrót do ssania kciuka lub moczenia łóżka, które utrzymują się dłużej niż dwa tygodnie, mogą wskazywać na potrzebę terapii.

U dzieci w wieku szkolnym rodzice mogą zauważyć zwiększoną drażliwość, koszmary, unikanie szkoły, wycofywanie się z przyjaźni lub częstsze skargi fizjologiczne, jak częstsze bóle głowy czy brzucha.

Często dzieci, które zmagały się przed pandemią, mają tendencję do bardziej wyraźnych objawów lęku w trakcie i po pandemii, według terapeutów. Ale nie martw się, jeśli Twoje dziecko nie wykazuje zewnętrznych objawów lęku ani straty. Tak jak rodzice, niektórzy z nich przyjmą zmiany w przysposobieniu – zwłaszcza jeśli to widzą u siebie zamodelowane.

„Jako rodzice, gdy wracamy do tej nowej normy, modelowanie regulacji dla naszych dzieci jest kluczowe” – mówi Ikonne. „Nasze dzieci podążają za naszymi reakcjami. Jeśli jesteś cały dzień uwiązła w wiadomościach albo cały dzień na telefonie albo dużo rozmawiasz o COVID, to może stworzyć pewną dysregulację. Jeśli jesteś spokojna i zebrana i dzielisz się faktami w sposób odpowiedni dla wieku, uspokajając ich, że rzeczy będą lepsze, to stworzy pozytywny wygląd dla dziecka”.

Prowadź otwarte rozmowy

Może być zdrowo, by przyznać to, co stracono w trakcie pandemii, i to przeanalizować z dziećmi. I zawsze waliduj ich uczucia. Andrea Purrenhage, mama dwojga dzieci z Mount Pleasant, Michigan, której syn przegapił rolę głównej w lokalnej produkcji James and the Giant Peach, pamięta, jak pytał ją: „Mamo, powiedz mi prawdę: Nic nie będzie już normalne, prawda?”.

Przepracowali wspólny lęk przed nieznanym razem i on ostatecznie poczuł wdzięczność za doświadczenie bycia w teatrze, jak i za możliwość stworzenia nowych wspomnień rodzinnych w trakcie pandemii.

Skup się na pozytywach

Spróbuję nie odpisywać całego pierwszego roku pandemii na stratę. Mój mniejszy syn, którego cały rok przedszkolny odbył się wirtualnie, nauczył się wnętrzności połączeń Zoom, jak wysyłać pracę domową cyfrowo, jak podnosić rękę i czekać, aż nauczyciel wezwie go spośród 20-kilku pudełek w stylu Brady Bunch, każde zawierające poruszające się 5-latki.

„Chciałabym, by to było bardziej świętowane – cierpliwość, odporność, wszystkie te umiejętności, które się uczyli, ale które naprawdę mieli okazję użyć w tym czasie” – mówi dr Baudino. „Jest jak ogromna świadomość, która została dana wszystkim nam, i nie chcę, by zgubiona była na kimkolwiek”.

W moim przypadku, może nie wrócimy do karate, ale gdy moi dzieci i ja zaczynamy przemyśleć przyszłe opcje, jestem wdzięczna, że podejdziemy do naszych wyborów z większą intencją i poczuciem tego, co naprawdę ważne. I wiem, że ostatecznie iskra wróci po swojemu, dla nas wszystkich.