• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wskazówki do prac domowych dla nastolatków

Ustawianie sceny

Wskazówki do prac domowych dla nastolatków

W tym momencie Wasz nastolatek prawdopodobnie już ustalił swoje ulubione miejsce do robienia prac domowych, więc Wasza główna rola w tym momencie to przestać nudzić. Gdybyście odwiedzili domostwa niektórych uczniów „z piątką” ze szkoły średniej, szansy są, że złapalibyście jednego robiącego pracę domową z głośnym MTV w tle; innego rozmawiającego przez telefon, piszącego pracę z historii; innego pracującego w kuchni z nogami na stole; i jeszcze innego rozłożonego na podłodze salonu, trzymającego średnią A. Gdybyście patrzyli naprawdę mocno, moglibyście znaleźć jednego, który faktycznie pracuje przy biurku w ciszej sypialni, ale chłopaku, to wyjątek.

Mimo to, kupcie biurko do pokoju nastolatka – czy to spadkowe od babci, czy z sklepu z meblami do samodzielnego montażu. Dlaczego? Bo niezależnie od tego, czy używa go do nauki, to reprezentuje konkretne zaangażowanie rodziny w pracę szkolną – i zapewnia doskonałe miejsce do przechowywania.

Jeśli biurko nie ma szuflady na pliki, idźcie do sklepu papierniczego lub biurowego i kupcie pudełko na pliki (kosztują poniżej 20 dolarów), by Wasz nastolatek miał miejsce na przechowywanie papierów z bieżącego roku. Prosty, dostępny system archiwizacji pozwoli Waszemu nastolatkowi szybko i łatwo znaleźć poprzednie notatki, testy i raporty.

Przedmioty, które chcecie zachować dla „potomności”, najlepiej przechowywać w plikach akordeonowych z gumowymi zapasami. Połóżcie najlepiej napisane prace lub projekty w nich, oznaczcie imieniem nastolatka i rokiem, i przechowajcie gdzieś z boku.

Narzędzia warsztatu (prac domowych)

Tak jak gotowanie jest ciągnięciem, gdy okazuje się, że nie macie odpowiednich składników, praca domowa jest trudna bez niezbędnych narzędzi. Na początku roku zapytajcie Waszego nastolatka, jakie artykuły szkolne potrzebuje. Nie bądźcie zaskoczeni, jeśli wymieni farby, gwoździe lub tekstylia; z nowym naciskiem na uczenie doświadczalne, wielu uczniów gimnazjum i liceum musi coś stworzyć, ugotować lub zszyć na zajęcia.

Bądźcie elastyczni. Jeśli plastikowe kątomierze, których używa do matematyki, pękają w plecaku, zróbcie mądrą rzecz: kupcie dwa i powiedzcie mu, by trzymał jeden w domu i zostawił jeden w szkole.

Zaopatrzcie domową bibliotekę w słownik, tezaurus i możliwy atlas. Dobry słownik wart jest 30 dolarów za twardą oprawę; tezauruse dostępne w miękkiej oprawie.

Rozważcie, czy możecie pozwolić sobie na komputer. Jeśli nie możecie dodać go do gospodarstwa, poszukajcie innych sposobów, by Wasz nastolatek mógł na nim pracować. Niektóre społeczności dają dostęp do komputerów szkolnych w określonych godzinach wieczornych; niektóre szkoły inwestują w laptopy, które można wypożyczyć jak książkę w bibliotece; i wiele bibliotek publicznych oferuje komputery, których może używać każdy.

Prace domowe ułatwione

Kiedy Wasz nastolatek wchodzi do gimnazjum lub liceum, Wasz nastolatek prawie na pewno ustalił jakiś wzorzec sposobu robienia prac domowych, więc możecie czuć, że Wasza praca jest skończona.

Nie tak szybko. Nawet jasny, dobrze zorganizowany student może mieć problemy z tempem przy długoterminowych zadaniach i żonglowaniem pracą sześciu lub siedmiu klas każdej nocy.

Jako rodzic chcecie, by Wasz nastolatek zrobił pracę domową bez nakładania zasad; chcecie, by Wasz nastolatek przejął odpowiedzialność, by nie musicie stać nad nim groźnie z linijką (żart!).

Aby pomóc, możecie rozpocząć każdy rok od dyskusji nad nadchodzącym harmonogramem nastolatka. Jeśli gra w piłkę nożną lub ma rolę w jesiennym spektaklu, porozmawiajcie o tym, kiedy najbardziej sensownie robić prace domowe. Kiedy wraca do domu? Po repetycji? Albo może po kolacji to najlepszy czas, by siadła do pracy. Aby pomóc ustalić ten wzorzec, możecie wybrać ilość czasu – powiedzmy 30 do 45 minut dziennie – i stwierdzić, że nawet jeśli nie ma prac domowych, oczekuje się, że będzie czytała lub robiła pracę intelektualnie wyzwającą w tym „okresie na prace domowe”.

Zarządzanie czasem prac domowych: styl nastolatka

Może największym darem, jaki możecie dać dziecku, jest dar zarządzania czasem. (Dobrze, dobrze, więc Wy jesteście nieporządni. Nie martwcie się; to, co musicie nauczyć Waszego nastolatka, jest tutaj. A czy to nie byłby idealny czas, by stać się lepiej zorganizowanym samemu?)

• Niektóre szkoły dostarczają uczniom planery szkolne. Jeśli Wasza nie, to powinna. Zabierzcie ją do sklepu papierniczego i niech wybierze dziennik dzienny, który czuje się komfortowo nosząc. Takiego, który poświęca stronę na dzień i zostawia dużo miejsca na śledzenie zadań. (Niektórzy studenci preferują mały notesik klapowy do zadań.)
• Nauczcie ją notować następujące informacje dla każdego zadania w każdym przedmiocie: data, przedmiot, zadanie, termin oddania, data oddania.
• Kupcie teczki na prace domowe dla każdego przedmiotu, i nauczcie dziecko zalet kategoryzacji. Wtedy, gdy czas na wyciągnięcie rozdziału z nauk społecznych, Wasz nastolatek wie dokładnie, gdzie to będzie.
• Jeśli Wasze dziecko potrzebuje pomocy z zarządzaniem czasem, zatrzymujcie jego rozmowy telefoniczne do po zrobieniu prac domowych.

Robienie prac domowych w kawałkach

Pomóżcie Waszemu nastolatkowi rozbić długoterminowe zadanie na części. Usiądźcie z nią i pomóżcie jej rozbić kroki, które mogą być zaangażowane w pisanie rocznego raportu o Chinach, na przykład. Te kroki mogą obejmować:

1. Wybór konkretnego tematu przez ogólne czytanie.
2. Uzyskanie zatwierdzenia tematu od nauczyciela.
3. Wizyta w bibliotece i wypożyczenie książek, periodyków i materiałów referencyjnych komputerowych na temat.
4. Czytanie i robienie notatek. (Większość studentów mogłaby skorzystać z pewnego prowadzenia tutaj. Przecieranie się przez całą 600-stronicową książkę o Długim Marszie Chin jest przesadą dla ośmiostronicowego raportu. Pokazajcie jej, jak używać zasobów selektywnie.)
5. Napisanie wersji roboczej i edycja.
6. Przygotowanie wersji ostatecznej.

Zaczynając od terminu projektu, pokażcie Waszemu nastolatkowi, jak obliczyć, ile czasu może poświęcić na każdy etap. Oznaczcie termin każdego kroku.

Zwalczanie prokrastynacji

Przeżywowy zły nawyk jak prokrastynacja zaczyna się od prostych rzeczy, jak czynności domowe i prace domowe. Jeśli czasem prokrastynujecie (a czy my wszyscy nie?), znacie to uczucie. Czekacie i czekacie, licząc, że zadanie zniknie… potem, gdy nie zniknie, zostajecie z potem w ostatniej chwili, robąc pracę na pół. Nigdzie nie czujecie się dobrze z tym – nie przed, nie podczas, nie po projekcie.

Oto pięć głównych powodów, dla których ludzie prokrastynują, i co możecie zrobić, by pomóc Waszemu nastolatkowi przejść przez każdy z nich:

• Nie wiedzą, jak coś zrobić.

  Jeśli Wasz nastolatek utknął, zachęcajcie go do wczesnego przybycia, by dostać pomoc. Dzieci gimnazjalne są zazwyczaj dość otwarte na problemy, więc jeśli zaczecie to „trening akademicki” wcześnie, bardziej prawdopodobnie będziecie mieli wpływ później. Jeśli jesteście geniuszem matematyki, na przykład, możecie znaleźć, że rozwijacie dodatkową więź, bo ona może się do Was zwrócić z pytaniami z algebry.

• Mają złe nawyki pracy.

  Większość tej porady w tym rozdziale pomoże tutaj. Dobry trik zarządzania czasem, który może zabrać Waszego nastolatka daleko, to nauka go robienia najtrudniejszego zadania jako pierwszego. Po tym, jak skończy to, reszta wieczoru wygląda łatwo.

• Boją się nie zrobić dobrze, więc nie próbują.

To ma związek z nastawieniem Waszego nastolatka. Nie presujcie go w kwestii nauki. To, co chcecie wpiąć, to ciekawość i przyjemność z nauki, które pomogą jej zmierzyć się z rzeczami, których nigdy nie próbowała.

• Woliby robić coś innego.

  Tu wkracza stara dobra samodyscyplina. Możecie pomóc, ustalając wytyczne; na przykład prace domowe powinny przychodzić przed telewizorem lub czasem telefonicznym.

• Czują, że musi być idealne.

  Perfekcjonizm jest równie podstępny. Pisanie i przepisywanie zadania przed ukończeniem to nie dobre wykorzystanie czasu na prace domowe. Nauczcie ją metod szybkiego naprawiania (jak płyn do korekty, długopisy do wymazywania, programy do przetwarzania tekstu) i nie dążcie do „idealnego”. Jeśli już macie perfekcjonistkę, dajcie jej limit liczby razy, ile razy może sobie pozwolić na ponowne zrobienie (dwa razy?).