Jak radzić sobie z niekontrolowanym płaczem dziecka

To fakt: Twoje dziecko będzie płakało. Choć łzy przed pójściem spać są normą, niekontrolowany płacz może zdominować wydarzenia rodzinne i wyjścia publiczne. Jeśli wybuchy złości stają się codziennością, istnieją sposoby, jak Ty i inni opiekunowie możecie pomóc.

Przyczyny niekontrolowanego płaczu

Choć powodów może być wiele, najczęściej dziecko płacze, bo jego granice są testowane – wyjaśnia Betsy Brown Braun, specjalistka rozwoju dziecka i autorka „You're Not the Boss of Me”. „Większość dzieci płacze z powodu tego, co nazywam ‚słabymi warunkami lokalnymi’. Są przepracowane, głodne lub przestimulowane”. Jeśli dziecko zostanie wypchnięte poza strefę komfortu lub poproszone o coś, do czego nie jest gotowe rozwojowo – wybuch jest gotowy.

Braun: „Rodzice muszą zrozumieć: dzieci nie reagują jak dorośli. Kora przedczołowa – zarządzająca reakcjami emocjonalnymi – nie jest jeszcze rozwinięta. Dla dzieci świat jest czarno-biały, nie umieją dozować reakcji”.

Dr Beth Onufrak, psycholog dziecięcy, zgadza się: dzieci płaczące niekontrolowanie są przytłoczone. „Zarządzanie emocjami całym dniem – nawet pozytywnymi – kosztuje ich ogrom energii”. Płacz to naturalny sposób wyrażania się, ale rozumowanie z płacącym maluchem to niemal niemożliwe.

Greg Pembroke, ojciec w urlopie ojcowskim, twórca bloga „Reasons My Son Is Crying” zna to doskonale. „Czasem chcą pić z żółtego kubka, czasem z niebieskiego. Jeśli nie dostają tego, czego oczekują – płaczą”. Gdy wybuchy z powodu drobiazgów przejmują Twój dzień – czas na zmiany.

Jak możesz pomóc

Braun wyjaśnia: dzieci płaczą niekontrolowanie, by wyrazić frustrację. Może to być cokolwiek: „gdy misiu nie mieści się w ciężarówce, albo chcą kolejne ciastko. Nie mają zdolności dozymowania ani kontroli wybuchów”. Spróbuj zidentyfikować triggery i ich unikać. „Jeśli jako rodzic będziesz realistyczny co do oczekiwań i sytuacji, w które wkładasz dziecko, unikniesz wielu wybuchów. Nie jest realistyczne zabrać małe dziecko na cztery sprawy w jednym popołudniu” – Braun.

Jeśli płacz jest częsty, bądź detektywem własnym życia. Dr Onufrak zachęca do tworzenia karty obserwacji: co dziecko zjadło, co robiło, jak zareagowałeś na płacz. „Badanie odkrywa wzorce, których nie widziałeś”. Po zidentyfikowaniu stresujących sytuacji będziesz wiedział, jakich unikać, gdy dziecko jest zmęczone lub nerwowe.

Jak reagować, gdy płacz już trwa? Cierpliwość. „Płacz to sygnał, że dziecko jest w stanie nerównowagi. Traktuj go jako wezwanie do dostrojenia się, a nie jako coś do ukarania czy zatrzymania” – Dr Onufrak. Choć to niezgoda, Braun zaleca pozwolenie na wyplakanie się przed reakcją. „Nie można gadać z dzieckiem podczas wybuchu. Ich mózgi dosłownie się wyłączają. Niech wyplakają, a gdy prawie skończą – przekieruj uwagę lub przytul”.

Po płaczu porozmawiaj z dzieckiem, według Braun. „Wróć do tego za kilka godzin. Naucz je retrospekcji: co zadziałało, co nie. Zapytaj o płacz, niech zreflektują zachowanie”. Forma rozmowy zależy od wieku.

Wspólna linia wszystkich opiekunów

Klucz do walki ze złymi nawykami to konsekwencja. Gdy masz plan dyscypliny, poinformuj innych opiekunów, jak chcesz, by reagowali na niekontrolowany płacz. Dr Onufrak radzi: „Wyjaśnij opiekunowi, co u nas działa, daj mu czas na wypróbowanie”. Opiekunowie zazwyczaj też są zmęczeni zachowaniem i chętnie pomogą. Podejdź do tematu jako zespół – razem przeskoczycie tę fazę. Jeśli dziecko nie wyrosł z tego – skonsultuj się z lekarzem, by wykluczyć inne przyczyny.

Previous:

Next: