• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Odejście ze szkoły i nauka w domu: przejście i deszkolizacja

Przejście

Odejście ze szkoły i nauka w domu: przejście i deszkolizacja

Wyjęcie dzieci ze szkoły – na zawsze – może być jednocześnie przerażające i ekscytujące. Posiadanie wolności wyboru ścieżki edukacyjnej dziecka jest zachwytające – a objęcie odpowiedzialności za własne wybory edukacyjne może być przytłaczające. Pewność własnych umiejętności nauczania dziecka pomoże Wam przejść przez ten (czasem) wyzwujący pierwszy rok przejścia.

Zanim podejmiesz decyzję
Każdy rodzic myślący o nauczaniu domowym powinien przeczytać The Homeschooling Book of Answers Lindy Dobson. Mój największy błąd na początku nauczania domowego był całkowita nieprzygotowanie na to, co nadejdzie. Przeczytanie co najmniej jednej dobrej książki o nauczaniu domowym pomoże Wam przejść most między tym, co myślicie, że nauczanie domowe jest, a tym, co naprawdę jest. The Complete Idiot's Guide to Homeschooling Marshy Ransom to inny dobry wybór dla rodzin nowych w nauczaniu domowym.

Znaj swoje prawo do nauczania domowego
Wasz pierwszy krok przed wyjęciem dziecka ze szkoły to przeczytanie i zrozumienie przepisów o nauczaniu domowym w Waszym stanie. Nauczanie domowe jest legalne we wszystkich 50 stanach, ale wymogi raportowania się różnią. To też dobry pomysł, by skontaktować się z lokalną grupą wsparcia lub zasobów nauczania domowego i porozmawiać z innymi rodzicami uczącymi w domu. Doświadczeni rodzice uczący w domu mogą być doskonałym zasobem prowadzącym Was tą nową ścieżką. Dla bardziej szczegółowego spojrzenia na nauczanie domowe i wymogi prawne, przeczytajcie The Homeschooling Handbook Mary Griffith.

Powiadamianie szkoły
Musicie powiadomić Waszą dzielnicę szkolną, piśmie, że Wasze dziecko nie będzie już uczęszczać do szkoły XYZ. Wyślijcie list polecony, z potwierdzeniem odbioru. W Nowym Jersey, to byłoby koniec mojego kontaktu z poprzednią szkołą. Ale gdybym mieszkała w Kalifornii, musielibyśmy zarejestrować się jako szkoła prywatna. A przeprowadzka do Nowego Jorku lub Pensylwanii oznaczałaby, że moje dzieci musiałyby złożyć okresowe raporty postępów i portfolio.

Możecie odkryć, że lokalni administratorzy szkół nie znają przepisów o nauczaniu domowym i czasem cytują prawa, które nie istnieją. Rozmawiałam też z rodzicami, którzy doświadczyli wrogiej reakcji ze strony rady szkolnej. W mojej dzielnicy, nasza szkoła otrzymuje 13 000 dolarów rocznie na ucznia w podatkach. Urzędnicy szkolni mogą błędnie ufać, że zasługują na te pieniądze (które nie są dodawane do ich budżetu, jeśli dziecko uczy się w domu), stąd wrogość wobec rodzin uczących w domu. Rzeczywistością jest oczywiście to, że dzieci uczące się w domu w rzeczywistości oszczędzają podatnikom miliony dolarów, bo ich rodziny osobiście ponoszą te koszty edukacyjne.

Prawie gotowi...
Potrzebujecie więcej pomocy przed startem? Odwiedźcie centrum How to Homeschool Family Education. Znajdziecie tam krok po kroku plan nauczania domowego, świetne zasoby i ekscytujące pomysły na obniżenie kosztów.

Czas jest po Waszej stronie

Dostosowywanie się do zmiany
Decyzja o nauczaniu domowym, powiadomienie rodziny, wyjęcie dziecka ze szkoły – to była łatwa część! Jest poniedziałek rano i Wasze dzieci są w domu: Co teraz zrobić? Właściwiej byłoby omówić, czego nie powinniście robić.

1. Nie pospieszajcie do sklepu po pełny pakiet programu nauczania.
2. Nie próbujcie odtworzyć środowiska szkolnego w domu.
3. Nie oczekujcie, że Wasze dziecko stanie się chętnym uczniem z dnia na dzień.
4. Nie przydzielajcie ciężkiego obciążenia akademickiego Waszemu dziecku.
5. Nie ustalajcie, zwłaszcza ze starszymi uczniami, celów i celów, aż rodzina nie będzie miała czasu na dostosowanie.

Deszkolizacja (dekompresja)
Bądźcie cierpliwi z dziećmi – i z sobą. Pozwólcie na minimum kilka miesięcy na po prostu luzowanie i dostosowanie do nowego stylu życia. To duża zmiana w życiu Waszego dziecka, i wszystkie zmiany wymagają czasu. Doświadczeni rodzice uczący w domu opisują to jako okres detoksykacji lub dekompresji. Formalne nauka jest odkładana na bok, a osobiste zainteresowania i aktywności są zachęcane.

Dzieci szkolne są skondycjonowane do robienia tego, co im kazano, i nie działania niezależnie. Dzień szkolny jest ściśle zaplanowany wokół dzwonków i bloków czasu. Uczą ich pracować nad przedmiotami, by uzyskać dobre oceny, a nie poświatania swoich zainteresowań i talentów. Im dłużej dziecko było w szkole i skondycjonowane w ten sposób, tym dłużej potrwa dekompresja.

Ted, 15 lat, zaczął uczyć się w domu w zeszłym roku. To nie było łatwe przejście. Ted był tak zniechęcony do nauki, że potrzebował prawie roku, by wziąć inicjatywę i stać się samodzielnym uczniem. Jego rodzice byli cierpliwi, jednak, i wspierali jego wybory w tym okresie. Mimo rocznego przerwy w formalnej nauce, Ted szybko nadrobił i teraz pracuje na materiałach bardziej zaawansowanych niż jego rówieśnicy szkolni.

Mama ucząca w domu i autorka Cafi Cohen opisuje ten okres dekompresji w swojej książce Homeschooling the Teen Years: „Gdy wcześniej szkolne dzieci zaczynają uczyć się w domu, wszystko się zmienia, i cała rodzina dekompresuje”, pisze Cohen. „W jedną noc życie Waszych dzieci transformuje się z konkurencyjnego, przymusowego i zorientowanego na grupę rówieśników na kolaboracyjne, samodzielne i zorientowane na rodzinę. Nagle jest czas na prywatność i czas na bycie samemu.”

Pomysły na delikatną naukę
Najlepiej wyłączyć TV w ciągu dnia, i pozwolić na ograniczony dostęp wieczorem. Domowe obowiązki muszą być częścią codziennej rutyny dziecka, gdy wszyscy przyzwyczajacie się do nowego stylu życia. Tygodniowe wycieczki do biblioteki są pomocne, z naciskiem na przedmioty, które Wasze dzieci uważają za interesujące. Czytajcie im codziennie – im dłużej, tym lepiej. Nawet przednastolatkowie lubią, gdy czyta się im dobrą książkę.

Idźcie na długie spacery, odwiedzajcie parki i muzea (błogosławieńczo niezatłoczone w ciągu dnia), i rozmawiajcie – dużo! Jedna mama wyznała mi, że gdy wyjęła ze szkoły w zeszłym roku swoją często wrogo nastawioną 10-latkę Annę, ledwo ją znała. Szkoła, zadania domowe, przyjaciele i aktywności zjadły większość czasu dziewczyny. Gdy Anna dekompresowała, jej mama z przyjemnością odkryła ciepłą i przyjazną osobę ukrytą pod twardej skorupką, którą zbudowała wokół siebie, by radzić sobie ze szkołą i presją rówieśników.

Gotowi do nauki... I co dalej?
Wybór programu nauczania domowego to praktyczny przewodnik do znalezienia odpowiedniego kursu nauki dla Waszej rodziny. Dla starszych dzieci, Nauczanie domowe nastolatków prowadzi Was od etapu przednastolatkowego prosto do studiów. Dla bardziej codziennego spojrzenia na to, jak wygląda nauczanie domowe, przeczytajcie Learning at Home: A Mother's Guide to Homeschooling Marty Layne.

Rodzice często chcą konkretnych informacji o tym, jak ja uczę w domu lub co dokładnie powinni robić każdego dnia. Prawda jest taka, że to, co działa dla mojej rodziny, może nie działać dla Waszej. Spróbujcie pamiętać, że nie jesteście już związani męczącym programem nastawionym na 30 dzieci w głośnej klasie. Udani uczniowie domowi to ci, którzy nastawiają się na mocne i słabe strony swoich dzieci i tworzą program nauki odpowiednio.

Czego nauczyłam się po dziewięciu latach nauczania domowego, to że jeśli ufacie, że Wasze dzieci się nauczą, one się nauczą. Gdy traktowane są z szacunkiem i pozwala się im poświatania swoich zainteresowań, stają się zainteresowanymi uczniami. A gdy nauka staje się przedsięwzięciem rodzinnym – nie oddzielnym od codziennego życia, ale jego częścią – jest radosnym doświadczeniem. Wątpliwości? Tak, ja też je miałam. Ale doświadczenie nauczyło mnie inaczej. A dzieci, oczywiście, są świetnymi nauczycielami.