• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Na ławce w parku: Ta opiekunka dąży do pomagania przyszłym pokoleniom

Jak wie każda opiekunka, bycie weekendową nianią to trochę jak bycie specjalnym gościem w long-runningowym serialu: pojawiasz się, uśmiechasz się, dajesz z siebie wszystko… i liczy się na to, że się spodoba. Najbardziej zależy Ci na zostawieniu pozytywnego – nawet jeśli drobnego – wrażenia na swoim publiczności.

Karin Oberlander, opiekunka z Long Island w Nowym Jorku, z dekadą doświadczenia, doskonale to czuje.

„Czasami mnóstwo czasu mijało od ostatniego spotkania z dziećmi i trudno było egzekwować dyscyplinę” – mówi. „Trudno też nie widzieć rodziców regularnie, by utrzymać otwartą linię komunikacji, jak to bywa u nianii”.

Ale bycie weekendową opiekunką – w przeciwieństwie do nianii – ma swoje plusy.

„Okazało się, że opieka to świetny sposób na obserwację różnych stylów wychowawczych… i przyzwyczajenie do wielu osobowości dzieci, by wyłapać co działa, a co nie. Jestem wdzięczna za wszystko, czego się nauczyłam” – dodaje.

Oberlander od dziecka wiedziała, że chce pomagać rodzinom.

„Jestem pojedynczym dzieckiem i zawsze lubiłam chodzić do kościoła i być wśród dzieci. Zawsze czułam instynkt macierzyński, a jako pojedyncze dziecko dojrzewasz szybciej, więc chciałam angażować się i budować relacje z rodzinami poza moją małą rodziną” – opowiada.

Oberlander, 29 lat, ukończyła licencjat i magisteriarę w zarządzaniu ochroną zdrowia i obecnie doktoruje z biznesu ze specjalizacją HR.

„Mój długofalowy plan to zostanie profesorem uczelni, uczącym biznesu, HR i prawa. Chcę wpływać na przyszłe pokolenia”.

Między pracą, nauką i opieką nad maluchami, by rodzice mogli wyjść na miasto, zadaлиśmy Oberlander 10 pytań o jej podejście do opieki – i sprytne, skuteczne triki, którym przysięga.

1. Ulubiona przegryzka?

Uwielbiam żelowe owoce. Czasami dorosły czuje, że nie powinien bałaganić się z takimi rzeczami, ale kocham jeść te przekąski razem z dziećmi! One są jak: „O, ty też nasze przekąski jesz”. To miło, by doświadczyć tego z nimi.

2. Ulubiona książka dla dzieci?

Kocham „Opowieść o Ferdynandzie”. Uwielbiam całą fabułę. Jest zabawna, a dzieci się śmieją.

3. Najśmieszniejsza rzecz, jaką dziecko do mnie powiedziało?

Po Bożym Narodzeniu pytałam jedno z dzieci, które opiekowałam: „No to co Ci Święty Mikołaj przysłał w tym roku?”. Rozmawialiśmy o prezentach, a nagle dziecko powiedziało: „Nie mogę uwierzyć, że te wszystkie prezenty są za darmo! Ten pan je przynosi i nie kosztują nas ani grosza!”.

4. Gdy wszystko inne zawiedzie…

Śmiech i bawienie się! Gdy dziecko ma wybuch złości albo sytuacja jest trudna, zrób żart i baw się z nimi. Dzieci doceniają, gdy dorośli potrafią być głupawi, i to pogłębia więź.

5. Ulubiona aktywność na świeżym powietrzu z dziećmi?

Kocham wyjazdy na farmy. Od dziecka uwielbiałem zoo do głaskania, więc kocham wciągnąć się w głaskanie kóz i innych zwierząt.

6. Największy grzech z grzechów?

Bawienie się jak dziecko! Siadanie na podłodze, zabawa, bawienie się i po prostu dobra zabawa.

7. Co zawsze masz w torbie?

Na pewno chusteczki nawilżane. Trzymałem małą paczkę chusteczek do niemowląt. Nawet jako dorosła zdarzają się lepkie ręce. Dobrze je mieć po pod ręką.

8. Jedna rzecz o dzieciach, którą powinien wiedzieć każdy dorosły?

Trzeba znaleźć cienką granicę między chęcią, by dziecko cię lubiło, a egzekwowaniem zasad. To nie tylko dbanie o szczęście dziecka i bycie jego przyjacielem, ale świadomość, że jesteś modelem do naśladowania.

9. Obudzić śpiące niemowlę – tak czy nie?

Zdecydowanie nie. Kiedy śpią, nie chcesz ich budzić. Nawet gdy dzieci rosną… i osobiście, jak ktoś mnie obudzi, wstanę w fatalnym humorze. Zauważyłam, że po obudzeniu z snu wyłania się mały potwór.

10. Jaka jest Twoja magiczna supermoc, która zawsze działa?

Cierpliwość. I zawsze zachowanie spokoju w każdej szalonej sytuacji. W mgnieniu oka dziecko może w coś wpaść albo się zranić, a kluczem jest świadomość, że dzieci to dzieci, i zachowanie spokoju, bo one żywią się naszymi emocjami… Dosłownie formujesz małego człowieka, a Twoje działania mogą wpłynąć na niego, gdy dorosnie. Cierpliwość to podstawa.