• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wszystko, co wiem o życiu, nauczyłem się od dzieci, które opiekowałam

Przez moje lata opiekowania, nauczyłam się dużo o tym, jak być dobrą opiekunką. Z każdym dzieckiem i każdym doświadczeniem, zbierałam wskazówki i pomysły i uczyłam się lekcji. Ale lekcje, których nauczyłam się z doświadczenia opiekowania, nie dotyczą tylko bycia dobrą opiekunką – są też o byciu dobrym człowiekiem. I nauczyłam się tego od dzieci.

Oto niektóre lekcje życiowe, których nauczyłam się od dzieci, których opiekowałam.

1. Czuj swoje uczucia

Wszyscy mamy uczucia, i ważne jest, by naprawdę je czuć! Moja teraz 5-letnia kuzynka to doskonały przykład. Raz, gdy prze nocowała u mnie, pomagałam jej zmywać zęby przed snem. Jej szczoteczka i pasta, które trzymamy u mnie na wypadek noclegów, są w motywie „Pieski Patrol” i mają zdjęcia postaci z serialu wszędzie.

Po zmywaniu zębów, moja kuzynka zapytała, czy możemy oglądać „Psie Patrol”. Powiedziałam nie, skoro idziemy spać, i ona natychmiast zaczęła płakać. Nie tylko kapryśne płacze, ale głęboki, smutny, z dusznościami rodzaj płaczu. Zszokowana, przytuliłam ją i zapytałam, co się stało. Ona mówiła przez łzy: „Chciałam oglądać „Psie Patrol””.

Natychmiast założyłam, że coś innego musi być nie tak, by była tak zdenerwowana, ale potem pamiętałam, że ma 4 lata i naprawdę jest tylko smutna, że nie może oglądać „Psich Patrolu” właśnie teraz. I nie wahała się to pokazać.

2. Cieszyć się małymi radościami

Czasem spotyka się te dzieci, które są po prostu kulami słońca i czystej, ekscytowanej radości. Raz opiekowałam 5-latkę, która była taka; od momentu przybycia, podeszła i dała mi wielkie przytulenie i gadała non-stop o, no cóż, cokolwiek, przez cały czas, jak tam była.

Raz, w drodze do parku w naszej okolicy, przeszły obok jej trenera piłki nożnej, którego dziecko natychmiast rozpoznało i zaczęła opowiadać o swoim dniu. Gdy trener w końcu zdołała zrobić, by dziecko przestało gadać, by kontynuować spacer, rozeszłyśmy w przeciwnych kierunkach. Kilka sekund później dziecko głośno westchnęło i powiedziała: „Zapomniałam jej coś powiedzieć!”. Potem się odwróciła i krzyknęła do trenera: „WIDZIELIŚMY GOŁĄBIA!!!”. Faktycznie widzieliśmy gołębia wcześniej na spacerze, jedzącego nasiona, które ktoś zostawił na podjeździe. Trener się odwróciła i zakrzyknęła: „TO SUPER!” i poszła dalej.

Choć to dziecko miało DUŻO energii, nauczyła mnie, jak ważne jest, by naprawdę cieszyć się wszystkimi małymi rzeczami w życiu, i że coś tak normalnego jak zobaczenie gołębia na spacerze, a także dzielenie się tym, może rozjaśnić Twój cały dzień.

3. Czyny mówią głośniej niż słowa

Nauczyłam się wiele przez moją bliską przyjaźń z moją 5-letnią kuzynką, ta lekcja jest najważniejsza. Raz wieczorem, byliśmy na lodzi po kolacji na wakacjach rodzinnych. Ponieważ było nocą i blisko plaży, było sporo chłodno. Siedzieliśmy na zewnątrz jedząc lody (genialny pomysł, wiem!) i zauważyłam, że zęby mojej kuzynki czkają niemal komicznie głośno, podczas gdy nadal łyka lody.

Miała kurtkę, ale całe ciało drżało od zimna. Zapytałam, czy jest zimno i kiwnęła głową tak (nie była w nastroju na rozmowę w tym momencie). Więc zszłam moją dużą szerkową kurtkę, nakładam na nią i zapiąłam do góry. Potem, bez słowa, dotknęła mojego przedramienia, by poczuć, czy mi zimno, i spojrzała na mnie, jakby chciała powiedzieć: „Jesteś pewna, że ci nie będzie zimno?”.

Prawie zaczęłam płakać na miejscu. Brzmi tak prosto, ale tylko przez ten czuły gest komunikowała mi tyle.

4. To OK, by improwizować

Ostatnio opiekowałam 8-latka i spędziliśmy parę godzin na robieniu różnych rodzajów slime z zestawu naukowego, który miał. Na początku skupialiśmy się na idealnym przestrzeganiu instrukcji, używaniu dokładnie odpowiednich narzędzi i pedantycznym podwójnym sprawdzaniu, czy zalewamy dokładnie odpowiednią ilość każdego składnika. Na pewno wkładaliśmy w to więcej wysiłku niż mój stół laboratoryjny w roku przedmaturalnym na biologii. Wszystko szło świetnie – aż nie mogliśmy odkręcić pokrywki od barwnika do jedzenia w zestawie.

Byłam rozczarowana, bo do tego momentu robiliśmy to tak dobrze! Ale wtedy dziecko powiedziało: „Myślę, że mamy jakiś barwnik w szafce”, więc użyliśmy tego, a co? Było OK! Nawet nie mieliśmy odpowiedniego koloru, ale wszystko było w porządku!

Po tym zdecydowaliśmy, by po prostu pominąć do eksperymentów, które wyglądały fajnie, zamiast próbować przejść przez każdy po kolei i robić je wszystkie idealnie.

5. Proś o to, czego potrzebujesz

Ostatnio opiekowałam dwóch braci, 2-latka i 8-latka. Byli super bliscy i oczywiście się kochali, ale jasne było, że starszy brat bardzo łatwo się denerwuje na młodszego.

Po długim dniu bycia 8-latkiem, starszy brat po prostu chciał przeleżeć na kanapie i oglądać filmy Minecraft na YouTube, ale młodszy nie zostawiał go w spokoju. Nie robił nic celowo irytującego, tylko wsuwał się pod koc starszego i przylegał obok, próbując go namóc do zabawy z jego kotkiem pluszakiem. Starszy brat miał dosyć, ale zamiast złościć się, spokojnie powiedział: „To mój koc, możesz prosić usiąść tam?”.

Z moim namacaniem, młodszy brat posłuchał i dał bratu przestrzeń. Naprawdę szanowałam ten chłopca za to, że zauważył, że potrzebuje przestrzeni i komunikował to bratu w spokojny, szanujący sposób.

6. Bądź sobą, odważnie

To jedna z moich ulubionych historii z opiekowania. Działo się w parku z moją przyjaciółką kochającą gołębie. Siedzieliśmy na kocu na trawie w parku, jedząc salami i kräckery. Z nikąd, mówi: „Ciekawe, czy mogłabym zjeść to na górze drążków”. Wrzucam, że kurcze, może jedzenie trochę tłustej przekąski na górze drążków u 5-latki nie najlepszy pomysł.

To dziecko odwróciło się do mnie, spojrzało mi prosto w oczy i powiedziało jedno z moich nowych ulubionych zdań wszech czasów: „Wiesz co? Obserwuj mnie”. I zrobiła to. Poszła do drążków, salami i krakers w ręce, wspięła się na górę i siedziała tam, aż skończyła jeść. Lekko w szoku, zdałam sobie sprawę, że jest na misji i nie da się jej powiedzieć nie. (Dla porządku, stałam pod drążkami i była gotowa złapać ją, gdyby spadła.)

Jako opiekunka, oglądanie dziecka, któremu nie wolno mówić „nie”, nie zawsze jest zabawne. Ale w tamtym momencie, jako człowiek, byłam szczerze bardzo zainspirowana tą małą dziewczynką, która odmówiła słuchania kogoś innego poza sobą. Kiedy o tym myślę, czuję ekscytację, że ona jest osobą, która istnieje na tym świecie i mam nadzieję, że buntownikska iskrza w niej nigdy nie zgaśnie. Kiedy brakuje mi pewności siebie, myślę o tym dziecku i jak bezlitośnie pewna była, że może zrobić absolutnie cokolwiek na całym świecie.