• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

6 błędów, które popełniłam w pierwszym roku macierzyństwa – których Ty możesz uniknąć

Droga stawania się nowym rodzicem jest tak piękna i radosna, jak chaotyczna i wyczerpująca. Przede wszystkim to doświadczenie uczenia się. Mój syn, Oscar, za niedługo skończy 1 rok, a gdy zbliżamy się do tego kamienia milowego, ostatnio dużo reflektujesz nad przeszłym rokiem. Choć nie mogę cofnąć czasu, teraz widzę jasno wszystkie rzeczy, których żałuję, że nie zrobiłam inaczej.

Edukatorka porodowa Brea Loewit mówi mi, że nie jest niezwykłe, by czuć się poza swoją głębokością w pierwszym roku rodzicielstwa.

„Tak trudno objąć umysłem rzeczywistość nowego niemowlęcia i wszystkie zmiany, co niesie, że wielu rodziców jest nieprzygotowanych”, mówi Loewit.

Jako certyfikowana praktykowała rodzinna i certyfikowana konsultantka laktacyjna, Loewit pomogła niezliczonej liczbie rodzin przezwyciężyć to, co badacze określają jako „wydarzenie stresogenne” stawania się rodzicem. Przejście do rodzicielstwa, mówią, niesie głębsze zmiany niż jakikolwiek inny etap rozwojowy w życiu. Mąż i ja metodycznie planowaliśmy ciążę, więc naiwne pomyślałam, że jesteśmy gotowi. Ale według co najmniej jednego badania, nawet ludzie w „obwodach niskiego ryzyka” jak my doświadczają indywidualnego i małżeńskiego stresu, gdy dziecko się rodzi.

Rozmawiałam z innymi mamami o ich poślizgach, i oczywiście żadna z nas nie jest idealna! Oto sześć największych błędów, które popełniłam w pierwszym roku macierzyństwa.

1. Przejmowałam się wszystkim.

Lęk zaczął się minucie, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Przejmowałam się przytyciem za dużo i jak to schudnę. Gdy zbliżaliśmy się do terminu porodu, rosł strach przed porodem. Potem przyszło nasze dziecko, i wszystkie myśli o „mnie” wyleciały przez okno. Siedziałam całe noce, patrząc, jak mój mały człowiek śpi. Wydawał się tak kruchy. Naczepne myśli zalewały mój umysł. Od tamtej pory dowiedziałam się, że to podręcznikowy lęk perinatalny – zdefiniowany jako nadmierna, niekontrolowana troska wpływająca na codzienne funkcjonowanie – i może dotyczyć do 10% kobiet w ciąży i po porodzie.

Gdy patrzę teraz na zdjęcia z ciąży, wiem, że wyglądałam promiennie. Mój poród, w większości, był łatwy. Przez ostatnie 12 miesięcy Oscar był stosunkowo zdrowy i szczęśliwy. Żałuję, że nie przejmowałam się mniej i nie cieszyłam się tym bardziej.

Sarah Netter, mama z Nowego Orleans, przeżyła coś podobnego i zgadza się: „Żałuję, że nie byłam przerażona i paranoiczna o wszystkim i każdym. Przyznaję, że miałam mikro-prematurek, który miał na początku bardzo poważne i straszne problemy. Ale żałuję, że nie zrelaksowałam się choć trochę. W 5 latach robi się świetnie.”

2. Nie wzięłam wystarczająco dużo wolnego od pracy.

Stawanie się rodzicem zmienia życie, więc dlaczego zmagałam się, by utrzymać stary „normalny” zamiast witająć ten nowy normalny? Jako wolna pisarka, pitczowałam artykuły far w trzeci trymestr. Podpisałam z agentem literackim niecały tydzień przed porodem. Trzy godziny w porodzie sprawdziłam zajęcia online, które prowadziłam z łóżka szpitalnego. Inne matki ostrzegały mnie przed tym, ale tamten grudzień pojechałam na Sri Lankę prowadzić warsztaty pisarskie z 3-miesięcznym niemowlęciem w szepce. Potrzebowałam pieniędzy, ale to było więcej. Przejmowałam się, że macierzyństwo negatywnie wpłynie na moją karierę.

Szczerze, tak się stało. Rok później mój „mózg mamy” – ta mgła i zapominalskość, którą doświadczają 50-80% nowych mam – dopiero zaczyna się lśnić. Ustawiłam to tak, by miałam czas na pracę, jednocześnie opiekując się noworodkiem. Ale nie uwzględniłam tych efektów poznawczych związanych z zmianami hormonalnymi i niedoborem snu.

Risa McDonell, mama z Libertyville, Illinois, ujęła to idealnie: „Żałuję, że nie zrozumiałam, że będę czuła jak przepracowany obcy pierwszy rok, niezależnie od tego, co zrobię, i po prostu dałam sobie pozwolenie na sen.”

3. Powinnam poprosić o pomoc.

Nie ma nic prostego w posiadaniu noworodka. Ale w retrospekcji widzę, jak mąż i ja moglibyśmy ułatwić sobie życie. Np., gdy Oscar i ja wciąż byliśmy w szpitalu, moglibyśmy zatrudnić spacerowicza z psem zamiast męża bieganego tam i z powrotem. Te pierwsze dzikie tygodnie moglibyśmy zatrudnić kogoś do posprzątania domu, lub choćby wysłać pranie. Zamiast tego zrobiliśmy to sami, a choć obie babcie przyjechały wizytować, było to bardziej jak gościnność niż pomocna ręka.

Jeśli brakuje Ci sieci wsparcia lub masz problemy z komunikacją z babcią, Loewit sugeruje doułę połogową, by wypełnić luki.

„Douła połogowa może pomóc zarządzać zadaniami domowymi, zwierzętami i praniem, a także wspierać mamy i taty w przejściu do posiadania nowego niemowlęcia”, mówi Loewit. „Doule mogą pomóc w wsparciu karmienia piersią, zaoferować pomoc w opiece połogowej i wspierać rodziców w nauce umiejętności opieki nad niemowlęciem.”

Wciąż nie jestem dobra w prośbie o pomoc, ale gdy patrzeż na mój czwarty trymestr, żałuję, że nie zatrudniłam pomocy na praktyczne rzeczy i nie zwróciłam się do mam-przyjaciółek o resztę.

Shana Westlake z Rockville, Maryland, mówi, że największy błąd, jaki popełniła jako nowa mama, to nie poproszenie o pomoc, gdy jej potrzebowała.

„Miałam naprawdę trudności z karmieniem piersią”, mówi Westlake. „Do czwartego miesiąca wyłoniłyśmy nasze problemy, ale te cztery miesiące były trudne i byłyby znacznie lepsze, gdybym poszedła na spotkanie wsparcia (laktaacyjne) i poprosiła o pomoc.”

4. Powinnam pominąć prośby o pomoc na Facebooku.

Ludzie mają mnóstwo opinii o tym, jak wychowywać dzieci – od treningu snu po czas ekranu, opcje opieki, szczepienia. I, chłopaki, niech im to powiedzą, zwłaszcza w mediach społecznościowych.

Rebecca Johnson, mama z Hamilton, Ontario, mówi, że jej największym błędem było pisanie o czymkolwiek związanych ze snem na Facebooku.

„Po dosłownie samobójczej chwili z braku snu, przeszłam ze współspania na kładzenie May w łóżeczku”, mówi. „Przeszła z budzenia się wielokrotnie w nocy na spaniu 10-11 godzin w nocy, i poczułam się jak nowy człowiek. Ale, oczywiście, wtedy przyszło osądzanie.”

To przydarzyło mi się też. Kiedykolwiek pisałam o problemach wychowawczych na Facebooku, często byłaem zdezorientowana sprzecznymi poradami. Prawie 12 miesięcy później nauczyłam się, że nie ma jednego sposobu na wychowanie dziecka, i każde dziecko jest inne.

5. Nie powinnam tyle walczyć z partnerem.

Pierwsze sześć miesięcy życia naszego syna, mąż i ja walczyliśmy o wszystkim. On nie mógł zrozumieć moje doświadczenie, a ja nie miałam czasu na jego problemy. Jakoś, gdy Oscar miał ok. 8 miesięcy – i po wielu łeznych rozmowach – ostatecznie zaakceptowaliśmy, że życie jest inne i trudne dla obojga nas jako rodziców. Zaczęliśmy pracować jako zespół i staliśmy się lepsi w komunikacji.

Nauczyłam się, że „Czy dasz Oskarowi kąpiel, zanim zaczynam kolację?” jest znacznie bardziej przyjemne niż „Dlaczego nie dałeś Oskarowi kąpieli?”. Oczywiście, zmieniająca grę chwila nadeszła, gdy Oscar zaczął spać przez noc, i mąż i ja zaczęliśmy robić czas dla naszej relacji. Żałuję, że nie zrobiliśmy tego wcześniej.

Terry Ward, mama z Tampa, Florida, mówi, że żałuje, że ona i jej partner nie zatrudnili opiekunek zamiast robić czas dla siebie tylko gdy rodzina była dostępna, by pilnować dzieci.

„Robienie czasu dla siebie i partnera jest kluczowe dla długoterminowego sukcesu”, mówi. „Nasz starszy ma 22 miesiące, mamy też 8-miesięczne, i zeszły tydzień był pierwszy raz, gdy faktycznie zatrudniłam opiekunkę.”

6. Powinnam dać więcej zaufania instynktom mojego dziecka (i swoim).

Wspólne spanie czy trening snu? Piersi czy butelka? Wracaj do pracy czy zostajesz w domu? Było niekończące się decyzje w tym pierwszym roku, i każda decyzja, którą podjęliśmy, wydawała się wielka. Ale niektóre z nich nie czuły się jak decyzje; one po prostu się dzieły. I te zmiany zawsze były najłatwiejsze do podjęcia, bo przychodziły naturalnie. Np. baby-led weaning (rozszerzanie diety prowadzone przez dziecko) nigdy nie było naszym zamiarem i, jak współspanie, było przeciwne radom pediatry. Gdy Oscar zaczął odmawiać papki i smakać ustami, gdy nas widział jadących, nasz plan pediatry wprowadzania pokarmów etapami wyleciał przez okno.

„Cieszę się, że podążyłaś za sygnałami dziecka”, mówi Loewit. „To jest bycie dobrą mamą!”

Przede wszystkim, Loewit mówi, ważne jest podążanie za instynktami.

„Ty jesteś ekspertem na swoim dziecku, i wiesz, co zadziała najlepiej w Twoim życiu rodzinnym, niezależnie od tego, co mówi Twoja mama, najlepsza przyjaciółka, a nawet pediatra.”

Cokolwiek wyzwanie, minęło – często same z siebie. Codzienne wybory, jakie robiliśmy jako rodzice, nie zawsze były tak konsekwentne, jak bałam się. Pod koniec naszego pierwszego roku przestałam starać się robić to idealnie. Nauczyłam się słuchać mojego intuicji.

„Mienie dzieci dało mi głos, którego nie miałaam przedtem”, mówi mama Arlene Ruth Soto z Denver. „Szukam pomocy, gdy wiem, że potrzebujemy, ale w większości moje instynkty mamy są na miejscu.”

Jeśli jesteś nowym rodzicem, czuć się swobodnie, by uczyć się z naszych błędów. Albo nie. Popełnianie błędów jest w porządku, też.